Als ik alle mooie verhalen lees van bevallen schieten de tranen toch af en toe in mijn ogen. Mijn lieve kleine ventje is geboren met een spoedkeizersnee en ik was volledig onder narcose. Ik heb dus niks meegemaakt van de geboorte. Mijn man heeft ook weinig gezien want zat achter groot blauw doek. Als ik dan lees over het moment dat de baby geboren wordt en op je borst wordt gelegd kan ik me daar niks bij voorstellen en dat doet best veel pijn. Ik weet dat het niet anders kon en dat het voor Vince beter was maar toch voelt het als falen. Ik had zo graag dat moment willen meemaken met mijn man aan mij zijde...en dan in zijn ogen te kijken. Helaas heeft het niet zo mogen zijn maar gelukkig hebben we een prachtig en gezond jongetje gekregen waar we heel gelukkig mee zijn. Ik denk en hoop dat het verdriet van de bevalling stukje voor stukje minder zal worden....
reacties (0)