Toch maar een blog

Het is alweer een poosje terug dat ik een blog geschreven heb dus dacht moet toch maar eens ff weer aan de schrijf. Onze kleine man word over 2 wkn alweer een jaar en hij doet het super! Hij was de laatste keer in juli bij het cb 79 cm en 10,5 kg. Zijn exceem is op het moment heel rustig en we zijn gestopt met de pufjes voor zijn longen. In het kort ziet het er naaruit dat hij zijn exceem met de bij behorende klachten overgroeid!

Mijn stemming geeft confused/verward aan dat komt omdat ik niet goed in mijn vel zit. Na de bevalling is het eigenlijk al begonnen omdat mijn hormonen nog steeds behoorlijk in de war waren en ik dus nog steeds zit te klooien met mijn medicijnen voor mijn stofwisselingsprobleem om ze op orde te krijgen. Het laatste jaar is het leven zo veranderd en dat kan ik zo snel niet allemaal verwerken lijkt wel en zit dus nu tegen een burn-out aan... Maandagavond voor het eerst weer naar een kennis die shiatsu doet, heb dit eerder gedaan waar ik ontzettend veel aan gehad heb toen ik hetzelfde had. Toen was het in de periode van de vruchtbaarheidsbehandelingen die niet lukten en dus me dat boven m'n pet ging en ik er aan onderdoor ging. Ik wil niet weer aan het randje gaan hangen dus nu op tijd erbij zijn... Ik houd zielsveel van mijn beide mannen en heb een prachtig gezinnetje maar met mijn rommelige hoofd en lijf kan ik er moeilijk van genieten. Elke dag een masker dragen word nu toch wel een beetje teveel en trek dat niet meer. Gisteren alles opgebiecht aan mijn man en hij had wel door dat er iets was maar weet ook dat ie me niet op zo'n moment moet gaan uitvragen want hij weet dat ik het zelf een keer vertel... Gisteren dus met een emmer vol tranen. Ik heb morgen en weekend dienst en dan volgende week maar 2 diensten, 2 lieve collega's hebben me wat diensten uit handen genomen, want ze merkten aan me dat er wat was want ik was mezelf niet... We hebben erover gepraat en dat luchtte wel op. Maar ik kom er wel weer!!! ik laat me er niet onder krijgen!

PS: buufje... graag mondje dicht want hou het graag een beetje tussen de 4 muren..Maar weet wel dat je dat doet! Dank je!

435 x gelezen, 0

reacties (0)


  • sterretje

    je kent me toch meisje!!
    Vindt het alleen maar vervelend voor je dat je je opt moment niet zo lekker voelt en dat alles niet zo reilt en zeilt zoals het zou moeten!!
    Heel veel sterkte en hopelijk voel je jezelf gauw weer iets beter meisje!!

  • Boukje-Ricky

    Fijn weer even te horen hoe het gaat...
    Gelukkig is met Jannes alles oke en jij komt er ook wel hoor meis, maar dingen hebben vaak tijd nodig en tis hoed dat je gepraat hebt...

    Sterkte XXXXX

  • hengeltje

    Heey meis..

    Heb je idd al veel ta lang niet gesproken en niet gevraagt hoe het was!
    Heel goed dat je er nu over praat en wat doet met je gevoelens, ik hoop dat je snel weer de kracht kunt vinden om jezelf terug te vinden en vooruit te kijken!

    Knuff van hier

  • Mamavanaiden

    hey meid, ik hoop dat je snel weer lekker in je vel zit. Ik kan me wel een beetje voorstellen hoe je je voelt hoor. Veel sterkte meid XXX En wauw jannes alweer 1 jaar bijna, wat gaat de tijd toch snel zeg.

    ben blij dat hij het goed doet. Tis echt een scheet. XXX

  • Bo.

    dat klinkt niet zo leuk maar idd met een masker oplopen hou je zeker niet vol. fijn dat het goed gaat met de kleine denk ook aan jezelf en hoop dat je er snel weer boven op bent. misschien wat meer rust en tijd voor jezelf nemen als je dat kunt.
    liefs bo

  • zoet~en~stoer

    Fijn dat het goed gaat met de kleine! Nog twee weekjes en dan alweer zijn eerste verjaardag. Wat gaat dat toch snel!

    Wat jouw gevoelens betreft, dat herken ik heel goed... Niet dat je nu denkt dat ik het als een algemeenheid ga maken, maar ook ik zit niet lekker in mijn vel en hang continu op de grens van wat wel/niet kan. Er zijn betere dagen en mindere dagen. De afgelopen anderhalve week zijn het vooral goede dagen, maar daarvoor... pffff.... knorrig, gejaagd, geirriteerd, prikkelbaar, snauwerig.... van buiten lijkt het alsof er niks aan de hand is, maar van binnen voel ik mij droevig en vind ik het moeilijk te genieten van het moois wat er gebeurd... en dat als zo'n 2,5 jaar lang. Ik vind het zo moeilijk om de grens te herkennen van wat hierin acceptabel/normaal is en wanneer de grens echt overschreden is. Twee maanden geleden mijn vriend op de hoogte gebracht en vorige week mijn schoonzusje, afgesproken dat ik naar de huisarts ga, maar... tja, dan gaat het opeens weer een dikke week goed.... Vind het erg moeilijk om hierin voor mijzelf op te komen, vind dat ik het allemaal moet 'handelen', maar lijd daar ondertussen eigenlijk onder. Goed dat jij bij jouwzelf die grens hebt herkent, het hebt besproken met collega's en aan de rem trekt. Zet 'm op meid!!!

  • Doekjeerom

    Goed bezig meid!! En goed voor jezelf zorgen, want een ander doet het echt niet!
    x

  • B.O.B

    Jeetje, dat klinkt heftig en eigenlijk ook gewoon heel logisch. Wat ontzettend goed van je dat je het 'naar buiten' brengt. En dat je voor jezelf weet dat het nu tijd is om er wat aan te doen. Veel succes met de shiatsu behandeling. Op naar de echte frysfamke zonder masker! Je bent het hartstikke waard, meid

  • mamalou1980

    Hey meid,heel veel sterkte en ik hoop dat je er snel weer bovenop bent.Heel veel liefs Rianne