Geboorte Robyn

Het is alweer een dikke week geleden dat ik 11 juni voor een standaard controle naar het ziekenhuis moest. Ik werd voor de zekerheid nog doorgestuurd naar de verloskamers voor een ctg en urine en bloedtest. Dit was de afgelopen weken eigenlijk standaard ivm mijn hoge bloeddruk. Mijn bloeddruk was voor de verandering redelijk en we wachten rustig af voor de uitslag van de test. We werden apart geroepen in een verloskamer voor de uitslag en mijn mond viel open toen ze me vertelden dat ik deze keer toch echt eiwit in de urine had zitten en dus een zwangerschapsvergiftiging had. Ik werd gelijk opgenomen in het ziekenhuis. Omdat je van een zwangerschapsvergiftiging heel erg ziek kan worden en ik die maandag 36.6 weken zwanger was werd besloten om me in te leiden middels een ballonnetje. 

Rond 5 uur s'avonds werd het ballonnetje ingebracht en een uurtje later merkte ik het effect al met krampjes. Die krampjes werden wat heftiger en hielden me dus de hele nacht uit mijn slaap. Smorgens om half 8 zou ik weer naar de verloskamers gebracht worden om te zien wat het ballonnetje gedaan had en of de vliezen gebroken kunnen worden. Op de verloskamers bleek inderdaad dat de vliezen gebroken konden worden want ik had al 4 cm ontsluiting. Hierna werd het infuus geprikt voor de wee-opwekkers. De eerst uurtjes ging het goed en lag ik rustig tv te kijken, de krampjes sloegen echter in een keer om in flinke weeen! Mijn mannetje had ik smorgens naar zijn werk gestuurd en die heb ik gelijk gebeld rond 11 uur toen de weeen echt te pijnlijk werden. Ik heb uiteindelijk gevraagd om een ruggenprik want ik kreeg de weeen niet meer weggepuft en mijn ademhaling ging erg op hyperventileren lijken. De ruggenprik werd gezet onder het genot van een discussie over de wedstrijd nederland-duitsland die de dag erna op het programma stond. Bij het zien van de naald zakte mijn manneke ff met zijn kont richting vloer want dat vond hij toch wel heel erg heftig. Toen de ruggenprik begon te werken verdween de pijn volledig, ik kon wel nog mijn tenen en mijn benen een beetje bewegen dus ik was gelukkig niet volledig verlamd. Ik heb daarna heerlijk mijn slaapje kunnen inhalen van de afgelopen nacht. 

De ontsluiting wilde niet echt meer en het infuus werd steeds meer open gedraaid, hier voelde ik gelukkig niets van en ik sliep rustig verder. Tegen de avond voelde ik dat gevoel terug kwam en dat ik de weeen weer begon te voelen. Ze kwamen de ontsluiting checken en ik had 10 cm ontsluiting. De medicijnen moesten gaan uitwerken zodat de persweeen voelbaar werden. Nou deze heb ik gevoeld!! Ik pufte het begin van de wee weg en op het einde van de wee perste ik flink mee zodat het kindje dieper zou zakken. Door de pijn ga je oergeluiden produceren en dat is doodnormaal en niets om je voor te schamen, ook word je enorm kwaad door de pijn en kan je dan wel eens niet zo aardig zijn....

Na een uur kwamen ze weer kijken en mocht ik dan eindelijk rond 9 uur s'avonds gaan persen. Het is beter om dit zonder geluid te doen zodat je die kracht gebruikt in het persen. Ik voelde op een gegeven moment een branderig gevoel en omdat ik erg bang was te scheuren vroeg ik om een knip. Na een kleine pauze werd er in de volgende wee inderdaad een klein knipje gezet ( voel je niets van ) in de spiegel kon ik het hoofdje al zien zitten. Na nog een keer flink persen werd er een klein mensje op mijn borst gelegd.......

Onze dochter Robyn ( spreek je uit als Robin ) is geboren op 12-6-12 om 21:11