We gaan beginnen....

Na ons trouwen, of eigenlijk al vantevoren, hoopten we al zwanger te zijn. Moet niet zo moeilijk zijn dachten we. Na een half jaar zei mijn gevoel dat er iets niet klopte maar er werd gezegd dat ik me niet zo druk moest maken en het vanzelf komt. Maar ruim een jaar later blijkt mijn gevoel toch juist te zijn als ik in februari 2010 de huisarts bel. Na wat testen worden we doorverwezen naar het ziekenhuis waar alle ellende begint. Het ene onderzoek na het andere en de ene na de andere teleurstelling wacht ons. Ik ben niet te genieten en mijn man moet het ontgelden. De baarmoederfoto volgt, een erg pijnlijk onderzoek en ook mijn man wordt diverse malen gecheckt. Als we in juni horen dat de onderzoeken voor vier maanden stilgelegd worden en dat we pas na totaal twee jaar proberen mogen beginnen met hormonen balen we ontzettend. Waarop wachten... zwanger worden we niet. Als ik dan in oktober niet zwanger ben moet ik een kijkoperatie ondergaan om te kijken of de eileiders er goed uitzien. In november vindt dan de operatie plaats en alles lijkt goed, wat een opluchting. Twee weken later krijgen we de uitslag. Alles is goed en we gaan beginnen met IUI. Wel jammer dat het niet op de normale manier lukt maar ook opgelucht dat we nog geen IVF hoeven te ondergaan, waar ik erg tegenop zou zien. Op 3 januari jl. heb ik een afspraak voor de prikinstructies en diezelfde week, 6 januari, mag ik nog terugkomen voor een echo. Hierna wordt besloten wanneer ik mag beginnen met het spuiten van hormonen. Het is allemaal nog nieuw en heb dan ook als goede voornemen om zo positief mogelijk de inseminatie te ondergaan en misschien dat we over een maand kunnen zeggen... we zijn zwanger. We zijn er in ieder geval achter dat het toch niet zo vanzelfsprekend is om een kindje te mogen krijgen. Ik hoop dan ook dat 2011 mij brengt waarvan ik zo droom en samen met mij een heleboel anderen.