Stressmama

Zo, eindelijk schrijf ik weer eens een stukje. Hopelijk kom ik er deze keer wel aan toe om het af te maken en te verzenden. Ik begin wel vaker blogjes, maar meestal word ik dan gestoord door een van mijn 3 schattebouten.
Ik snap niet hoe sommigen hier zoveel kunnen schrijven op babybytes. Zodra ik achter mijn laptopje kruip, davert Meike op me af om me te storen. Ze is heel geraffineerd en verzint altijd wel iets. Haar mondje staat geen minuut stil. Dat praat, vraagt, jengelt, herhaalt, gilt, slaat, klimt overal op en ga zo maar door .... En als het Meike niet is, dan is het wel haar kleine broertje. Hij is heel lief hoor en vindt zijn zus helemaal geweldig. Hij reageert echt op haar, zo schattig. Hij huilt niet lang, maar wel vaak. En dan is het echt krijsen, waar je oren van tuten. Dus, me overdag op iets kunnen concentreren, ho maar. Ik moet ook 1x per week solliciteren en aan mijn traject werken. Dat doe ik trouw, want ik neem het serieus. De 2 kleintjes gaan dan met hun vader mee naar oma, anders lukt het me gewoon niet. Ik zit dus vaak achter de pc te werken. 2 van mijn sollicitaties hebben al een uitnodiging voor een gesprek opgeleverd. Het eerste is 4 januari. Na al het gezoek, getyp, gemail, geïnternet etc. kom ik aan babybytes dan meestal niet meer toe. En natuurlijk heb ik ook mijn studerende dochter nog, die toch gelukkig af en toe haar mamaatje nog nodig heeft en de weekends hier is. 's avonds heb ik bijna nooit meer puf. Echt erg. Maar nu dus weer even wel. Fijn!