Even off topic: Mijn onzekerheid en verdriet.

Op 22 januari 2018 heb ik een maagverkleining gekregen.
Ik had me god ingelezen, mijn eet patroon drastisch omgegooit en ben begonnen met sporten.
Alles om dat overgewicht kwijt te raken zodat mijn meisje(s) niet hoefde te zijn dat ik ineens weg viel door iets.
Het was tijd en ik was er klaar voor.
Man lief onwijs trots op me, veel steun van familie en vrienden.
In mijn hoofd had ik rekening gehouden met een aantal dingen en dat was maar goed ook.
Maar 1 ding had ik onderschat, en ik denk dat meer mensen dat hebben.
Ik zal het uitleggen.

Na het oke gekregen te hebben, heb ik me keurig ingelezen om een wel overwogen beslissing te maken en zodat ik wist wat ik kon verwachten.
Netjes alle stappen van het traject gevolgd en na de operatie me aan mijn nieuwe eet patroon gehouden.
Nadat ik weer normaal mobiel was rustig aan begonnen met sporten.
Het ging zo ontzettend snel, de kilo's vlogen er vanaf!
En wat was ik trots op mezelf, ik zag hoe trots mijn meisje op me was, ze kon eindelijk met mama spelen zonder dat mama moeilijk hoefde te doen om overeind te komen.
Ik zag hoe trots man lief was, het ging beter met mij en daar ging het hem om.
Ik zag hoe trots mijn vader op me was omdat ik ubaerhaupt de stap had gezet om het te doen.

Ik zelf was heel erg trots op het feit dat ik die stap had gezet, en dat het zo snel ging.
Maar ik begon me inplaats van zekerder van mezelf , onzekerder te voelen.
Alles werd minder vol, en mijn huid werd steeds losser.
Ik had rekening gehouden met losse huid, maar dat het zoveel zou zijn wist ik niet.
Op ten duur durfde ik geen shirts of jurkjes te dragen zonder iets van mouwen over mijn armen, vanwege de kipfiletjes onder mn armen.
Ik durfde geen strakkere kleding te dragen, omdat alle huid die ik over heb, omhoog geduwd word en ik zwanger lijk als ik bijv een hoge taille broek met shirtje aan heb.
Nu is het op het punt gekomen dat ik me niet meer wil aan of uitkleden waar mijn man bij is.
Ik kijk niet meer naar mezelf in de spiegel als ik in de badkamer sta om te gaan douchen.
Ik verstop mezelf weer in wijde kleding of met een heel druk printje om mijn buik,dijen,borsten en armen te verbloemen.
Waarom zou je dat doen, zou je je nu afvragen?

Ik heb zoveel losse huid dat ik niets kan doen zonder dat het in de weg zit.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat ik dat gewicht kwijt ben.
Alles bij elkaar ben ik toch een goeie 71 kilo kwijt en daar ben ik ontzettend trots op.
Want als je je dan nog bedenkt dat ik in januari 2018 die operatie heb gehad, in oktober was ik zwanger en afgelopen juni ben ik bevallen, is dat erg knap.
In de zwangerschap 10 kilo afgevallen en geen grammetje aangekomen.
Maar ik zie mezelf niet zoals andere mij blijkbaar wel zien.
Het verschil is ook dat zij niet zien wat er onder mijn kleding zit, en ik weer wel.
Zij zien een leuke jonge vrouw, die er goed uit ziet, grote lach op der gezicht en 2 prachtige kids.
Ik zie een jonge vrouw, die jaren lang overgewicht heeft gehad, die nu 84 kilo weegt en zich voelt alsof ze nog 130 kilo weegt.
Ik zie een jonge vrouw die ongelukkig is met haar eigen lijf.
Ik zie een jonge vrouw die onzeker is, of ze haar man niet teleurstelt omdat ze meer huid heeft dan een behoorlijk figuur.
Ik zie een jonge vrouw met zoveel losse huid, die in tranen kan uitbarsten op het moment dat ze kleding moet gaan kopen omdat ze niets meer heeft.
Ik zie een jonge vrouw die heel erg zit met het feit dat ze zich niet lekker voelt in haar eigen vel en zich schaamt voor zichzelf.
Voor het feit dat ze zich schaamt, maar vooral voor hoe ze eruit ziet onder die kleding.

Ik ben 14 weken geleden bevallen van een prachtige meid, ik had een mooi buikje, niet te groot, zeker niet te klein, en ook daar heb ik soms problemen mee gehad.
Puur en alleen omdat mijn huid niet helemaal opvulde, dus ik had altijd een half schortje aan mn babybuikje.
Nu heb ik helemaal geen baby buik meer en ik word op dagelijkse basis gevraagd hoelang ik zwanger ben en of ik al weet wat het word.
Ik zal een grapje ervan maken, je er mee plagen als je je realiseert dat ik inderdaad niet zwanger ben en mee lachen als je je vergissing wil weglachen.
Maar diep van binnen doet het heel erg zeer.
Het steekt en het bevestigd wat dat stemmetje in mijn hoofd de hele tijd zegt.
Dat vervelende stemmetje dat zegt: Je kan er met kleding nog zo leuk uit zien, maar je hebt een buik en lijkt wel 4 maanden zwanger.
Dat stemmetje dat zegt: Je weet zelf dondersgoed dat ze liegen, want jij weet wat er onder die verschrikkelijk leuke jurk zit.
Dat stemmetje dat zegt: Je hebt mazzel met een paar goeie bh's in je la, want wat je erin stopt elke ochtend kan je bijna geen borsten meer noemen.

Ik doe onzettend mijn best om positief te blijven.
Ik doe mijn best om lekker bezig te zijn met mijn kinderen, de oudste vind het leuk om met me te dansen.
De jongste vind het heerlijk om te kroelen.
Ik doe mijn best een goeie vrouw te zijn voor manlief, omdat hij dat verdient.
Omdat hij er voor me is door alle shit die we voor onze kiezen krijgen.
Ik doe mijn best om gewoon lol te hebben en me niets aan te trekken van de vragende blikken, de starende mensen, en dat stemmetje in mijn hoofd.
Omdat ik altijd wel vrolijk ben/was, omdat ik altijd lach(te), omdat ik altijd lol heb/had, omdat ik me geen reet aantrok wat andere mensen van me vinden.
Omdat ik weet dat ik ontzettend sterk ben, niet alleen door om hulp te vragen wanneer nodig.
Maar door te erkennen dat ik het nodig heb, door te zeggen ik kan het even niet alleen, door toe te geven dat het mij soms ook teveel word.

Over de jaren heb ik geleerd dat juist vragen om hulp geen zwakte is, maar een teken van kracht.
Samen sta je altijd sterker dan alleen, en ook nu is dat weer bewezen.
Ik hoop dat ik in februari een verwijzing krijg voor een buikwand correctie( en de rest).
Dat ik mijn weten en gevoel weer kan samen laten smelten tot 1 iets.
Dat ik mezelf weer helemaal mij ga voelen.
Dat ik eindelijk de vrouw kan zijn die ik wil zijn,voor mezelf, voor manlief en vooral voor mijn kinderen.

Sorry voor deze ellendig lange klaag blog, maar ik moest het echt even van me afschrijven.
Kracht haal je uit alles om je heen, uit kleine gebaren en lieve woorden, je staat nooit alleen.

948 x gelezen, 5

reacties (11)


  • Ellyyuki

    Ik hoop het zeer dat je een bwc gaat krijgen. Veel succes daarmee! Als dit nog geen noodzakelijke operatie is, weet ik het niet. In België willen ze het niet terugbetalen omdat een bwc een cosmetische ingreep is volgens de overheid. Vind ik belachelijk, mijn broer zit in hetzelfde schuitje als jij en hij zit ook met veel vel en probeert het eraf te trainen. Die bwc kost alleen zoveel geld als je dat helemaal zelf moet bekostigen.

  • kim991

    Klopt, ze zijn heel erg moeilijk met het vergoeden van aan bwc. En ergens snap ik dat ook wel. Al hoop ik heel erg dat het lukt. Ik hoop voor je broer ook dat het lukt. Succes en ik zal voor hem duimen :)

  • Ellyyuki

    Ik duim ook voor jou. ;)

  • Yune

    heel knap dat je er zo over schrijven kan, dat is heel herkenbaar voor vele.

    Ik hoop voor je dat je volgend jaar geholpen kan worden aan de extra huid

  • Slear91

    Heel moedig hoe je dit allemaal durft te delen. Een gastric bypass is inderdaad niet niks en de gevolgen nadien zijn ook niet te onderschatten. Het mooie is inderdaad dat je veel gezonder bent, mobieler en waarschijnlijk ook veel meer energie hebt 😊 Maar je gevoel van onzekerheid mag je ook zeker voelen. In een korte tijd heeft je lichaam zo veel moeten doorstaan, maar nu moet jouw hoofd ook opnieuw wennen aan je nieuwe lichaam, je nieuwe ik. Je voelt je onzeker tov je man, maar is die onzekerheid terecht? Zoals ik het hoor is je man juist super trots op jou en vind hij jou beeldschoon om wie je bent!

    Mijn advies is om na te gaan of er nog iets van een natraject is van je gastic bypass? Kunnen de psychologen die bekend zijn met de onzekerheden waar jij nu mee dealt jouw helpen?

    Ik duim voor je mee dat je in aanmerking komt voor een buikwandcorrectie! Maar ik hoop ook dat je beseft dat enkel die operatie alleen jouw onzekerheden en onderliggende problemen niet gaan wegnemen. Blijf praten, met je man, met je ouders, vrienden, met wie je ook vertrouwt.

    Je bent goed bezig! ❤️

  • Kim991

    Dat doe ik zeker! Ik vertel hem regelmatig hoe k me voel of hij ziet t aan me. Hij zegt dan heel lief van het komt allemaal wel goed, en je bent ver gekomen. Maar dat neemt niet t gevoel van onzekerheid weg. Ik weet dat hij van me houd, met losse huid en al want dat laat hij echt wel merken. En hij weet ook dat t idd wennen is aan de nieuwe ik. Want wat je zegt, in een hele korte tijd ben ik zoveel veranderd dat ik mezelf niet herken in de spiegel. Het begint langzaamaan wel te komen, maar t heeft tijd nodig. En die geeft hij me ook wel. Er is niet echt een na traject, ik heb om de zoveel tijd is een afspraak en dan word er besproken hoe t gaat, weer bloedprikken enzov en dat is het. Ik heb de laatste keer aangegeven wat ik hier vertel en hij zei zelf van als je stabiel blijft wat gewicht betreft, geef ik je een verwijzing voor de buikwandcorrectie. Ik ben nu goed stabiel zo kort na de bevalling. Ik weeg nu 84,9 en ik schommel tot max 87,3. Dus dat is perfect. We gaan zien wat ze zeggen over een paar maanden. 🙂

  • Anna-76

  • Inverwachtingvanbaby2

    Ik herken zohard waar je mee struggelt..

    Ik heb ook een gastric bypass laten doen op 18/01/2019 (8tal maanden nu)

    ben momenteel -40 kilo en ben 6 maand zwanger..

    Ik erger me dood aan de 'hangende' huid vooral aan mn oksels.. ik koop heel veel off shoulder bloesjes en jurkjes waarmee ik het toch wat kan verdoezelen..

    Ook durf ik me heel moeilijk bloot geven aan mn vriend door de slappe huid..

    je kan misschien als je stabiel op gewicht bent een BWC (buikwandcorrectie) laten doen? en oksels bestaat tegenwoordig ook iets voor dacht ik..

    Je mag in ieder geval al heel fier zijn op hoe ver je gekomen bent en aan je eigen lichaam zie je altijd wel minpuntjes.. ik denk dat ik nooit tevreden ga zijn met mn eigen lichaam maar uiteindelijk ben ik nu wel veel gezonder dan ervoor 😊 kwestie van relativeren..

  • Kim991

    Je hebt absoluut gelijk, je ziet altijd wel wat aan je eigen lijf. En daar had ik ook rekening mee gehouden tot op zekere hoogte. Maar ik denk dat je je nooit helemaal kan voor bereiden op hoeveel t word en wat dat doet met jezelf. Ik ben idd gezonder, mobieler en ik kan er zijn voor mijn kids en dat is het belangrijkst. Ik wil idd kijken of ik in aanmerking kom voor een bwc. Maar tot die tijd is het gewoon mijn ding doen en in m'n hoofd houden dat ik misschien niet blij ben met hoe k eruit zie maar dat ik wel gezonder ben dan ik was.

  • Nog-even!

    Wat lastig voor je dit...Het rotte van operaties aan je lijf is, dat er in je hoofd niks door veranderd. Je zelfbeeld is niet geopereerd.... Vraag dus niet alleen hulp van artsen, maar ga eerst eens met een psycholoog praten over jezelf en hoe jij jezelf ervaart... Geef jezelf een jaar om te ontzwangeren en neem daarna ook nog de tijd zodat jouw lijf zichzelf kan herstellen. Op jouw leeftijd kan losse huid nog een heel stuk krimpen. Besef dat als jij nu niet aan je zelfbeeld gaat werken, je straks je frustraties weer gaat wegeten en je dus ook weer gaat aankomen. Dat zie ik om me heen bij mensen met maagverkleining: de echte reden voor de eetverslaving is niet aangepakt en blijft je lastigvallen tot je ook dát durft aan te pakken

    Kijk nog eens naar je trouwfoto's en zie een mooi mens. Ik denk dat jij de lat veel te hoog legt voor jezelf: niemand van ons heeft een perfect lichaam. De vraag is alleen kun je dat accepteren of blijf je je ervoor schamen?

  • Kim991

    Bij mijn armen is het al een stukje minder door de training die ik doe.

    Maar de huid van mijn buik,borsten en benen word niet meer minder. En je hebt gelijk, m'n hoofd is niet geopereerd, voor de operatie boeide het me niets wat mensen dachten van me. Maar omdat nu die losse huid alle kanten op wiebelt en beweegt op het moment dat ik bijv een jurkje draag valt dat op. Dat soort kleine dingen, tuurlijk is het een groot deel accepteren dat het er nu eenmaal zit omdat k zoveel kwijt ben. Maar dat betekend niet dat ik er blij mee hoef te zijn 🙂 ik wil mijn meiden meegeven dat het niet erg is als je geen maatje 0 hebt, en daarom doe ik er ook niet moeilijk over om in m'n blote kont naar ze toe te lopen als er s'nachts wat is. Of om met ze te gaan douchen. Ik ben zeker niet van plan om weer te gaan eten, het is nu juist zo dat als ik me echt rot voel dat ik stop met eten, ook niet goed dat weet ik, daarom probeer k dat ook niet te doen. 🙂 Bedankt voor je berichtje.