Bevallingsverhaal
Het begon op Zaterdag 07.02.2009. Hier in het dorp vieren we Carnaval en die dag was hier boerenbruiloft. Mijn ouders waren de ouders van de boerenbruid. Maar die dag gingen we dus naar dat feest in de zaal van onze stamkroeg. Wij gingen dan met de auto omdat ik inmiddels 37 weken en 3 dagen zwanger was en te ver was om te lopen. Ik had die dag met me vriend afgesproken dat ik nog terug zou rijden en laatste dag was dat hij nog zou drinken. Het ging allemaal goed, in me buik was het beetje onrustig maar dacht misschien dat dat van de harde muziek was van de joekskappel die daar in de zaal speelde. Begin in de avond zei ik zullen we zo gaan de receptie begon bijna (voor het feliciteren van het boerenbruidspaar etc...) Nou het was opeens super druk het liep niet zoals het andere jaren was gegaan. Ik snel beetje voorkruipen om te feliciteren. Dat gehad jas aan en naar buiten en naar huis. Me vriend was inmiddels ook terug uit de menigte. En konden eindelijk gaan. Op het moment dat ik naar buiten liep, leek net alsof er iets knapte, het voelde beetje als die kleine schopte maar dan iets anders. Maar dacht er verder niet bij na, eenmaal buiten voelde ik het nog een keer. En opeens had ik wat vocht verlies, maar dacht er verder niet bij na, want had dat wel vaker gehad dat ik klein beetje wat vocht verloor. Maar opeens werd het erger en ik zei tegen me vriend oh volgens mij zijn me vliezen gebroken, want het wordt nu wel heel erg nat. En toen voelde ik het ook echt vloeien. Snel in de auto, stoel naar achteren want ik moest plat liggen, donderdag waren nog bij de verloskundige geweest en de kleine was nog niet helemaal ingedaald. Dus snel naar huis, me vriend mocht eigenlijk niet meer rijden want had toch een paar biertjes te veel op. Eenmaal thuis ben ik gelijk naar boven gegaan me veel te natte broek uit, en op bed gaan liggen, me vriend belde de verloskundige op. Die zou tussen 21.00 uur en 22.00 uur komen, rond half 10 was ze dan hier. En ik had 1 cm ontsluiting en het kindje was ingedaald dus ik moch weer uit bed en rond lopen en dingen doen. Ik had wel al weeen in me buik en af en toe in de rug dat was nog maar het begin. Zij ging weer naar huis en zou morgenvroeg terug komen rond 9.00 uur maar als de weeen een uur lang om de 2 a 3 minuten kwamen moesten we eerder bellen. De weeen hielden niet op en werden alleen maar erger. Uiteindelijk kwam ik op de badkamer terecht en heb alleen maar op de wc gezeten, moest steeds poepen en plassen, later werd ik misselijk en heb de emmer gepakt en me vinger in de keel gestopt zo dat was er dan ook uit en de misselijk was gelukkig ook weer weg, geloof dat me hele lichaam helemaal leeg was. De weeen werden maar erger en erger, me vriend kwam op een gegeven moment naar boven en kwam bij me zitten, ik zat dus op de badkamer vloer op een matje me een deken en dat was het enige wat ik nog fijn vond. Hij hield op een notitieblokje de weeen bij en hoe lang ze duurde, de weeen gingen steeds meer pijn doen en op een gegeven moment zei me vriend oh nu komen ze wel heel vaak achter elkaar, ik kreeg op een gegeven moment ook bloedverlies en werd alleen maar erger, en kreeg het idee dat ik moest poepen maar dan net anders en dat ik mee moest persen maar wist bij god niet hoeveel cm ontsluiting ik had. me vriend belde de verloskundige en zei de nodige informatie en ze kwam gelijk hierheen rond 01.30 uur snachts was ze hier. Ik moch op bed gaan liggen en ze ging kijken hoeveel ontsluiting ik had, ik hoopte maar op niks stel je voor dat het maar 3 cm is, maar gelukkig had ik volledige ontsluiting en ze zetten de spullen klaar belde de kraamhulp. En ik moch eindelijk mee gaan persen, om 02:09 uur is de kleine Jason dan geboren! En toen ging de deurbel en kwam net de kraamhulp binnen. Het klikte meteen met de kraamhulp en vroeg gelijk of ze de rest van de week ook hier zou zijn en gelukkig was dat ook zo echt super! Rond half 3 had ik me ouders gebeld en mam geloofde het niet en kwam gelijk even hierheen met pap, maar echt nuchter waren ze niet meer van het feestje, maar heb me vader nog nooit zo enthousiast gezien als toen.
reacties (0)