Het wil niet in mijn hoofd

Ik moet gewoon even mijn ei kwijt...

Het wil niet in mijn hoofd en daar baal ik enorm van! Achteraf begon het al voor de positieve test. Ik kreeg meer last van angst en paniek. Dat heb ik vaker als ik ongesteld moest worden en op een zwangerschap had ik totaal niet gerekend. De schok was dan ook groot toen ik een duidelijke positieve test had. Ik heb mij al snel door laten verwijzen naar een psycholoog in mijn woonplaats. De eerste zwangerschap heb ik bij de POP gelopen, omdat ik antidepressiva slik. Lichamelijk was die zwangerschap een hel, maar mentaal was er niets aan het handje. Daardoor amper gebruik gemaakt van de POP. Bij de tweede zwangerschap ook weer begonnen bij de POP. Ik merkte toen dat ik wat meer therapie nodig had. Dat konden ze bij de POP in het ziekenhuis niet echt bieden. Ik ben toen overgestapt naar de psycholoog waar ik nu ook weer loop en dat is heel positief geweest. Nu ook weer hele fijne en helpende sessies gehad, maar de laatste tijd wil het gewoon echt niet meer in mijn hoofd. Het is zo ontzettend vol en warrig! Er blijven onnozele dingen in mijn hoofd hangen. Normaal gesproken praat ik dan met mijn man en zoeken we samen naar oplossingen. Dat doe ik nu ook, naar het blijft maar een zooi in dat hoofd van mij. In overleg met de psycholoog en de huisarts gaan we daarom mijn medicatie ophogen en daar baal ik ontzettend van! Ik sta volledig achter het idee, want zo werkt het ook niet, maar dat ik moet ophogen voelt als falen. Waarom lukt het mij niet gewoon?! Ik maak me geen zorgen om de zwangerschap, maar het zijn echt de (vaak onnozele) dingen uit het dagelijks leven. Ik slikte sowieso maar een hele lage dosis antidepressiva, dus dat ik wat meer ga gebruiken is niet erg. Het is puur om wat rust te creëren in mijn hoofd, zodat de therapie ook beter gaat helpen. Ik weet ook dat het na de zwangerschap weer beter gaat worden, maar toch baal ik (en faal ik in mijn ogen) enorm. Onze dochter heeft inmiddels echt wel last van haar waterpokken en ik heb gisteren echt een poos met haar mee zitten huilen. Enerzijds omdat ik het enorm zielig vind dat ze er ziek van is en anderzijds moest ik gewoon even lekker huilen. Kleine draak is gisteren tot 22.00 uur aan het spoken geweest en ze ligt eigenlijk al de hele nacht tussenin te draaien en te kreunen. Heb amper geslapen. Ik ben blij dat ik vandaag samen met mijn moeder naar een naaiworkshop ga en heb mijn man succes gewenst 🙈 Vanavond knuffel ik onze dochter weer plat, maar mama heeft even behoefte aan dat dagje weg

2216 x gelezen, 7

reacties (14)


  • MandjeVT

    Dat gevoel van falen snap ik heel goed en dat gaat ook niet zomaar weg, maar hou wel in je achterhoofd dat je gewoon mens bent en een pilletje met iets meer of minder van een stofje maakt je niet minder mens. Goed dat je tijdig aan de bel hebt getrokken! Maak inderdaad wat meer tijd vrij voor jezelf als je daar de mogelijkheid toe hebt en schrijf eventueel je negatieve gedachtes op, zodat je op een later moment beter kunt relativeren. Dat helpt mij nu heel goed. Iets wat dan heel erg en heel groot lijkt op dat moment, valt in het niet als ik het later teruglees en dat geeft me veel rust en houvast!

  • Yune

    Wel herkenbaar, vooral omdat t in je hoofd niet te stoppen is.

  • Linde-1

    Ah dikke knuffel😘

    Hier hebben ze ook net de waterpokken, wel fijn dat het is voor de baby er nog is en die het nu dus niet van hun kan krijgen.

    Veel plezier bij de naaiworkshop, hopelijk geeft het lekker weer wat afleiding.

  • Lindaaaaaaaa

    Knuffel

  • Charliecharlie

    Je moet proberen van het idee af te komen (zoals echt bijna iedereen dat heeft) dat mentale gezondheid iets is waar je zelf “schuld” aan hebt. Zie het als elke andere aandoening. Als iemand reuma heeft die enorm opspeelt tijdens de zwangerschap is er echt niemand die zou denken “joh verman jezelf eens even”. Mentale aandoeningen zijn net zo goed aandoeningen. Je kan je best doen om er zonder medicatie verder mee te komen, maar zo niet, dan is dat géén falen!

  • Miiepj-aapie

    Ben ik niet eens. Reuma is ook onzichtbaar ziek zijn. En zo zijn er nog vele aandoening niet zichtbaar omdat mensen niet dagelijks in rolstoel zitten. Zijn er die tegen mij zeggen even doorbijten. Dat doorbijten resulteert wel in ernstige vormen van uitval. Als je fysiek slecht gaat gaat het mentaal ook wat doen. Alles werkt in en met elkaar.

    Medicatie is in mijn ogen niet altijd de oplossing. Balans vinden, erkenning werkt soms veel beter.

    @vlindermoeder ken je wrap, Wellness recovery action plan? Een cursus om jezelf mentaal te leren kennen en balans te vinden. Denk dat je daar veel baad bij gaat hebben deze cursus te volgen ☺️

    Dit geeft echt enorm veel handvatten, inzichten en regie terug over jezelf.

    Sterkte! Je komt er wel :)

  • Vlindermoeder

    Ik slik al sinds 2017 antidepressiva. Eerst alles gedaan om het niet te hoeven slikken, maar ook toen was het niet anders. Heel bijzonder hoe snel ik mij mentaal beter voelde! Ik sta ook zeker achter het idee van ophogen, maar ik baal er wel van. Ik ga nu naar 8 mg escitalopram. Dat is eigenlijk bizar weinig, dus dat is fijn.

    Bedankt voor je tip. Ga er zeker even naar kijken

  • Vlindermoeder

    Heb je gelijk in hoor. De andere zwangerschappen, en met name de eerste, waren lichamelijk een hel. 10x liever dat dan zit mentale gedoe. Ik ben helaas al langer bekend met een angststoornis en ik slik vanaf 2017 antidepressiva. Het voelt een beetje als afglijden naar het oude niveau en ik heb juist zo hard gewerkt voor wat ik nu heb bereikt! Gelukkig zit ik al bijna op de helft van de zwangerschap

  • Miiepj-aapie

    Als het je helpt doen!

    Ik heb het altijd afgeslagen. Heb hier ook angst stoornis en kan zelfs schrikken als mijn man in zijn handen klapt. Echt extreme vormen heeft t soms helaas. Maar mijn persoonlijk belans wel kunnen vinden. Stiekem was / ben ik ook bang hoor hormonaal wat dat weer veranderd in mijn lichaam. Daarnaast is een erge vorm van ptss begonnen bij zwangerschap nr 1 en ben nu zwanger dus spannend is het wel. Maar zoals mijn behandelaar zegt. Je hebt de regie terug ! En dat schijn ik uit te stralen. Mentaal zijn er absoluut nog wel eens mindere dagen. Maar dat mag hè iedereen heeft dat. Ik pak de slogan er ook vaak bij. Hé het is oké!

    Je kan het mama 💪 nog één helft te gaan dan je kleintje in de armen 💖

  • Myrtheflower

    Was ook t eerste wat ik dag,, die verdraaide hormonen!

  • Vlindermoeder

    Nou hè?! Gelukkig zit ik bijna op de helft van de zwangerschap en hopelijk is het de 9 maanden daarna ook beter dan nu :)

  • Myrtheflower

    Bij mij was het 9 maanden zwangerschap + 9 a 10 mnden ontzwangeren, ik had er er zeker 18 maanden last van. Kleintje is nu 1, en ik herken mezelf eindelijk weer terug!

  • Mamsievan3

    Hormonen kunnen je ook maken of breken. Denk dat het bij jou voornamelijk combinatie is van slecht reageren op hormonen. Ik had er ook zo vreselijk last van.

    Bij de 2e was ik ook zo angstig en vol in m’n hoofd. Vreselijk.

    Bij de 3e was alles goed en chill. Zo’n verschil ook en amper kwalen zowel mentaal als lichamelijk.

    Goed dat je je medicatie ophoogt en het is helemaal niet falen! Het overkomt je gewoon en je moet er nu even mee dealen (probeer dat zo te zien).

    Komt goed!

  • Vlindermoeder

    Ja, het zijn absoluut de hormonen! Gelukkig weet ik dat het in deze heftigheid niet blijvend is, maar toch...

    De andere zwangerschappen gingen mentaal goed, terwijl die zwangerschappen juist veel uitdagender waren (tweelingzwangerschap werd stilgeboorte en daarna weer zwanger zijn is behoorlijk spannend). Nu speelt het allemaal niet en voelt de zwangerschap juist heel goed. Ben ik mentaal naar de kl*te 🤦🏻‍♀️

    De medicatie ophogen moet. Het kan even niet anders. Toch 'fijn' te lezen dat er mensen zijn die de strijd wel herkennen