De bevalling

Het is allemaal begonnen op 19/08/2008, ik moest toen voor de laatste keer naar de gynaecoloog gaan.. Ik was toen 2dagen overtijd. Blijkbaar had ik al 3 cm opening maar omdat ik minder kindsbewegingen voelde sinds zaterdag wou ze het risico niet nemen en zei ze me dat ik nog eens goed mocht gaan eten en 's avonds binnengaan in het ziekenhuis.

Aangekomen op de materniteit rond 21 uur. Eventjes wennen aan de arbeidskamer en ik werd aan de monitor gelegd. Vlak voor het slapengaan spoten ze me een gel in. Dit is om de baarmoederwand te laten weken. Om 5 uur 's morgens maakte ze me wakker nadat ik 4 uur ongeveer geslapen had van de zenuwen. Toen werd er een eerste pilletje opgestoken om de weeën op te wekken, een halfuur later kreeg ik 2 lavementjes maar ik had al sinds 's nachts krampen en wist niet of dit voorweeën waren of krampen van de zenuwen omdat het D-day was. Deze 2 lavementjes moest ik proberen 10 minuten op te houden en daarna naar de grote wc gaan. Ik zag in de pot dat ik mijn slijmprop verloren had. Daar was vrij veel bloed bij gepaard en echt iets dik slijmerig.

Daarna werd het laatste pilletjes opgestoken maar de weeën volgde al mekaar snel op, terwijl dit heel zelden gebeurd. Normaal moet je nog wel een uurtje wachten ofzo vooraleer er een gevoel van de weeën komt.

Omdat het allemaal zo snel vooruit ging was de gynaecoloog daar om 8 uur aangekomen om mijn vliezen te breken maar wat bleek, er kwam geen water uit, een heel klein beetje maar veel te weinig. Gelukkig heeft de baby wel altijd iets of wat water boven hem omdat hij dit afsluit door het indalen.. De gynaecoloog vroeg aan mij of dat ik mijn water al gebroken had.; Bij mijn weten niet, misschien op de wc tijdens het verlies van mijn slijmprop.. of misschien een aantal dagen ervoor, vanaf het moment dat ik minder kindsbewegingen voelde merkte ik wel dagelijks in mijn slip doorschijnenende natte plekjes.. Maar ik wist niet wat dit was, was dit urineverlies of vruchtwater??

Toen kwamen de weeën nog sneller, om de 2 minuten maar het deed zo pijn in mijn rug! Niet normaal, de weeën in mijn buik kon ik verdragen maar die van mijn rug, dat waren pas helse pijnen.. Ik verkrampte steeds bij iedere wee waardoor de opening op 3 cm bleef staan. We waren al 3 uur en half verder en een baxter met weeënopwekkers verder maar nog steeds geen verandering onderaan. Alleen die helse pijnen om de 2 minuten waardoor ik zelfs niet meer op adem kon komen doordat de weeën te snel mekaar opvolgde. De gynaecoloog en de vroedvrouwen hadden mij daarop aangeraden om toch epidurale te overwegen omdat het proces dan sneller zou kunnen gaan en doordat ik het al zo moeilijk had.

Na de epidurale is het allemaal vrij snel gegaan, ik kon terug lachen en ik heb zelfs nog een telefoontje gepleegd naar mijn schoonzus om de stand van zaken door te geven, toen had ik al 8 cm opening maar op een gegeven moment moest ik afleggen doordat ik een enorme druk onderaan voelde en mijn pijnen kwamen gewoon door de epidurale heen. Ik had een vroedvrouw erbij geroepen maar ik mocht nog steeds niet persen want het stond nog altijd op 8 cm en het boortje was er nog steeds. Na een uur en half had ik deze teruggeroepen en nu had ik al 9 cm maar nog steeds een klein boortje.. De assistente kwam er intussen bij en ik was bijna aan het smeken om eraan te beginnen, ik kon echt niet meer. Zij voelde en ze zei dat ze het hoofdje er wel doorheen zou krijgen.

Ik kon niet meer maar de baby blijkbaar ook niet, dit was voor hem ook een helse ervaring! Zijn hartslag ging met pieken.. Plots van 165 naar nog maar 60 enzo van die toestanden. En het bleek ook nog een sterrekijker te zijn, dat verklaart die helse rugpijnen.

Toen ik eraan mocht beginnen was ik echt blij, na 9 keer persen en een halfuur later is onze Jayno geboren op 20/08/2008 om 14u22, op een bepaald moment ben ik wel moeten stoppen met persen omdat zijn navelstreng rond zijn nekske zat en dit moest eerst los gemaakt worden.

Ze legde hem op mij en Kirby mocht de navelstreng losknippen. Alles was zo mooi uitgelegd, dat het leek alsof het een sprookje zou worden, normaal mocht hij eerst nog 45 minuten op mijn buik liggen onder een deken om zo de band aan te maken met de moeder. Maar plots ging het slecht met hem, hij gaf geen kik, hij weende niet. Hij kreunde alleen maar. Ze namen hem weg van mij om zijn slijmpjes weg te halen en kwamen terug. Maar het ging nog slechter.. Hij kreeg een grauwe blauw-paarse kleur en hij ademde niet.. Of toch heel slecht. Iedereen vloog met hem de kamer uit, de papa mocht mee maar ik lag daar nog steeds. De assistente had mij intussen wel verzorgd maar iedereen was mee met de baby. natuurlijk had ik liever dat ze bij hem waren om zijn leven te redden dan bij mij.. De gynaecoloog kwam op dat moment binnen maar zij was slecht gezind op de vroedvrouwen dat ze mij daar zo hadden laten liggen. Ik had het ijskoud en vroeg aan de vroedvrouw of dit normaal was, maar ze zei steeds "dat is normaal dat je aan het bibberen bent, dat is van de emoties maar echt koud zal je het wel niet hebben". Maar hoe kon zij dat nu weten, kan zij voelen wat ik voel? Ik was aan het bevriezen, het kippevel stond erop.. Uiteindelijk na lang zagen dat ik koud had, gaf ze mij een deken. Nadat ik gespoeld enzo was zijn ze met mij naar de afdeling neonatolgie gereden. Daar lag mijn lief ventje in een couveuse met zuurstof. Voor mijn vent Kirby was het wel zwaar, hij heeft dit allemaal bewust meegemaakt en gezien. Hij kreeg het eventjes moeilijk dat hij onze Jayno al moest afgeven. Ik durfde geen band aan te maken de eerste dag uit schrik dat ik hem toch nog zou moeten afgeven. Ik mocht hem dan ook geen voeding geven en ik wou net bortsvoeding geven om de band aan te wakkeren.

Maar plots 's avonds wanneer er bezoek was aangekomen kreeg ik telefoon dat onze Jayno het zo goed doet en dat ik hem eten mocht komen geven, er kwam zo'n goed gevoel door mij heen! Ik zag hem daar zo liggen bij al die prematuren, hij was echt de beer van de hoop, 3kg 860 en 51 cm groot!

De dag erna mocht onze kleine schat mee naar de kamer komen, ik was zo verrast dat hij het zo goed deed!

Maar op dag 3 begon hij geel te worden, ze hebben dan op de kamer hem in het bedje gelegd met een matraske onder hem (de lamp), hij had waarde 13.1, dus dit was echt de grens.. Vanaf waarde 13 moeten ze ook in het ziekenhuis blijven. Dus dachten wij, tegen dat we naar huis gaan, zal dit wel over zijn. Maar op dag 4 was er nog steeds geen verbetering of ook niet slechter geworden. Gewoon stabiel, nog steeds 13.1. Dus moesten we een dagje langer blijven in het ziekenhuis. De volgende morgen werd hij terug geprikt en nagekeken door de KA. Zij had ons verteld als hij minder dan 13 had mocht hij mee naar huis. Na de middag kwamen ze ons de resultaten meedelen. Hij had waarde 11. Dus mochten we naar huis gaan. Wij zo gelukkig! Ondertussen zat ik daar al bijna een week in het ziekenhuis.

Maar na de middag toen wij thuis waren kreeg ik plots telefoon van het ziekenhuis dat de pediater toch niet gerust was in zijn kleur en dat we best terug een afspraak kunnen maken om hem nog een ste controleren. Dus 2 dagen later, woensdag hadden we een afspraak.

Woensdag 27/08/2008, onze boy in ondertussen al 1 week oud. Wij in de namiddag terug naar de KA. Opnieuw werd hij geprikt. Maar zijn handjes en voetjes en elleboogjes waren al zo blauw geprikt dat ze geen ader vonden. Dus de verpleegster moest constant in zijn velletje keuteren om toch maar een ader te vinden. Mijn moederhart brak toen ik hem daar zo zag afzien. Ik wou dat ik zijn pijn kon overnemen.

Na 2 uur wisten we de uitslag, zijn waardes waren 18.6, op 2 dagen was dit zo gigantisch gestegen! Hij moest dus dringend terug binnen. Ik had het zo moeilijk, wij hebben meer in het ziekenhuis gelegen dan dat we thuis gezeten hebben. Ik kon het niet meer aan, emotioneel niet en fysiek niet! Dus mijn vriend is bij hem gebleven! Hij moest al zeker 3 dagen blijven en misschien nog langer ook, dat was af te wachten want vanaf waarde 22 is er kans op hersenbeschadiging. Voor zoiets stom als een gele kleur, want was het geel, de mensen zeiden me wel steeds, hij heeft het geel. En ik hoor dit al sinds vroeger en ik weet ook dat dit met de lever te maken heeft maar wat gebeurd er als dit niet wegtrekt! Dat waren allemaal vragen die ik had.

Donderdag waren zijn waardes zo goed gedaald, hij had nog maar waarde 11! Dus hij deed het zo goed, ik was zo fier op hem. En vrijdag had hij waarde 9! Dus mocht hij mee naar huis gaan. Maar ik had nog steeds vragen, kan dit terugkomen?? Blijkbaar is dit heel uitzonderlijk maar je ziet, hij heeft het al teruggekregen en in sommige gevallen komen kindjes voor de 3de keer ook terug.