Mijn leven als mama van 2 kanjers

mijn leven als mama van 2 kanjers,

2009 was een vreselijk jaar waarin depressies en veel meer narigheid overheerste, een jaar waarin ik leefde van minuut tot minuut, geen toekomstplannen wilde, drufte of kon maken. Wekelijks van psychiater naar psycholoog ging in de hoop een moment te bereiken waarin het beter ging. Daar was dan eindelijk een lichtpunt, ik leerde mijn huidige partner kennen. Daar waar " vrienden" zeiden altijd klaar te staan lieten ze mij zitten, mijn liefde daarintegen zette alles op alles om mij te helpen, bracht me naar therapie, paste zijn dagen op mij aan, en heeft alle geduld gehad om rustig een relatie op te bouwen. Blij en gelukkig met de liefde maar wat voelde ik mij schuldig en had ik moeite met te binden aan iemand, moeite om van iemand te houden terwijl je niet eens van jezelf kan houden. Toch bleek na een aantal maanden dat alles steeds een beetje vooruitging en op een gegeven moment raakte we in verwachting. Een mooie periode maar ook heel beangstigend, maar met de volle 100% gingen we ervoor. Weken ging het fantastisch tot de laatste weken van de zwangerschap, Daar was de depressie weer en medicatie nemen kon niet meer. Bij 38 weken is besloten om de bevalling op te wekken en op 21 juli 2010 werden we papa en mama van dochter Noa. Gelijk na de bevalling ging het fantastisch met mij en dolgelukkig en trots met een prachtig kindje.

daar waar structuur in de dag aanbrengen een drama was, met de komst van Noa was de structuur van de een op de andere dag daar. Iedere dag genoot ik met volle teugen van mijn gezinnetje, het huismama zijn en depressies leken tot het verleden te behoren met af en toe een iets sombere periode die prima te doorstaan was. Ik durfde en moest toekomstplannen maakte en voelde me daar goed bij.

November 2011 werd ik s'morgens wakker met een sterk gevoel zwanger te zijn, al snel probeerde ik dat gevoel opzij te schuiven aangezien ik gewoon de anticonceptie slikte en dus niet zwanger kon zijn. Toch bleef het gevoel sterk aanwezig en besloot een test te doen, binnen enkele seconden had ik dan ook een positieve test in handen. Blijdschap, trots en gevoel van geluk schoten door mijn hoofd, maar ook het gevoel van angst was aanwezig. We wilde graag proberen zweanger te raken wanneer Noa rond de 2 a 21/2 jaar oud was, maar nu was het ongepland eerder het geval. al snel was ik toch aan het idee gewend, het kindje was dan ongepland maar wel intens gewenst en het genieten kon beginnen. de weken vlogen voorbij en voelde me geweldig. toch werden de laatste weken van de zwangerschap overschaduwd door depressie en ook nu werd de bevalling ingeleid bij 37 weken. op 25 juli sloten we onze prachtige zoon Dex in de armen.

Ik had telkens de hoop gehad dat ook deze keer alles goed zou gaan direct na de bevalling net zoals bij Noa, maar niets bleek minder waar. Iedere dag werd het erger en genieten kwam in het woordenboek niet voor, de dag doorkomen was bijna een onmogelijke opgave en alle structuur in de dagen was totaal verdwenen. Als een kip zonder kop rende ik door het huis, voelde me falen als moeder en partner, en voelde me vooral schuldig tegenover mijn kleine kanjers die afhankelijk waren van mijn zorg en liefde, iets wat ik ze niet kon geven naar mijn idee. Mijn moeder en zus hebben die tijd veel geholpen en langzaam aan leek het steeds beter te gaan tot het moment dat Dex begon te huilen en niet meer wilde stoppen, niet wilde slapen en wat we ook probeerde als ouders niet leek te werken. Noa die zich steeds meer begon te verzetten en niets meer begreep van de hele situatie, mama een emotioneel wrak die geen structuur kon bieden, papa die zo goed mogelijk alles probeerde op te vangen en een broertje die van uur tot uur huilde, zorgde ervoor dat zij hulpeloos en ontredderd de dagen door probeerde te komen. Al snel heb ik geprobeerd hulp te zoeken en zo begonnen we vol goede moed met inbakeren en rust en regelmaat, helaas hielp dit niets, verandering van voeding hielp niet, en op geen enkele manier konden we Dex laten genieten. Onmacht, boosheid, vermoeidheid, uitputting waren het gevolg. Op een gegeven moment besloot ik met hem naar de huisarts te gaan en een hulpkreet uit te vaardigen, maar zonder enig onderzoek werd ik naar huis gestuurd met het verhaal " u heeft een huilbaby en dat moet vanzelf overgaan rond de 3 maanden" ook moest ik blij zijn want Dex was inmiddels 7 weken en dus waren we al over de helft van de 3 maanden. perplex en overrompeld zijn we naar huis gegaan waarna ik volledig instortte . gelukkig kwam mijn moeder van vakantie naar huis om enkele dagen op Dex en Noa te passen zodat mijn partner en ik weer een beetje op adem konden komen en ook de kindjes tot rust konden komen.

Daar waar ik mij een voorstelling had gemaakt om mama te zijn van 2 mooie kindjes bleek in praktijk totaal omgekeerd. Je wil van je kindjes genieten, maar dat lukte niet, je wilt structuur bieden en dat lukte niet, je wil dat ze vrolij, blij en tevreden zijn en dat was niet zo. Elke dag werd alles alleen maar van kwaad tot erger. Werderom een afspraak gemaakt bij de huisarts,vastbesloten om me niet weer af te laten wimpelen, kreeg ik een verwijzing voor de kinderarts en had op zeer korte termijn al een afspraak. Ik moest me er maar niet teveel van voorstellen en met andere woorden was het bezoek aan de kinderarts zinloos. Die opmerking kon me totaal niets schelen, ik wilde alleen maar dat er dingen uitgesloten konden worden want de onzekerheid of het huilen van Dex misschien een medische oorzaak had maakte me gek. Inmiddels zijn we bij de kinderarts geweest en heeft Dex andere voeding, waar hij direct goed op reageerd. Gelukkig is er niet medisch aan de hand en dat geeft veel rust.

Dex kan inmiddels lachen, alleen in de box liggen zonder te huilen, in slaap vallen zonder te huilen en is niet bij iedere aanraking totaal overprikkeld. We hebben nu oprecht een blije baby en een dochter die ook zienderogen geniet van alles, ze krijgt weer aandacht en heeft weer een papa en mama die blij en gelukkig zijn. Papa en mama die genieten van beide kindjes en elkaar en weer energie opbouwen al gaat het langzaam.

Schuldgevoelens zijn verdwenen, onze relatie die op spanning stond loopt weer beter en de depressie neemt heel langzaam af. Op dit moment zie ik pas in hoe rijk ik ben met mijn mannetje en kindjes en geniet van elk moment. Het grootste respect heb ik voor mijn Noa, die fijllos aanvoelt wanneer mama zich verdrieitg voelt en dan die belangrijke knuffel, kus komt geven en verteld hoe lief ze me vind.

Voor mijn mannetje en kindjes dan ook een hele dikke knuffel en kusjes en heel veel dank voor al hun liefde en zorgzaamheid. Ik ben ongelooflijk trots op hen.