Wake up call...

Ik weet niet eens hoe ik moet beginnen. Begin maar gewoon.. Ben zaterdag gevallen, gestruikeld over een pallet. Beland op mijn buik. Met Bente op mijn arm.... Zie je het voor je? Ik wel nog steeds de hele dag, zie ik de film weer voorbij komen.

Met Bente is gelukkig niks aan de hand. Ze had een dik winterjasje aan met een capuchon met een bont randje. Die heeft haar gered, anders was ze met haar mooie hoofdje op de beton terecht gekomen. God dank hiervoor!!!

Met de kleine in mijn buik gaat het ook prima. Had wel ff last van mijn buik. Werd dan ook door mijn VK meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een CTG scan van het hartje van ons mannetje. Bloed onderzoek om te checken of er geen bloed vermengd was van mij met het zijn. (Ben resus negatief). Moest ook meteen een nacht blijven. Terwijl ik me intussen weer prima voelde, maar ze wilden absoluut geen risico nemen.

Ik kreeg dus meteen de gelegenheid om het allemaal ns goed te laten bezinken.  Heb hierdoor de conclusie moeten trekken dat dit niet voor niks is gebeurd. En ik hier wat van moet leren. Ik ga ook zo snel door deze zwangerschap heen. Ten eerste omdat ik er al een heb rond kruipen. We zijn ook nog met een verbouwing en verhuizing bezig. Los daarvan zit ik eigelijk het grootste gedeelte van mijn zwangerschap al niet lekker in mijn velletje. Tussen in ben ik maar 5 maanden NIET zwanger geweest, dus voor mijn gevoel ben ik al 2 jaar achter elkaar zwanger. Heb het zo gehad met al die kwalen en dat zware lichaam! Daarom ben ik zo naar de bevalling aan het uitleven. Ik wil mijn lichaam terug!

Maar goed ik moet het dus nu rustig aan gaan doen. Toch genieten van deze tijd nog, wie weet is dit de laatste keer dat ik zwanger ben. Maar hoe dan!! Moet nog zoveel doen voor de verhuizing! .... Help (huilend)(stomme hormonen!)