Zit er even doorheen....

Ik zit er even helemaal doorheen ,4 weken geleden heb ik zoals jullie weten een miskraam gehad en ben daarna gecuriteerd,wat best veel met je doet maar je moet gewoon doorgaan en het beste erweer van maken.

Zeker omdat je nog een kleine meid hebt!

Had ook veel steun aan me hondje digo die we als puppie al hebben(nu 6 jaar) ging in die periode vaker even wandelen met hem en hij kwam ook regelmatig even knuffelen hij voelde dat gewoon aan en zorgde ook voor veel gezelschap in huis want een hond is immers altijd blij en zeker als je even bent weggeweest en weer thuis komt!En voor onze docher was hij ook erg lief,likte haar regelmatig aan haar handjes en waakte voor min gevoel echt over haar!

Tot afgelopen dinsdag onze hond mijn dochter jasmijn in haar gezicht pakte en meenam,ik wist niet wat me overkwam.Ze deed helemaal niets ze zat gewoon lekker te spelen op de grond en ineens pakte hij haar net als een prooi!

Het is uiteindelijk gelukig allemaal goed gekomen met jasmijn en haar gezicht hersteld goed.

We hebben dus een erg moeilijke beslissing genomen en onze hond digo weggedaan wat ons erg zwaar valt,maar we kunnen hem gewoon nooit meer vertrouwen.

Wil nog wel even zeggen dat we onze hond overal bij betrokken,hij is zelf naar boven geweest toen ik was bevallen thuis.We gaven hem natuurlik iets minder aandacht maar dat lijkt me vrij logisch.Maar verder was er weinig veranderd.We hadden duidelijk regels dat jasmijn niet bij de mand en aan de knuffels van de hond mocht komen.En we lieten ze eigenlijk nooit alleen,want ook toen dit gebeurde stond ik er gewoon naast maar het ging zo snel allemaal!

Maar de hond was voor ons echt een kindje en mis hem zo vreselijk erg,zo ben gelukkig met z'n allen en zo krijg een en miskraam en is je hondje ook weg!

Weer een zware dobber waar ik overheen moet,het zal vast wel slijten maar maar voel me nu zwaar ongelukkig..........