Jakkes...

Daar is er weer één, een blog van mij.
Het is alweer even geleden dat ik wat geschreven heb, maar er is dan ook van alles gebeurd.

Voor Kerst de 20wkn echo gehad en een gezonde baby mogen bekijken. Het geslacht is bekend en hier had ik het wel een klein beetje moeilijk mee. Een tweede zoon, natuurlijk zijn we super blij dat wij überhaupt zwanger mochten worden en dat het kindje voor als nog gezond lijkt, maar het plaatje in mijn hoofd was anders... Knop maar gauw omgezet en ach, dit is alleen maar handig. Ik ben in dezelfde maand uitgerekend dus hoeven we weinig nieuw te kopen, al heb ik ondertussen toch al wat kleertjes gekocht!

Op 20 januari werd het even een hele rare dag...
In de auto naar mijn werk in eens last van een slapend linker been en later ook arm. Zo gek als het klinkt heel rustig gebleven en nog in mijn spiegel gekeken of ik geen scheve mond had. Niets te zien dus zal wel meevallen en niks zijn. Bij school aangekomen en geparkeerd, het was buiten nog spekglad dus rustig geprobeerd de auto uit te komen, tot drie keer toe mislukt. Mijn been wilde echt niet. Mijn collega gebeld en gevraagd of hij mij even wilde helpen, we grapten nog 'toe nou, jongedame zo glad is het niet'. 
In onze koffie kamer toch maar even mijn HA gebeld en die vertrouwde het meteen niet, naar een HA daar in de buurt.
Daar aangekomen allerlei testjes en ach het zal wel niets zijn, moet ik je eigen HA nog even bellen? Was de vraag en wat blij ben ik dat we dat dus hebben gedaan. Doorgestuurd naar de eerste hulp en na enkele uren kwamen we er achter dat ik een beroerte heb gehad. Door de MRI en een MRA geweest en gelijk maar een naar infuus en een nacht in het ziekenhuis....
Dat was toch echt even niet de afspraak!!! Alles ging zo voorspoedig, op de misselijkheid en spugen na maar dat waren we inmiddels wel gewend.

Nu na zo`n 6wkn voel ik mij behalve zeer vermoeid, redelijk prima. Ik heb er niets aan overgehouden. De uitval in mijn been en arm was aan het eind van de dag al vertrokken en verder heb ik niets gehad. De vermoeidheid is natuurlijk dubbelop en zwanger en een beroerte en daarnaast nog een actieve peuter van bijna 3 in huis. Gelukkig krijg ik veel hulp van mijn ouders en kan ik genoeg rust pakken tussendoor. Uit alle rest onderzoeken is gebleken dat ik een gezonde, jonge zwangere vrouw ben. Conclussie is dat er geen reden gevonden is, dat is aan de ene kant mooi maar aan de andere kant best wel frustrerend....

Het grootste nadeel van dit hele verhaal is voor mij nog wel dat ik nu, ondanks dat er geen aanwezig risico op herhaling is (net zo groot als bij ieder ander persoon), ik toch in het ziekenhuis moet bevallen i.v.m. het gebruik van bloedverdunners. Hier moet ik straks wel mee stoppen, maar het hoe en wanneer is nog even afwachten. De neuroloog en gynaecoloog gaan hier nog over in gesprek.
Ik had het liefste gewoon een relaxte thuisbevalling net als bij zoonlief, maar helaas... Er zijn maar weinig mensen die dit snappen, want je wilt toch het beste voor je kind&jezelf. Maar ik heb nu eenmaal een hekel aan ziekenhuizen en alle toestanden er omheen, helemaal als het om de bevalling gaat.

Gelukkig weet manlief hoe ik er in sta en gaan we er samen voor zorgen dat het ook in het ziekenhuis een mooie en hopelijk snelle(re) bevalling gaat worden! (en dat ik snel naar huis mag daarna ;-p )
We gaan het zien!

Voor de rest genieten we er nu maar van dat ik heeeeeeeeeeeeel lang verlof heb en dus heeeeeeeeeeeel veel kan genieten van ons andere moppie en de schopjes in mijn buik!

Kus Es