Zo maar weer een blogje..

Tja ik kan er niet omheen, ik ben zo verliefd op mijn mooie ventje. Het begin was lastig, onzeker en heftig maar god ik kan het echt niet bevatten hoe gek ik op hem ben. Elke dag ben ik blij dat ik zijn mama mag zijn en dat hij bij ons is gekomen. Wie had dat gedacht, zelfs als hij huilt of boos is, kan ik alleen maar denken, wat een geluk! Natuurlijk is het soms heftig en moeilijk, voel ik me onmachtig en onzeker maar dan lacht Vince naar me en dan denk ik, we zijn op de goede weg! Ik had dit echt nooit verwacht en volgens mij kun je je hier ook niet op voorbereiden, die diepe gevoelens, helemaal uit het diepste van je ziel. Ik was echt nooit zo'n zwijmelaar en had echt niks met babys maar nu ons kleine mooie mannetje eenmaal bij ons is, lijkt het net alsof het nooit anders is geweest en wil ik alleen nog maar dat hij gelukkig, gezond en geliefd is, door ons, zijn enorme trotse papa en mama. Vanochtend lagen we in bed en keken naar elkaar en zeiden, Jeetje wat een geweldig kereltje hebben wij samen gemaakt! Op naar de volgende?? Wie weet... maar voor nu zijn we compleet!