Kan ut selluf!

Onze kleine man wordt groot, zo groot dat hij papa en mama bijna niet meer nodig heeft. Althans, dat is zijn eigen mening.

Sinds we een soort van Berlijnse muur door de kamer hebben lopen van hekwerk, loopt hij wat af door de kamer en als de afstand te ver is, pakt ie gewoon de kinderstoel, babygym, eettafelstoel of wat er voor handen staat om wel te komen waar hij wil komen. En dat lukt hem ook nog. Met een triomfantelijke grijns op zijn snoet kijkt hij mama dan aan....ik kan ut selluf!

Zo kan hij een hele tijd spelen met zijn speelgoed, grote favoriet is zijn piratenschip van little people. Dan druk ik op het knopje zodat er geluid uitkomt....maar meneer blieft dat niet, want telkens duwt hij mijn hand weg. Opeens hoor ik de hele tijd liedjes, een papegaai die praat en echte golfgeluiden.....zit meneer met zijn vinger op het knopje te drukken. Met een triomfantelijke grijns op zijn snoet kijkt hij mama dan aan........ik kan ut selluf!

Eten is Owens favoriete moment van de dag, heerlijk smullen. Boterhammen, pap, avondeten....alles glijdt er met gemak in. Stukken ontbijtkoek, krentenbolletjes, rozijntjes, stukjes fruit, alles gaat met gemak in zijn vuistje zo zijn mondje in. Als ik dan stukjes wil afbreken, kijkt hij me verbaasd aan. En neemt gewoon zelf een hap van zijn Kapitein Koek. Met een triomfantelijke grijns op zijn snoet kijkt hij mama dan aan......ik kan ut selluf! (Bentley de hond is ondertussen zijn grootste vriend, want die vindt nog wel eens wat op de grond van Owens eigen eetprestaties)

Het mooiste cadeau wat Owen gekregen heeft toen hij nog niet geboren was, is de slab van oma met daarop de tekst Kan ut selluf! Oma wist dat de mama van Owen ook zo is geweest (en nog steeds zo is), dus het kon niet anders of de kleine man zou ook zo'n ondernemend type worden. Oma heeft gelijk gehad!

Maar als hij dan nu zo ziek is, met 40.4 graden koorts, is mama stiekem ook wel blij dat haar kleine grote man toch ook wel heel erg aan zijn mama hangt en haar nodig heeft. Hangerig, met rode wangen en een snottebel uit zijn neus kruipt hij tegen me aan om me niet meer los te laten. En geen triomfantelijke grijns, maar een vertederende blik in mama haar ogen......