Mijn bevalling

Op donderdag 11/11 gingen we nietsvermoedend naar de verloskundige voor een controle. Aangezien ik zoveel kilo’s aangekomen was, veel vocht vasthield, tintelende vingers had, een hoge bloeddruk en hoofdpijn had, vertrouwde de vk het niet en dacht aan zwangerschapsvergiftiging. Dus werden we doorgestuurd naar de gyn in het ziekenhuis.

Daar konden we meteen dezelfde middag nog terecht. Bloed geprikt, urine onderzocht, maar alles was nog goed in orde. Wel maakte ook de gyn zich een beetje zorgen en heeft daarom de zorg van de vk overgenomen. We maakten een afspraak voor maandag 15/11. Mocht mijn bloeddruk nog steeds aan de hoge kant zijn, zouden we een afspraak maken om de bevalling te gaan inleiden.

Vrijdag 12/11 voelde ik de baby amper meer…..normaal was hij de hele dag door nadrukkelijk aanwezig, dus ik maakte me een beetje zorgen. Toen Don thuis kwam uit werk, zijn we om 19.00 uur samen naar het ziekenhuis gegaan. Daar werd ik aan de CTG gelegd, met de beeb was alles perfect gelukkig!! We zouden ook nog een echo krijgen, maar toen de verloskundige terug kwam zonder echo apparatuur, waren we teleurgesteld: werden we zomaar weer naar huis gestuurd. Niets van dat: de verloskundige had overleg gehad met de gyn: ze stelden voor om te blijven en de bevalling in te gaan leiden, aangezien mijn klachten toenamen en ze voor wilden zijn dat ik echt ziek zou worden of de baby er onder zou gaan lijden. Dus onze beslissing was snel gemaakt: we zouden meteen blijven.

Oehhh dat was eng, we zouden vandaag of morgen een kindje krijgen!! Don ging snel naar huis om de hond onder te brengen bij familie en spullen te halen. Ik werd naar de verloskamer gebracht en ging eerst even douchen……Om 21.00 werd een gel ingebracht, aangezien mijn baarmoedermond nog niet rijp was. Ik lag ook aan de CTG, dus weinig bewegingsvrijheid. Don was ondertussen ook weer in het ziekenhuis aangekomen en bleef bij mij slapen. Helaas werd het geen slapen, aangezien de baby erg druk was en daardoor zijn hartslag niet goed te meten was. Om de vijf min stond er een verpleegster aan de CTG te sjorren die op mijn buik vastzat. Erg irritant en heel vermoeiend! Die nacht kreeg ik wel al lichte weeën, maar dat was goed te doen.

De volgende ochtend, zaterdag 13 november, werd ik getoucheerd, om te kijken of de gel iets had uitgehaald voor de rijping. Maar helaas, er was nog niets gebeurd, dus een tweede gel werd ingebracht. De weeën werden heftiger, maar het was afwachten geblazen. Nog steeds geen bewegingsvrijheid, vanwege die kl*te CTG. Rond 14.00 uur werd ik wederom getoucheerd, om te kijken wat de tweede gel had gedaan. Maar helaas……ook die had niets rijper gemaakt. Dus een derde gel werd ingebracht en BAM…..de weeën werden echt heel heftig en pijnlijk. En alleen maar rugweeën, dus wat ik met cursus ook had geleerd: niets hielp. Om 19.00 uur was ik echt kapot en toen ik wederom getoucheerd werd en er nog steeds van binnen niets gebeurd was, was ik zo verdrietig. Een vingertopje resultaat, daar kon ik niets mee. Dus een beenprik werd gezet met morfine en slaapmiddel, zodat ik wat slaap zou kunnen pakken. De piek van de wee zou er dan afgehaald worden…..maar helaas: de weeën bleven net zo heftig. Dus 3 minuten was ik totaal van de wereld en dan weer klaarwakker tijdens de wee. Rond middernacht was ons beloofd dat er wederom getoucheerd zou worden en ik kon dan nog een beenprik of een ruggenprik krijgen…..Er kwam niemand rond 00.00 uur. Dus rond 01.30 uur is Don gaan bellen en hij vroeg de verpleging waarom er nog niemand was geweest. Op dat moment was ik zo kapot, dat ik alleen nog maar om een ruggenprik kon vragen. De arts toucheerde en ik had nog steeds maar 1 centimeter ontsluiting. Toen ik aangaf een ruggenprik te willen, werd me dat eerst afgeraden….ik was zo goed bezig. (tja, 1 cm. ontsluiting was voor mij geen aanmoediging) Dus het team werd opgetrommeld en om 03.30 uur kreeg ik uiteindelijk mijn ruggenprik. Heerlijk vond ik dat…..ik voelde niets, maar de weeën gingen door. Kon ik eindelijk wat rust pakken en me opladen voor het laatste stuk. Ik had ook ineens 5 cm. ontsluiting!! Om 04.00 uur kwam de arts naar ons toe met vervelend nieuws. Ik was bang dat ze kwam vertellen dat ze de ruggenprik zouden verwijderen….die mochten ze me niet afnemen!!! Maar nee, de baby reageerde niet goed op de ruggenprik…..de baby moest er direct uit d.m.v. een keizersnede. We hadden geen tijd om na te denken, want een half uur later lag ik in de operatiekamer, klaargemaakt voor de keizersnee. Don mocht bij mijn hoofd zitten en meekijken met de operatie.

Het ging zo snel, zo onwerkelijk, om 04.55 uur was Owen geboren. Ik hoorde mijn baby huilen, maar zag hem niet. Don mocht meteen met hem mee om te kijken wat de artsen deden. Ik lag vast, dus kon niets doen….voelde me zo machteloos mijn baby te horen, maar niet te kunnen zien. Na een tijdje werd er een hoopje bij mijn hoofd gehouden, maar ik kon me niet bewegen, dus ik kon mijn eigen zoon niet aanraken. Daarna ging Don met de kleine terug naar onze verloskamer, terwijl ik gehecht werd. Dat duurde gelukkig niet heel lang, waarna ik ook naar de verloskamer terug mocht. Owen lag in de couveuse om het warm te krijgen en hij werd daarna bij mij aan de borst gelegd…..ik had geen gevoel in mijn armen en borsten, dus ik kon alleen zien dat hij dronk bij mij…….aanraken lukte me niet. Uiteindelijk was dit gedurende de dag gelukkig weer weggetrokken, dus na een aantal uren kon ik mijn baby eindelijk in mijn armen vasthouden en ruiken en kusjes geven!

De foto’s van de bevalling vind ik moeilijk om te zien, maar ook heel waardevol. De eerste minuten en uren van Owens leventje heb ik nu toch vastgelegd, al is het niet op mijn eigen netvlies.