3 maanden verder

ja eigenlijk best belachelijk,maar ben er gewoon nog niet aan toe gekomen,inmiddels zijn de kleintjes al drie maanden,en heb ik nog steeds mijn bevallings verhaal niet geplaatst!

door mijn hoge bloeddruk stond ik streng onder controle bij het ziekenhuis,ik liep al aardig op het eind 37 weken en 5 dagen,en dat is best spannend met een tweeling.dus had ik met mijn man afgesproken dat hij elk bezoek aan het ziekenhuis mee zou gaan,met die hogebloeddruk weet je het maar nooit!mijn bloeddruk werdt hoger en hoger,ook werden er eiwitten in mijn urine gevonden,maar tekens weer werd ik naar huis gestuurd,een x twee dagen opgenomen geweest,en toch weer naar huis.tot ik op woensdag 22 juni weer voor controle moest,mijn man had nachtdienst gehad,en omdat ik iedere x ondanks de bloeddruk naar huis werd gestuurd besloot ik toch alleen te gaan ,en mijn mannetje lekker te laten slapen.

ik had een andere gyn dit keer,en na een aantal metingen,wilde zei even in overleg met de buurvrouw gyn en kwam na een tien min terug.nou zegt ze nou moet je niet schrikken maar we hebben het idee je vandaag te opereren,ik was het zwanger zijn inmiddels al zo zat,ik kon haar wel zoenen.ze vertelde dat ik een slechtwerkende placenta had(wat ik al wist) maar nu bleek ook de toevoer van de navelsreng niet goed te zijn.ze vroeg hoe snel mijn man er kon zijn,ik zei met een half uur,en meteen werd het infuus geprikt . ik moest in dat half uur een hoop regelen,mijn man beelen om te zeggen dat hij zo snel mogelijk moest komen.maar ook moest ik iets regelen voor mijn dochter die die dag terug zou komen van kamp,en verwacht dat ik daar sta om haar op te halen.dus belde ik mijn moeder die in enkhuizen woont,dat is hier een uur en drie kwartier vandaan,of zei naar mijn huis wilde gaan,en sas van school wilde halen .alles was geregeld,en mijn man arriveerde in het ziekenhuis,en meteen werd ik naar de ok gereden.de gyn die mij opereerde was een erg aardige vrouw die al 27 jaar in het vak zat.ze vroeg of ik nog dingen wilde weten,ik zeg nee ga maar gewoon je gang des te minder ik weet des te beter 1 ding wilde ik weten of ik echt niks zou voelen,zei verzekerde mij dat dat niet zou gebeuren.kortom doordat ik zo druk was met geregel,en het allemaal zo snel ging heb ik mij geen moment nerveus gemaakt.3 kwartie later waren daar mijn twee prachtige dochters Mellie-louisa& jeanna-lisa.ik werd naar de uitslaap kamer gereden,waar na drie kwartier een vrouw mijn baarmoeder kwam voelen,ik had het niet verwacht maar dat deed zeer,en uit reactie gaf ik haar een duw.ik schrok van mijn reactie en zei oh sorrie mevrouw maar dat doet echt zeer.waarop zei zei nee dat is goed,want dit wilde ik nou net weten,en dus kreeg ik een morfine spuit in mijn been.buiten een hoop geduw heb ik niks maar dan ook niks gevoeld.na 4 dagen mocht ik met Mellie naar huis,maar jeanna de kleinste kon nog niet zelf drinken,en zich niet goed warm hoeden dus die heeft nog 2,5 week in het ziekenhuis gelegen.iets wat ik wel moeilijk vondt.

na 9 dagen was ik eigenlijk alweer helemaal op de been.en dan alweer gelijk te gek doen natuurlijk maar goed het kon ik niet veel anders,want de kraamhulp was weg,en mijn moeder was wel in huis om mij te helpen,maar het was 2,5 week een heen en weer naar het ziekenhuis. een paar weken geleden heeft jeanna nog een weekje in het ziekenhuis gelegen,zei heeft reflux en met de nexium en motilium gaat het nu prima.het is echt genieten,en zwaar een tweeling,nee nu niet meer,het is heerlijk genieten! twee eiige tweeling maar als twee druppels water lijken ze op elkaar,behalve dat ze een kilo gewichts verschil hebben.rest mij nog te zeggen dat ik mij nog nooit zo gelukig gevoeld heb,en reuze trotse moeder ben!! liefs linda