20-weken echo

Afgelopen woensdag 20 april reden wij naar Brunssum voor de 20 weken screeningsecho. Een klein beetje nerveus maar eigenlijk. Ik had sowieso het gevoel dat het goed zat. Ik maakte me vooral druk of ik nou wel of niet het geslacht wilde weten en geneerde me een beetje om aan de echoscopiste te vragen of ze het op een briefje wilde schrijven. Deze optie was ik al vaker tegengekomen in babybladen en op babysites en zo en leek mij wel iets voor mij. Nu was immers de kans om het te weten te komen. Dan kon ik later altijd nog kijken ... of niet ...
Tja, waar maak ik mij eigenlijk druk om.!?! Alles zag er schitterend uit op de echo. Alles kunnen screenen. Mooie vertederende scherpe foto's meegekregen en een dvdtje.
Mijn man wil het dus absoluut niet weten. Ik heb het bij mijn vorige twee zwangerschappen ook niet willen weten, maar nu is het anders ... Twijfel alom, om knettergek van te worden. De echoscopiste had de ervaring dat op een briefje schrijven niet fijn was. "Als je het wilt weten kan ik het je dalijk allemaal mooi laten zien en uitleggen", zei ze. "Op een briefje schrijven is zo kil en bovendien als jij het eenmaal weet, weet je partner het meestal ook zo."
Wie zegt dat ik niet een keertje een geheim kan bewaren en wie zegt dat het bij mij zo werkt? Ze wilde het geslacht toch onderzoeken, dus moesten wij onze ogen sluiten. Dat vond ik opeens zo stom." Ik doe mijn ogen niet dicht", zei ik. "Waarschijnlijk zie ik toch niks. Als ik het zie dan zie ik het gewoon." Mijn man zat daar met zijn ogen braaf dicht. Ik had ze wagenwijd open, maar kon er toch niks uit opmaken. Ik zag wel van alles, maar ja, is het nou een meisje of een jongen? Hahaha, ik word er helemaal dol van nu. Kijk steeds naar dat dvdtje, tja wat is dat nou wat daar tussen die beentjes zit ... kan vanalles zijn.
Misschien toch nog maar eens een pretecho laten maken, stiekem en alleen???