Ik ben mama

Nou daar waren we dan, ik heb even de tijd om mijn verhaal te schrijven dus bij deze.

Afgelopen zaterdag ochtend om half 9 (6 uur eerder dan in Nederland) stapte ik het bed uit voor een plasje, ik keerde terug en lag net weer lekker toen ik ineens allemaal water verloor, het was water maar op dat moment wist ik dat niet zeker. Ik stond een beetje verbijsterd op en dacht ohneee niet nu toch. Ik woon in Delaware en daar was momenteel een sneeuwstorm aan de gang en mensen mochten alleen de straat op als het een emergency was, maar mijn vent zat vastgesneeuwd in Philadelphia (is normaal 30 min rijden)en was bij zijn moeder blijven slapen in verband met die waarschuwingen.

Ik in paniek weer naar het toilet gelopen met mijn telefoon in de hand mijn man gebeld. OHHHHH ik had zo gebeden, heer, hij mag komen, hij is welkom maar ALSJEBLIEFT niet DIT weekend....ik belde mijn man op en in tranen zei ik tegen hem dat mijn water was gebroken, ondertussen was ik nog steeds aan het lekken en ben ik onder de douche gaan staan. Mike heeft zich als een gek aangekleed en heeft er 2 uur over gedaan om zichzelf uit de straat van zijn moeder te scheppen, ja ongelooflijk maar echt waar. Toen hij eenmaal uit de straat was kon hij "normaal" rijden omdat alle hoofdstraten aangepakt waren maar de kleine binnenstraatjes niet.

Pfff hij was dus onderweg naar mij en arriveerde rond een uur of 1, hij heeft nog even een douche genomen en moest zijn eigen spullen nog in de tas kwijt voordat we konden gaan maar om 14.00 waren we er dan toch eindelijk heelhuids.

Ik werd opgenomen en aan de monitoren gelegd terwijl ik moest wachten op wat de OBGYN wilde doen. Ja echt veel keus was er natuurlijk niet want mijn water was al gebroken en er werd dus besloten mij aan de weeenopleggers te leggen, maar dat was op de 1ste verdieping, delivery...nou zo gezegd zo gedaan, aan de weeenopwekkers en dat ging eigenlijk prima, deed natuurlijk wel pijn maar ik was er blij mee. Er werd natuurlijk ook de vraag gesteld of ik een ruggeprik wilde en aangezien ik nu toch in het ziekenhuis was en niet meer natuurlijk ging bevallen (wat ben ik blij dat ik die keus op het laatste moment nog heb gemaakt zeg) heb ik gezegd dat als de pijn te erg werd ik het wel wilde, was wel een beetje bang van al die verhalen die je hoort.

Nou we waren zo een 2 uur bezig en ik was tussen de weeen door lekker aan het kletsen met mijn vent die zelfs als de weeen begonnen opnamen maakte. De weeen werden wel heel erg en zwaarder en pijnlijker en er werd gevraagd of ik de ruggeprik wilde, nou op dat moment dacht ik alleen maar, ik wil van die pijn af, NU!!!!

De arts die dat deed werd erbij gehaald en ik kreeg mijn ruggeprik, maar toen begon de ellende. Mijn bloeddruk zakte en daardoor ook die van de baby, er renden 4 andere de kamer binnen en ik kreeg een zuurstofmasker op, medicijnen toegedient en de weeenopwekkers werden uitgezet...........DOODENG, ik wist niet wat me overkwam, maar was op dat moment niet meer helemaal helder en wist niet zo goed wat er gebeurde, mijn man was helemaal in paniek maar liet dat niet zien aan mij.

Nou van die schrik bekomen, de hartslag van mij en de kleine waren goed had ik helemaal geen pijn meer door die ruggeprik maar ik had ook geen weeen omdat ze die natuurlijk uitgezet hadden dus die moesten nu zelf komen. Ze begonnen uit zichzelf om 5 uur en om 9 uur had ik al 7,5 centimeter ontsluiting en bijna geen pijn, nou ik had de tijd van mijn leven.

Om 11 uur had ik 10 centimeter ontsluiting en echt die persdrang he, maar ik mocht nog niet want mijn OBGYN was er nog niet, ze probeerde hem te bellen maar hij was volledig ingesneeuwd dus werd er een OBGYN van het ziekenhuis opgeroepen om mijn bevallig te gaan begeleiden. Ze kwam binnen rond 11.30 en alles werd klaargezet om de baby op te vangen en mij te helpen voor eventueel uitscheuren etc.

Nou toen mocht ik gaan persen en dat is raar als je dat nog nooit gedaan hebt, adem in en dan, doen alsof je moet poepen, ja, is toch raar en het wilde in eerste instantie niet helemaal lukken.

Mijn vent heeft alles gezien, want hij hield mijn linkerbeen vast en riep ook push baby push, come on baby you can do it, dat soort dingen. Er werd mij gevraagd om een spiegel te plaatsen maar dit weigerde ik en dat bleek 15 min later weer de beste keus te zijn, ik was dus aan het puffen en het ging eigenlijk heel goed, tenminste wat ik begreep van de feedback, maar op een gegeven moment deed iedereen toch best zenuwachtig en werd ik vriendelijk doch vastberaden gevraagd om nu ECHT ECHT ECHT te gaan persen. Iedereen stond paraat en ik wist niet waarom, mijn man wist het wel want die zag dus de navelstreng om zijn hoofdje zitten.......wat ben ik blij dat niemand me dat verteld heeft zeg. Ik perste dus door en de navelstreng werd vastgeklemd en doorgeknipt, Micah werd even op mijn buik gelegd en daarna meteen weer meegenomen een paar stappen bij mij vandaan, alles werd gecontroleerd maar we mochten niet naar huis, vanwege die navelstreng om zijn nek wilde ze hem 48 uur in de gaten houden dus het hele gezinnetje heeft de ergste sneeuwstorm in Delaware doorgebracht in het ziekenhuis.

We zijn nu heerlijk thuis, gisterenavond om 8 uur zijn we ontslagen.

We genieten van elkaar en moeten natuurlijk allemaal wennen aan elkaar en de nieuwe situatie van voeden, luiers verschonen, veel slapen etc.maar dat komt allemaal goed.

We hebben ons mannetje bij ons en we zijn zielsgelukkig.

Ik ben door alle opstenatie zelfs vergeten om te vertellen dat ik uitgescheurd was en gehecht ben en het echt geen pretje is. Maar voor wat ik ervoor terug heb vind ik het niet erg om mijn man voor alles nodig te hebben en bedrust te houden.