Reunie zwangerschapsgym

Lieve Meiden,

Afgelopen maandag hadden wij de reunie van de zwangerschapsgym, en wat had ik er een zin in. Voor de gelegenheid had ik een taart gebakken en alle babytjes mochten mee, dus Milou (en alle benodigde spullen)mee in de auto. Dus we stonden te wachten in de gang, en het bleef verrassend stil. We zijn eigenlijk met 8 meiden, waarvan er een met 26 weken was gebevallen. En aangezien we niet wisten of haar zoontje het overleefd had, kon het zijn dat we maar met z'n 7-en waren. Maar we stonden er maar met z'n 4-en. Maar toen we naar binnen waren, kwam de 5e al met haar dochtertje aangelopen. En kijk daar kwam nummer 6, alleen viel gelijk op dat ze alleen was. Er bekroop me een angstig gevoel, zal haar zoontje ziek zijn?

Onze cursiste begon met te vertellen dat dit een andere avond zou worden dan we verwacht hadden. Want Inge die met 26 weken was bevallen afgelopen 4 februarie had haar zoontje, na vele operaties, uiteindelijk op 18 april verloren aan een infectie. Dus iedereen stil.... al hadden we dit wel een beetje zien aankomen. Echt verschrikkelijk om te horen. En ging ze verder Silvia heeft ook een eigen verhaal. Zij was nummer 6 die aan kwam lopen zonder baby. En toen begon ze te vertellen dat zij en haar vriend hun zoontje ook waren verloren. Echt iedereen was er kapot van en super geschokt. Bij haar was het kindje zonder duidelijke reden in haar buik overleden met 41 wk +1 dg zwangerschap. Ze is daarna van hem bevallen en kort daarop hebben ze h'm moeten begraven. Omdat wij bijna allemaal nog moesten bevallen had ze bewust geen rouwkaartje gestuurd, wat ik bijzonder lief van haar vindt. Al hadden we er allemaal heel graag voor haar wille zijn. We hebben een hele tijd zitten praten en natuurlijk huilen. Echt hartverscheurend en super knap dat ze het zelf wilde komen vertellen. En dat terwijl er 5 super trotse moeders komen met hun babytjes. We hebben ook nog foto's bekeken van haar mooie mannetje en toen afscheid van haar genomen. Maar het zal vast niet de laatste keer zijn dat ik haar zie, want dit is een hele rare manier van afscheid nemen.

Maar van foto's nemen met de baby's (meer dan de helfd zag er niet uit door het vele huilen) en de taart is niks terecht gekomen. Dus die staat in de vriezer voor volgende week en de babytjes komen de aller laatste les over drie weken nog een keertje mee. Van de 8 babytjes waren er trouwens, 5 zoontjes en 3 dochtertjes. En dan zal nummer 7 ook wel aanwezig zijn, want die had zich vermoedelijk in de datum vergist. Al hoorde we dat zij ook al met 34 weken was bevallen van een zoon, maar na wat opstart problemen gaat het nu weer goed met moeder en kind. Dus eenmaal thuis gekomen was er een hoop om over na te denken. En om dankbaar voor te zijn, want wat ben ik dan toch blij met dat wondertje wat bij ons "gewoon" iedere avond in haar wiegje ligt. Mama heeft je nog maar eens extra geknuffeld en een dikke kus gegeven, want we kunnen niet meer zonder jou hoor!!

Liefs Sylvana