Buisjes en knippen neusamandelen

Lieve Noa,

Al maanden was je aan het kwakkelen, verkouden, oorontstekingen, loopneuzen, enz. Na tal van doktersbezoeken en antibioticakuren werden we doorverwezen naar de KNOarts in het ziekenhuis en binnen enkele minuten melde de arts dat buisjes en het knippen van jouw neusamandelen noodzakelijk was.

8 maart was het dan ook zover, om 8 uur sóchtends moesten we ons melden op de afdeling dagopname. Voor jouw doen heeft mama jou erg vroeg wakker gemaakt en nog enigzins slapend kleden we jou aan, stopten de laatste spulletjes in de tas en tot je grote verbazing stond opa ineens voor de deur. Een beetje overrompeld stapte we bij opa in de auto en reden we richting het ziekenhuis. Tijdens de rit was je ontzettend vrolijk en ook bij aankomst op de afdeling ging er een werled voor je open, speelgoed, prachtige bedden en vooral veel kindjes waarmee je kon spelen. Mama daarin tegen voelde zich zo vreselijk rot aangezien mama wist wat er komen ging. Maar goed je kleertjes werden vervangen voor een operatieschort en binnen notime waren we op weg naar anesthesie, daar kreeg je een groen mutsje op en mama moest zels een overal aan, wat heb jij mama uitgelachen. Na enkele minuten was daar echt het grote moment, op weg naar de OK, je begon nu te voelen dat er toch echt iets ging gebeuren, vanuit je bed werd je op een tafel gelegd en kreeg je het beruchte kapje met lachgas op je neusje, na enige strijd kon je het niet winnen en lag je onder narcose, mama heeft zich nog net kunnen vermannen al brandde de tranen in mijn ogen. Nadat jij sliep werd mama terug gebracht naar opa en de wachtkamer en wat duurt een kwartier wachten dan lang, maar eindelijk kwam de dokter aangelopen en vertelde dat de operatie hard nodig was en dat alles goed gegaan was. Vervolgens volgde er een dame in een groen pak die mama kwam halen, inmiddels was jij wakker geworden en totaal overstuur, hard huilend, zwaaiend met je armen en nog zeer versuft en verslapt van de narcose nam mama jou lekker in haar armen. Op geen enkele manier was het mogelijk jouw weer rustig te krijgen tot mama een ijsje voor je vroeg, helaas was deze methode ook voor korte duur want zodra er weer iemand in een groen pak voorbij liep raakte je weer compleet in paniek. Mama had het wel gezien en vroeg of we niet terug konden naar de afdeling en inderdaad bleek dat de beste oplossing, want aangekomen op de afdeling zag je weer de andere kindjes en verdwenen je tranen als sneeuw voor de zon. Eerst ben je met de verpleegkundige een boterham gaan halen die je binnen mum van tijd op had. Het operatieschort mocht uit en je kleertjes weer aan, infuus uit je handje en na het in ontvangst nemen van je dapperheidsdiploma mochten we lekker weer naar huis. Thuis aangekomen heb je nog even door het huis gewandeld en daarna ben je heerlijk gaan slapen, na enekele uren moest mama je zelfs wakker maken en bij het ontwaken rakkte je nog even in paniek maar al snel had je door dat we gewoon thuis waren was je weer helemaal vrolijk en de rest van de middag zijn prima verlopen, alsof er niets gebeurd was die dag.

Lieve Noa je bent inderdaad erg dapper geweest en wat is mama trots op jouw zeg. Nu natuurlijk hopen dat het plaatsen van de buisjes en het knippen van je neusamandelen hun vruchten af zullen werpen zodat die ellende van ziek zijn, en ontstekingen tot het verleden behoren.

Voor nu een hele dikke knuffel en dikke zoenen van papa en mama