Even bijpraten

Zo, het is alweer een tijdje geleden dat ik voor 't laatste een blog schreef.
Er is inmiddels genoeg gebeurd. In de voorgaande Blogs aangegeven dat ik en mijn man plannen hadden gemaakt om na 10 jaar verloving voor 't echt te trouwen.
Dat is ook gebeurd. We zijn op 16 juli 2025 op het gemeentehuis getrouwd, met mijn vader en zwager als getuige. Op 3 september 2025 hebben wij onze ceremonie trouw gedaan, met alles erop en eraan. Samen met een klein gezelschap van familie en vrienden.
Het was een super mooie dag en we hebben er van genoten zo omringd te zijn met zoveel liefde.

Ook de papa's van Nola waren er bij, onze dochter doet 't zo goed! Ze loopt al heel goed, ze praat al wat woordjes en wordt heerlijk verwend door al haar familie, opa's en oma's, ooms en tantes. We zien haar nog regelmatig, en krijgen foto's en updates.
Hoewel ik met trots terug kijk op het traject, zou ik dit niet nog een keer doen, hoewel de wens er nog steeds is om nog een keer voor een ander stel te dragen die graag mama en papa willen worden en naastig op zoek zijn naar iemand die hun embryo's de kans geven om een baby te worden.
Mijn lichaam heeft met 3 zwangerschappen al genoeg doorgemaakt, de laatste bevalling met Nola ging alles niet zoals ik had gehoopt, en als ik eerlijk ben, zit ik niet te wachten op al dat gepiel aan mijn lijf.
Zelfde geld ook voor mijn wens voor een 3de kindje, de wens zit wel diep in mijn hart, weggestopt, maar ik weet dat mijn man en ik genoeg hebben aan ons 6 jarige zoon en onze 4 jarige zoon. Daar hebben we onze handen al vol mee. En ook al zouden we wel willen,
Dan kan dat niet meer, gezien mijn man geholpen is met de knip.

Onze twee kids doen het naar het algemeen goed. Onze oudste zat op het regulier, maar kwam daar toch niet lekker mee. Hij heeft maximaal begeleiding nodig om tot leren te komen. Hij is snel afgeleid, heeft veel sturing en kaders nodig. Een combi van autisme en adhd houden hem tegen om tot bloei te komen op leergebied. Terwijl hij wel goed leren kan, want hij kan al stukjes lezen, en rekenen gaat 'm ook goed af.
Hij mag daarom naar het speciaal onderwijs. Kleinere groepen, meer begeleiding. Het was nog even spannend of dit doorging nog voor de vakantie, maar gelukkig is dat gelukt.
Onze jongste mag na de vakantie naar de basisschool, regulier in een instroomklasje. Zelfde juffen en groep als toen met mijn oudste, dat is wel leuk, dus druk bezig de zindelijkheid op orde te krijgen. Hij doet t al super goed en blijft overdag droog. Alleen de poep is lastig, dat durft die nog niet zo goed op de pot of wc. We hebben nog eventjes. Onze oudste was ook niet zo erg vlot ermee, en heeft nu met 6 jaar nog vaak kleine beetjes in zijn broek qua poep. Helaas ook het nadeel van neurodivergentie, sommige kinderen voelen dat gewoonweg niet zo goed en nemen
Niet de tijd om rustig te zitten en te gaan. Onze jongste zit nog echt in de peuter en kleuter pubertijd, dus heb vaak m'n handen vol aan hem.

Met mij gaat 't redelijk. Ik heb toch nog best vaak momentjes dat ik mij neerslachtig voel. Vooral nu tijdens stressvolle momenten zoals onze verbouwing. Dat vreet aan me, en dat zie ik letterlijk terug op de weegschaal. Ook vaak me eigen prioriteit geven is moeilijk, vaak gaat mijn gezin toch voor. Eerst m'n kinderen, dan m'n man en dan pas ik... daardoor ben ik toch sneller leeg en geprikkeld. Dus dat is iets waar ik de komende tijd wat meer op moet gaan letten.
Mijn man probeert dat ook maar het gaat moeizaam. Onze village is klein, en het is moeilijk de zorg uit handen te geven. Wij hebben tijd geleden m'n zwager en schoonzus van mijn man zijn zijde gevraagd of ze een keer per maand of eens in de paar maanden wat uurtjes op onze kinderen willen letten. Maar helaas wouden ze dat niet. Juist van de mensen waarvan je denkt, die kunnen helpen, komt een afwijzing, en dat voelt rot.
Mijn man is gestart met hardlopen, dat helpt zijn mentale deel heel goed. Hij heeft zich voor september ingeschreven voor zijn eerste 5k, de airborne freedom run in Arnhem. Dus dat is voor hem spannend, maar hij kan het, ben super trots op m. Hij maakt goede stappen om zijn depressie te overwinnen, maar het blijft een work in progress.

Verder niet veel nieuws... ik probeer overeind te blijven, maar soms voelt t alsof ik enkel tegen de stroom inzwem en niet verder kom.