Bevalverhaal M

25 juni was de uitgerekende datum maar op 24 juni werd ik ingeleid. Om 7 uur werden de vliezen gebroken in het ziekenhuis. Ze wilde in eerste instantie weeënopwekkers geven maar mijn lichaam pakte het zelf al op. Rond half 9 mocht ik eindelijk in bad maar daar was ik na een half uur al klaar mee. Eenmaal op bed kreeg ik pijnstilling waardoor ik kon ontspannen. Rond 11 uur merkte ik dat de weeën door de pijnstilling heen kwam. Echter lag de baby nog hoog dus ze moest nog wat zakken. Dit probeerde ze door een kussen tussen mijn benen te doen. Om half 12 mocht ik gaan persen maar de persweeën liepen niet helemaal lekker met de baby. De baby zakte niet goed en kreeg het moeilijk. De verloskundige gaf aan dat ze er nu uit moest en dat ze wellicht naar de kamer ernaast moesten. Ik dacht dat gaat niet gebeuren en heb met alles was ik had gepest. Om 6 over half 12 werd M geboren met een gewicht van 4355 gram en 53 cm. Ze deed het gelijk heel goed en had een hele lange navelstreng. Ze heeft een klein uurtje bij mij gelegen maar moest gecontroleerd worden door de kinderarts vanwege haar gewicht en omdat de laatste minuten niet heel fijn voor de baby waren. Haar suiker was wat laag (1.8) dus ze moest gecontroleerd worden. Daarnaast was ze wat gestuwd. Ik kon daarna nog vertellen hoe haar naam is en toen ging het met mij mis.
Ik kreeg enorme pijn in mijn buik en die werd steeds erger. Ik kon M niet meer vasthouden door de pijn. Echter de verloskundige zag niks raar maar heeft toch de noodknop ingedrukt. Daarop kwamen er heel veel artsen binnen. Er werd een echo gemaakt maar de gynaecoloog zag daar niks op. Die schreef het daarop af op naweeën, maar die deden meer pijn dan de hele weeën. Omdat het na pijnstilling niet beter ging werd het Sit opgeroepen (spoed interventie team). Mijn bloeddruk daalde ondertussen en de hartslag ging omhoog. Ik voelde mij ook heel ziek worden. Er werd besloten dat er een ecg gemaakt moest worden. Daarvoor moest ik op mijn rug liggen en toen viel ik helemaal weg. Mijn bloeddruk was ondertussen nog maar 77 over 34 en mijn hartslag was 140. De trauma-arts besloot dat ik onder de CT-scan moest om te achterhalen wat er aan de hand was. Ik had ondertussen al fentanyl gehad en zuurstof, maar dat deed niks. Bij de CT-scan hebben ze morfine gegeven maar ik was niet volledig meer bij. Ik hoorde alles maar kon niet meer reageren. Bij de scan kwamen ze er achter dat er bijna 2 liter bloed in de baarmoeder zat. Oftewel ik had een ernstige fluxus. Ze hebben mij toen met spoed geopereerd en twee zakken bloed gegeven. Met de bevalling erbij was ik 2.5 liter bloed verloren. De fluxus is niet op tijd opgemerkt omdat je normaal het bloedverlies op de dekens zie. Bij mij zat er een bloedprop voor de baarmoedermond waardoor het bloed niet weg kon en zich ophoopte in mijn baarmoeder. De gynaecoloog gaf aan dat hij het werk al 20 jaar deed maar dit nog nooit had meegemaakt. Na 4 uur kon ik de baby eindelijk vasthouden. Onze laatste baby, wat zijn we verliefd op haar.