Hormonen of niet

Pfff zijn het mijn hormonen of niet......
Dit is mijn 1e zwangerschap,en zoals jullie al hebben gelezen was deze niet gepland.
Niet gepland omdat ik geen vaste relatie had en niet gepland omdat ik totaal niet goed in mijn vel zit.
Afgelopen zomer is mijn moeder overleden,mijn moeder was alles voor me,mijn vader is ook al lang geleden overleden.
Tja geen ouders meer,en ik kan je vertellen dat is zwaar klote omdat ze allebei nog jong waren,en nog vol in het leven stonden.
Maar ja,ik niet goed in  mijn vel (burnout)afbouwen van mijn medicijnen (kan eigenlijk nog niet)mag ze door blijven slikken maar dat wil ik niet,dus ja nu zeg maar (afkickverschijnselen hiervan)snel opgefokt,emoties,enz.
Maar ja die emoties zijn denk ik nu 2x zo heftig ivm zwangerschap en het afbouwen.
Vind het zo erg dat ik nu zwanger ben van de 1e en dat mijn ouders(vooral mijn moeder)dit niet kan mee maken,ik hou maar in mijn achterhoofd,dat ik&mijn hummeltje 2 hele byzondere bescherm engeltjes hebben.Gister ook ontdekt dat de innestellings datum van mijn hummeltje precies op mijn verjaardag was.
Het heeft gewoon zo moeten zijn,

love you pa&ma

377 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • BlondieP

    Je mama is trots op je! En misschien heeft zij er wel voor gezorgd dat dit gebeurde. Dikke knuffel Xxx

  • Tweeling27

    Ach jeetje! Heb ook te maken gehad met grote verliezen. Het is en blijft altijd een groot gemis. Helemaal nu je zwanger bent. Hormonen zijn loeders, je kunt het inderdaad flink last van hebben. De ergste hormonen/kwaaltjes nemen met een week of 12 af en dan voel je je wat dat betreft hopelijk een stuk beter. Het lijkt me ongelofelijk zwaar om geen ouders meer te hebben (ik heb alleen mijn moeder nog). Wens je alle kracht toe, en geloof me, zodra je je kindje gaat voelen, je buik ziet groeien en beseft dat jij de belangrijkste persoon bent in jouw kindjes leven voel je je echt zo speciaal en bezit je over zoveel liefde en kracht, dat kan ik met geen pen beschrijven.

  • Mama-van-M.M

    Meid.. het is niet niks allemaal! een zwangerschap is emotioneel ook een behoorlijke achtbaan.. je ouders.. en je staat er alleen voor!! Ik was dan 17 toen ik zwanger raakte.. maar ik kwam er ook alleen voor te staan.. en dan had ik nog iedereen die zijn oordeel al gaf voor dat ze mij kende!! Ik snap dat het heel moeilijk is,, en dat het soms dus ook moeilijk is om van de kleine te genieten! Maar geloof me, je kleintje is alles voor je! Nu ben je nog heel kort zwanger.. maar straks dan ga je het hummeltje (toevallig zo noem ik mijn kleine in de buik ook :p ) voelen, je krijgt echo's, hartje luisteren.. en dan is het nog zwaar om alleen te doen.. maar je krijgt wel iedere keer kracht bij (als je bv hartje heb gehoord) om door te gaan!! als je wilt praten.. mag dat altijd