Grote Vince wordt brandweerman

Alweer een tijdje 29 maanden, wat gaat de tijd snel. En wat genieten we enorm van jou. Gisteren nog, zat papa een broodje te eten, jij loopt langs en klopt even op zijn rug en zegt, lekker eten Arie...zo grappig. Je zegt echt de leukste dingen momenteel, zo zeg je tegen opa, he ouwe taaie...hihi, zo komisch. Als je iets niet wilt of ergens niet mee eens bent zeg je, echt niet of nokken. Volgens mij leert opa jou dat allemaal. We moeten er echt om denken wat we zeggen, want je hoort alles en zegt dus ook alles na, oeps dat levert wel eens genante momenten op. Toen je zusje geboren was, moest je wel erg wennen. Mama in het ziekenhuis, in het grote bed en een zusje erbij. Het was allemaal wel wat heftig voor je en je vroeg steeds, mama ben je ziek? Mama heb je auw? Kom je weer naar huis mama? Dat was best heel moeilijk om te zien maar gelukkig was papa lekker thuis om jou alle aandacht te geven. Eenmaal thuis was het echt even heftig. Je moest niks hebben van onze kraamhulp, je vond het maar niks, die vreemde vrouw in huis die zich met jou bemoeide. Toen zagen we echt dat je best een pittig mannetje bent met een heel eigen karakter, dat wisten we natuurlijk al maar de dagen die volgden waren wel heel zwaar. Zowel voor jou als voor ons. Papa en ik waren soms best even wanhopig omdat je dan zo dwars en boos was. We probeerden vooral de rust en de regelmaat voor jou te bewaren dus de eerste twee weken bijna geen bezoek en alles zoveel mogelijk laten zoals het normaal is. Maar alles was natuurlijk niet normaal dat je in een keer de aandacht moest delen. Hierdoor ging je weer heel erg aan mama hangen en ook 's nachts was je erg verdrietig. Je was steeds bang dat ik weer weg zou gaan en op een ochtend, toen we even met zijn tweeen waren, begon je vragen te stellen. Mama, heb je geen pijn meer en mama ga je nu niet meer weg? Ik heb geprobeerd je zoveel mogelijk gerust te stellen maar we merken gewoon dat de hele situatie heel veel impact op jou heeft gehad en nu nog merken we af en toe dat je even stilletjes is een hoekje staat te staren. Ik kan dan alleen maar knuffelen en tegen je zeggen hoeveel ik van je hou en dat ik nooit meer zo maar weg ga, mijn lieve kleine man. Ik zeg nu steeds, mama heeft twee armen en handen, voor allebei de kindjes 1 en dan kruip je lekker tegen me aan...ik geniet intens van die momentjes, of als je 's ochtends wakker wordt en ligt te zingen of je roept ons, papa ben wakker...dan kruip je lekker tussen ons in en genieten we zo. Dat zijn de fijnste momenten, met zijn allen in het grote bed...

De afgelopen dagen merken we gelukkig dat je weer een beetje jezelf wordt, het hele dwarse is weg en je gaat niet meer tegen alle sin. Op het kdv gaat het ook goed, je speelt lief en gaat er graag heen. Tuurlijk moeten ze je af en toe nog afremmen maar ik denk dat we dat altijd zullen moeten blijven doen. Je bent nou eenmaal een energiek mannetje die af en toe een beetje uit de bocht vliegt. Maar dat maakt je ook uniek.

Lieve Vince, ik hou van jou, tot aan de maan en weer terug!
Kus mama