Achtbaan van emoties

Deze blog schrijf ik eigenlijk een beetje voor mezelf  (stukje therapie misschien?)...maar ook om later terug te kunnen lezen en dan blij te kunnen zijn met dat deze periode voorbij is gegaan. Mijn lieve BB vriendinnen weten allang dat het met mij niet altijd even goed gaat. En ik ben zo blij en dankbaar met alle steun die ik hier krijg, ondanks alles zijn er altijd opbeurende en troostende woorden die me zo ontzettend goed doen.

De afgelopen weken is er zoveel gebeurt. Beginnende voor de vakantie, deze zwangerschap, hoe blij en gelukkig ik ook ben, is ontzettend zwaar en niet te vergelijken met mijn vorige. Hoe blij ik in het begin was, na ongeveer 12 weken begon ik me steeds rotter te voelen. Veel huilen, hoofdpijn, slecht slapen en onrust in mijn lijf. Op mijn werk was het ook druk en we begonnen net met verbouwen dus ik dacht in eerste instantie, daar zal het wel aan liggen. Ik begon ook tijdens mijn werk steeds meer te voelen dat het uit mijn handen glipte maar dacht, tja iedereen is moe en toe aan vakantie, dat zal het bij mij ook zijn. En ondertussen de verbouwing die nog niet echt op gang kwam en voor de nodige spanningen tussen mij en Arjen zorgde. Nog maar net de vakantie gehaald, echt het uiterste uit mezelf gehaald om alles af te ronden, gingen we twee weken op vakantie. Eenmaal daar ging het gewoon echt mis. Ik was zo moe, alles was me teveel, ruzies om niks, hysterische huil buien en woede buien waar ik zelf van schrok. Ik keek in de spiegel en wist gewoon niet wie ik zag. Heel onwerkelijk maar ook eng. Zo ben ik helemaal niet, wie is dit. Arjen kon er maar moeilijk mee omgaan en daardoor liep het vaak nog meer uit de hand. Mijn ouders probeerden het wel te sussen maar dat was steeds tijdelijk. Gelukkig in die korte periodes dat ik me wel goed voelde wel kunnen genieten. Want we zaten immers in een prachtig huis, met een mooie omgeving en een ontzettend lieve Vince die genoot van de zandbak en het water. Eenmaal thuis barstte de bom echter helemaal. Zonder hulp en steun van mijn ouders en in een mega puinhoop, stortte ik thuis is. Man, wat voelde ik me machteloos en ZO schuldig naar mijn lieve kleine Vince. Natuurlijk moest hij ook wennen en daardoor vroeg hij meer aandacht maar ik kon het hem gewoon niet geven, ik was gewoon op..en zo leeg van binnen.  Op een gegeven moment liep het zo uit dat hand dat ik hyperventilerend boven zat te huilen en dat Arjen bij me kwam en zei, dit kan zo echt niet langer. Je moet hulp zoeken want ik kan je niet helpen. Ik weet het ook niet meer. Dit was voor mij het zetje, denk ik wat ik nodig had en meteen heb ik de vk gebeld en de huisarts. Gelukkig kon ik de volgende dag terecht en kreeg ik meteen een verwijzing naar de psycholoog. Mijn vk was zo lief en heeft me echt een hart onder de riem gestoken. Het was niet mijn schuld en er waren meer vrouwen die dit mee maakten. Een zwangerschap is niet altijd een roze wolk...hoe graag je dat ook wilt. Eigenlijk viel er toen al een last van mijn schouders. Daarna meteen mijn moeder gebeld en zij was ook blij dat ik eindelijk in zag dat dit zo niet ging. Ik mocht bij hun in huis zo lang de verbouwing door ging en zij gingen me helpen met Vince zo dat Arjen de verbouwing zo snel mogelijk kon afronden. Ik heb volgens mij nog nooit zo veel gehuild als dat weekend..man ik wist niet dat ik zoveel tranen in me had. Toch gaf het me meteen al lucht..

Nu ben ik een paar weken verder en ik heb goede dagen maar ook nog steeds minder goede dagen. Ik ben nu drie weken bij een hele fijne psycholoog waar ik alles mee kan bespreken en zij geeft mij nieuwe inzichten waar ik zelf nooit aan zou denken. Ook probeer ik meer hulp te vragen en aan te nemen. Dit is echt zo moeilijk maar als ik dit niet doe, belemmer ik mezelf. Het is zo lastig, als je gewend bent om heel zelfstandig te zijn en altijd de stabiele factor, om te accepteren dat het nu gewoon even allemaal niet zo gaat als dat ik gewend ben. Toch kon ik vandaag, terwijl ik even lekker aan het fietsen was, genieten van de zon op mijn gezicht en van het gerommel in mijn buik. En dat is al een hele grote vooruitgang...

De angst voor de volgende bevalling en de periode daarna is er natuurlijk nog wel maar ik hoop, na het gesprek met de gynaecoloog woensdag, dat dit ook beter zal gaan en dat ik hier een stuk rust in kan vinden. En ik heb wel geleerd van de vorige keer, om niet alles voor me te houden en net te doen alsof alles perfect ging..terwijl ik eigenlijk doodsbang was om alleen te zijn met mijn kleine baby. In alle folders zie je immers blije en stralende mama's die volop genieten van hun kraamtijd...de waarheid is echter dat het lang niet altijd een roze wolk is. (Gesproken door mijn vk; een wijze oudere dame die al ongelovelijk veel vrouwen heeft begeleidt.) Ik heb wel goede hoop! Dat wel, misschien wordt het nu wel een roze wolk, elke bevalling is anders en ik heb nu meer ervaring dus wie weet. Feit is wel dat ik ondanks alles dolblij ben met onze prachtige zoon en met onze dochter, veilig in mijn buik. Want ondanks alles weet ik dat het een wonder is en blijft...en daar ben ik ontzettend dankbaar voor!