Niet mijn dag,

Vanmorgen werd ik al wakker met een beetje een sombere bui.
Maar we zijn lekker bezig in de babykamer, dus ik dacht dat komt wel goed.
Niet dus.
Heel mijn lijf voelde stijf en beurs, en hoe langer ik wakker was hoe moeier ik werd.
Sander vond dat ik dan maar lekker op de bank moest gaan zitten.
Nog nooit heb ik me zo verveeld, ik wilde helpen en dat kon niet, iets in huis doen ging ook niet..
Mijn spierpijn werd steeds erger en mijn voeten voelden alsof ik de marathon had gelopen.
De hele middag heb ik dus voor me uit zitten staren op de bank. Niet goed voor je stemming.
Een vriendin was nog even langs gekomen om Sander een beetje te helpen,
haar zoontje was mee, een super lief mannetje, alleen ook hij had vandaag niet zijn dag.

En toen riep Sander.
De verf zat op de muren, alles wit en het houtwerk roze. Dus ik kon komen kijken.
Sander keek al niet zo blij, maar ik dacht; hij zal wel gewoon heel moe zijn....
..............
..............
Het was GEEN gezicht. Gewoon echt niet. Het zag er zo ontzettend koud, kil en saai uit.
Ik had geen idee wat ik moest zeggen. Sander had hier heel de dag ZO hard aan gewerkt!
'Ik vind het echt geen porum, sorry, maar echt niet,' zei hij opeens.
Ik bartste in lachen uit! En schatterde dat, dat het eerste was wat ik dacht.
Al snel waren we het er over eens dat de witte muren niet zouden blijven. Kleur erop!!
Dus hoppa, richting de bouwmarkt!
Mooi fris kleurtje uitgezocht en nu dus morgen maar hopen dat dat wel naar onze zin is.
Als het af is zal ik een foto maken, ik zeg nu nog niets.. Je weet maar nooit.
Misschien vinden we dit ook wel weer niets en die flater hou ik dan misschien wel liever voor mezelf ;)