Bevallingsverhaal

Dinsdag 15-02-2011

Op deze dag braken mijn vliezen precies om negen uur. Ik helemaal blij, want ik was inmiddels al 41 weken zwanger. En ik begon het echt zat te worden. Rond 10 uur de verloskundige gebeld en die is in de loop van de ochtend geweest. Het was wel aan het rommelen in mijn buik, maar ik had toen nog geen echte weeen. En het was nog goed te doen. Ik Rob gebeld dat hij toch maar een keer na huis moest komen. Want s'middags werden de weeen iets heftiger, maar nog steeds om het kwartier. En zo ging het door tot s'nachts.

Woensdag 16-02-2011

Om vier uur s'nachts toch maar de verloskundige gebeld, ik had inmiddels de weeen om de vier minuten. En ze begonnen onprettig te voelen. De verloskundige heeft gekeken en ik had nog maar drie cm ontsluiting. Wat een domper was dat, ik had het gevoel dat ik veel verder was. Dus de verloskundige ging weer weg en ze zou tussen zeven en acht weer terug komen. Ik onder de douch, maar dat ging helemaal niet meer. Ik kon de weeen niet meer opvangen, en kreeg lichte persdrang. Waarschijnlijk door het voelen van de verloskundige, is mijn baarmoeder extra geprikkeld geraakt. Want toen ging het hard, ik kon de weeen niet meer opvangen. Rob gauw de verloskundige weer gebeld, en die was er rond vijf uur. Weer gevoeld.  Vijf centimeter ontsluiting, maar ik kreeg vreselijke persdrang. Dus gauw tussen de weeen na boven, want ik lag op de bank. Verloskundige weer voelen en toen was het ondertussen al negen centimeter geworden. Van de verloskundige mocht ik rustig iets mee persen, tja dat moet je tegen manon niet zeggen. Dus ik als een gek persen natuurlijk. En 4 minuten over zes was Isa al geboren. Dus de uitdrijving heeft nog geen 6 min geduurt. Dus het laatste stuk ging mega hard.

Maar ja toen moest de placenta nog komen. Dat lukte dus niet. Na drie spuiten, en een uur wachten werd er besloten dat ik na het ziekenhuis moest. Dus werd er een ambulance gebeld om mij te vervoeren. Isa gauw aangekleed, ik gauw wat schone kleren aan. Maar ja hoe kom ik beneden, de brancar kon niet na boven. En ik was te duizelig om te lopen. Dus eerst werd er een infuus geprikt, en kreeg ik extra vocht. Toen tusen twee groote ambulance broeders in na beneden gelopen. Ging net goed, wel erg duizelig. En daarna een ritje na het ziekenhuis. Rob reed achter de ambulance aan samen met Isa.

En dan lig je zomaar in het ziekenhuis. De Gynocoloog wou eerst kijken of hij de placenta zo kon verwijderen, of anders werd het ok. De Gynocoloog was een zeer groote man, dus hij met zijn volle gewicht op buik aan het drukken, en ondertussen aan de placenta aan het trekken. Nou ik heb geschreeuwd, wat deed dat pijn. Na drie keer lukte het gelukkig en kwam de placenta eruit. Maar de Gynocoloog heeft wel mij nagels in zijn arm staan hahaha

Ik moest 1 nacht ter observatie blijven, omdat ik veel bloed had verloren. Gelukkig had ik een prachtig meisje naast me liggen. En dat maakt heel veel goed.

Nou dit was mijn verhaal. Het gaat nu super goed met ons. Mijn meisje doet het goed, en groeit mooi. En met mama gaat het nu ook goed.