Man wilt geen kind

Het is heel normaal dat je met deze gevoelens zit, daar heb je ook geen controle over. Ik vind het wel een rode vlag dat je man boos werd omdat je hierover moest huilen.. dit is effectief een stukje rouwen, een toekomstbeeld dat je lang voor je had dat plots wegvalt en dat is niet makkelijk. Had je dit eerder moeten delen? Misschien wel, maar dat neemt nog altijd niet weg dat jij ook begrip verdient en dat je dit even k*t vinden mag..

Hopelijk staat je man ervoor open om er gewoon een gesprek over te hebben, zonder verplichtingen, verwijten en verwachtingen. Gewoon even elkaars visie ruimte geven, te delen met elkaar hoe jullie de toekomst zien.

Maar voel je niet schuldig en zeg tegen je man dat dit gewoon even is hoe je je voelt en dat dit niet bedoeld is om schuldgevoelens bij hem op te wekken maar dat dit nu even zo voelt voor jou en dat je wil veilig voelen bij hem om dit te doen.

Sterkte x

Het is heel normaal dat je met deze gevoelens zit, daar heb je ook geen controle over. Ik vind het wel een rode vlag dat je man boos werd omdat je hierover moest huilen.. dit is effectief een stukje rouwen, een toekomstbeeld dat je lang voor je had dat plots wegvalt en dat is niet makkelijk. Had je dit eerder moeten delen? Misschien wel, maar dat neemt nog altijd niet weg dat jij ook begrip verdient en dat je dit even k*t vinden mag..

Hopelijk staat je man ervoor open om er gewoon een gesprek over te hebben, zonder verplichtingen, verwijten en verwachtingen. Gewoon even elkaars visie ruimte geven, te delen met elkaar hoe jullie de toekomst zien.

Maar voel je niet schuldig en zeg tegen je man dat dit gewoon even is hoe je je voelt en dat dit niet bedoeld is om schuldgevoelens bij hem op te wekken maar dat dit nu even zo voelt voor jou en dat je wil veilig voelen bij hem om dit te doen.

Sterkte x

Ik ben ook de gene die geen volgend kindje wilde, mijn man wilde nog wel. Ik vond het heel moeilijk om zijn wens te blokkeren. Voor mij was het absoluut niet zo simpel als: wanneer een niet wil, gaat het niet gebeuren. Want zijn gevoel telt net zo hard als het mijne. Maar zo graag als hij het wilde, zo afwezig was de wens bij mij. We konden allebei weinig doen aan wat we voelden. Het was duidelijk dat een van de twee van z’n standpunt moest afkomen.

We hebben er veel over gepraat, en dan echt een gesprek waarbij je elkaar gevoel accepteert en de ruimte geeft. Dus niet proberen elkaar te overtuigen, wel proberen elkaar te begrijpen. Wij hebben een periode afgesproken waarna we een knoop zouden doorhakken. Mijn man heeft toen aangegeven dat hij kan leven met het niet vervullen van die wens voor nog eentje. En mijn gevoel was nog altijd heel stellig: we zijn compleet en klaar. Dus wij zijn er niet meer voor gegaan. Nog altijd kan hij af en toe iets hebben van ‘was toch mooi geweest als..’ maar hij vindt het ook echt helemaal oké met de kinderen die we hebben. En inmiddels zijn we jaren verder en is de wens echt wel bekoeld.

Je kunt niet anders dan praten en het tijd geven. En je man mag echt wel begrip hebben voor jouw gevoel, net zoals andersom. Dit is iets waar je samen doorheen moet. Je man kan niet boos worden als jij verdriet hebt, dan zou hij er juist voor je moeten zijn. Hij is je partner, jullie hebben een relatie.

Gaat er echt geen kindje komen, dan mag je echt wel verdrietig zijn en tijd nodig hebben om met je gevoel een weg te vinden.

Hier is het andersom, mijn partner wil nog maar ik niet meer maar daar ben ik altijd heel duidelijk in geweest, nooit gezegd van "ohh misschien ooit nog eens" of "we kijken over een paar jaar". Maar direct eerlijk en direct gezegd waarom niet. En eerlijk gezegd ben ik ook wel eens boos geworden op mijn partner terwijl we hierover in gesprek waren. Simpelweg omdat ik het gevoel kreeg hem continu aan te moeten horen en dat hij toch probeerde mijn nee in een ja te veranderen door erover door te gaan. Terwijl ik er in stond: ik hoor en begrijp dat je die wens nog hebt, maar ik heb die wens niet meer om bepaalde redenen dus ik begin er niet meer aan. Niet eerlijk voor het kind, niet goed voor mij, dus gewoon nee. Daar kan ik tig gesprekken over voeren, daar kan je om huilen maar daar heb ik geen behoefte aan, dus heb ik hem aangeraden met iemand te gaan praten die er wel het geduld voor heeft en die hem kan helpen met dit gevoel.

Toen hij in eerste instantie opmerkingen bleef maken zei ik ook steeds vaker een beetje boos: dan zoek je een andere moeder voor nog een kind, want het irriteerde me dat hij bleef zeuren erom. Maar daarop was het wel dat hij mij en de kinderen belangrijker vond dan nog een kind erbij en uiteindelijk is na lange tijd het gesprek nu wel van tafel en laat hij de opmerkingen ook wel achterwege. En ja, hij wil nog steeds een kind erbij, dat zie ik met elke baby die hij vast heeft en elke keer als ik op de baby's en peuters van anderen pas, maar hij weet ook dat hij er bij mij echt niet over hoeft te beginnen.

Ik denk dat het goed is dat je een eerlijk gesprek erover hebt gehad, misschien wat aan de late kant maar die tijd is niet terug te draaien. Nu is aan jou de vraag wat voor jou het belangrijkste is? Deze man of je kinderwens? En betreft je gevoel is het denk ik een kwestie van tijd en vrede proberen te vinden in dat wat je wel hebt. Rouw van een toekomstbeeld wat niet zal worden dat kost namelijk tijd.

Sterkte

Is je zoon van deze man?

Ik denk dat het een proces is die zijn tijd nodig heeft.

Ik vind dat je je partner ook mag vertellen dat je meer begrip van hem wilt.

En misschien is therapie hoe hier mee om te gaan ook een optie.

Sterkte.

Je mag erom rouwen hem is ook een fase waar je doorheen moet. Belangrijkste is denk ik dat je er samen over kan blijven praten en dat je je eigen gooit en begrepen voelt. Maar zoals ik begrijp wuift je mannen weg en zitten jullie niet op één lijn wat ik denk dat het voor jou heel zwaar gaat worden omdat je d’r mentaal alleen voorstaat met al je emoties en gevoelens en gedachtes. Dus als er definitief geen kindje meer komt, dan moet je je man duidelijk maken dat je hem wel nodig hebt om dit samen te doen en dat hij er voor je is. Kijk het gevoel en het verdragen zal je zelf moeten doen maar iemand hebben die je steunt en voor je is is wel heel belangrijk in die fase.