Dex 7 weken

Lieve Dex,

gister was je 7 weken oud, vandaag schrijft mama dan ook hoe afgelopen week is verlopen.

dinsdag 14 augustus werd je voor de 4e keer behandeld door de osteopaat, de voorgaande dagen ging het super met je, je was ontspannen, vrolijk, sliep en at goed alleen deze behandeling zou de scherpe randjes nog verbeteren en waarschijnlijk was dit je laatste consult. Niet bleek minder waar na de behandeling ben jij terug gevallen in een patroon van orust, huilen, jezelf openkrabben. Verschrikkelijk om je zo te zien worstelen met jezelf, je frustratie, boosheid, je niet te zien lachen of genieten van de wereld om je heen. Dag in dag uit hebben papa en mama geprobeerd je te troosten en je op zo'n rustig mogelijke manier door de dagen en nachten te helpen. Helaas hebben we al zoveel geprobeerd en zijn we inmiddels ten einde raad, zaterdag besloot Ellen de osteopaat je nogmaals te bekijken aangezien zij ook geen idee heeft waarom je steeds die terugslagen hebt, na ruim 1 1/2 uur behandeling zagen we toch weer enige verbetering en zowaar heb jij die nacht prima geslapen en ook zondagochtend ging alles volgens het boekje. Helaas was daar s'middags weer een terugslag, doordat jij heel veel last van krampjes had en dus veel huilde, bleef je hangen in het ritme van huilen en onrust. Ook maandag was een dag waarbij huilen voorop stond. smiddags was daar toch even een moment die mama's deed smelten, je zat in je wipstoel om je heen te kijken en ineens was daar een lach van oor tot oor. Het duurde helaas niet lang voordat die prachtige lach weer plaats maakte voor verdriet en tranen, de hele avond, uur na uur en wat was je moe. vanmorgen zijn we dan ook bij de huisarts langs geweest om jou lichamelijk na te laten kijken en eventueel dingen als allergie uit te laten sluiten.

Bij de huisarts kwamen we helaas niet veel verder. de huisarts bevestige wat wij al wisten, je bent een huilbaby. Het advies, jou laten huilen tot je zelf in slaap valt ook als dat betekend dat je 12 uur huilt, je niet oppakken, want op die manier werd je niet beloont voor je gedrag, ook een zetpil kon uitkomst bieden op zijn tijd want daar zou je een beetje suf van worden en dus eerder slapen. Boos en vol ongeloof zat mama daar met jou op de arm. Een zetpil om jou te laten slapen en verder moest je het zelf maar uitzoeken. Ook moesten papa en mama maar een schema opstellen wie wanneer kon slapen, dus mama begin van de avond papa zorgt voor de kindjes en dan s'nachts andersom en we moeten even doorbijten want na 3 maanden zou jij huilbaby af zijn, zoals de arts zei gelukkig zijn we al over de helft. Woest was mama, even doorbijten al 7 weken lang zijn we in de weer, mama en papa slapen bijna niet, proberen van alles. mama valt kilo's af door de stress en het niet kunnen eten, loopt dag in dag uit met knallende hoofdpijn, en moet ook nog eens zorgen dat ze niet zo depressief word dat ze niet meer voor jullie kan zorgen. Nu nog eens 5 weken doorbijten is gewoon niet te doen en daarbij is er geen garantie dat jij van de een op de andere dag van huilbaby omslaat naar vrlijke baby.

Opa en oma,die vanwege vakantie op de camping zitten, belde ook vandaag op om te horen hoe het bij de huisarts is gegaan. Oma had onmiddelijk door dat het niet goed zat en liet dan ook weten naar huis te komen en de zorg evn over te nemen. Vanavond en morgen zal je dan ook bij oma logeren zodat papa en mama bij kunnen tanken en ook jij even uit de stress van thuis bent. 

Lieve dex, het doet zoveel verdriet dat papa en mama niet in staat zijn jou te laten genieten, wat we ook proberen. Het maakt niet uit wat het kost of hoever we moeten rijden, als we maar wisten dat je daardoor minder zou huilen en je prettiger zou voelen. Helaas heeft niemand een oplossing die direct werkt en door de vermoeidheid raken we geirriteerd en gefrustreerd, gestresst en zijn we om eerlijk te zeggen zijn we de wanhoop nabij. Hoe pijnlijk en moeilijk het ook is, het is echt het beste dat jij even bij oma slaapt, het is een moeilijke beslisssing om te nemen want ondanks de hele situatie vinden we het toch fijn om je bij ons in de buurt te hebben, te genieten van de kleine momenten waarop jij even geniet van alles en natuurlijk heerlijk met je te knuffelen.

Het is vanzelfsprekend dat een baby huilt, poept, eet, slaapt. Maar ook een lach of brabbelen word gezien als iets zelfsprekends, wij hebben inmiddels ervaren dat dit niet zo is en een klein lachje, een bepaalde manier waarop jij naar ons kijkt of een klein geluidje zo bijzonder is en dat je daar als ouder enorm van kan en moet genieten. Wandelen of er op uit kunnen we niet zomaar doen omdat dit voor jou alleen maar voor meer onrust zorgt, ieder geluid en iedere beweging is er 1 teveel. Ligt je hele kast vol met mooie kleertjes, jij ligt in een romper omdat aankleden je teveel energie en inspanning kost. Dat die kleertjes niet gedragen worden is natuurlijk niet belangrijk maar het feit dat je niets kan verdragen maakt ons zo verdrietig.

Het advies van de huisarts hangen we hoog in de boom en we zullen je gewoon blijven troosten en blijven naar oplossingen zoeken en samen zullen we deze periode gaan overwinnen. Papa en mama houden natuurlijk heel erg veel van jou en hebben dan ook alles voor jou over. We zullen jou niets verwijten en een boze reactie is niet persoonlijk naar jou. Je bent in onze ogen nog steeds ons mooie en lieve mannetje en zijn nog steeds heel erg trots op jou.

Voor nu dan ook weer een hele dike knuffel en vele kusjes papa, mama en noa