Hallo dames,
Al jaren lang durfde ik mijn wens niet uit te spreken, ik wou graag moeder worden.
Nog 1 keer, mijn klok tikt en die drang en wens was zo groot.
Eindelijk ik sprak het uit bij mijn man, vaker gehoord dat we wel kijken, maar ik voelde me in het donker gelaten.
Mijn grootste geheim deel ik nu met vreemden.
Ik heb zoveel gehuild dat ik nu weet dat ik niet meer moet huilen.
Zohard heb ik gewerkt, vaste baan.
Ja ik ga weer met de ik ik ik!
Ik ben jaloers, als ik mensen hoor die wel zwanger worden, waarvan de man het prima vind.
Ik heb een zoon dankbaar ervoor, hoopte stiekem op nog 1!
Stiekem als het een meisje is ook leuk jongen ook goed, maar dan was het wel ook klaar.
Hoe leer ik leven met dit gevoel?
Want ik ging erna huilen en voelde als rouw dat het niet mag?
Hij werd daar best boos over.
Overal waar ik ga werk,school zijn werk delen vrouwen vaker met mij
Dat hum man of partner geen kind meer wilt?
Hoe leer ik hiermee leven?
Ik doe niet zielig trap mij niet af. :)
Ik wou het graag.. het doet pijn.
Hij wilt graag blijven chillen, dus daarok geen kind
reacties (3)