Op naar ronde 4...

Hoi meiden,

Helaas ben ik, ondanks dat ik er erg goede hoop had, zondag ongesteld geworden. En had afgelopen week nog wel zo mooi gedroomd over een beetje vage bevalling (mijn man was er nog niet en zou waarschijnlijk te laat komen) en over MvM die langs kwam en ging testen. Dit keer een cyclus van 31 dagen, dus is toch nog een beetje een zooitje. Mijn normale cyclus (voor de laatste zwangerschap) was altijd 35 dg. Vorige cyclus al 33 dg. En nu dacht ik zelf dat ik een dag later ongesteld zou worden, met 32 dg. Had mijn eisprong namelijk gevoeld, maar werd zelfs 31 dg. Niet iets om over te klagen hoor, maar maakt het wel een beetje lastig uitrekenen. Misschien dat ik toch maar goedkope ovulatietesten ga bestellen via internet (weet iemand welke?), dit geeft dan misschien wat rust daarover.

Heel gek eigenlijk, tijdens onze eerdere pogingen om zwanger te worden (bij mijn vorige zwangerschappen). Vond ik de wachtweken altijd het aller ergst, zo onzeker. Als ik dan weer ongesteld werd, wist ik in ieder geval weer waar ik aan toe was, en luchtte dan even goed op. Nu zijn de wachtweken de weken dat ik het meest kan ontspannen, het zou immers weer zo kunnen zijn dat ik zwanger ben. En de hoop bloeit dan weer op, wie weet is het wachten op positief nieuws bijna voorbij. Maar als de duivels zich dan toch weer laten zien, is de teleurstelling erg groot. Ik probeer dan ook gewoon maar te genieten van de momenten dat ik me lekker voel. Die teleurstelling zou er anders namelijk toch ook zijn.

Nu is het gemis en verlies van ons kleine ventje weer erg groot, moet vaak aan dat kleine lijfje denken. En weet dat ik hem niet terug krijg als ik opnieuw zwanger ben. Maar toch zal er een klein stukje van hem voort leven in zijn broertje of zusje, want daarmee zal onze toekomst droom die we voor hem al hadden, toch uitkomen. Dus de tranen stromen dan ook met regelmaat over mijn wangen. Voel me vooral vaak schuldig dat ik nu niet zo erg kan genieten, licht heel erg aan hoe ik me op dat moment voel. En dat terwijl ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn.

Tot gauw Sylvana