Zeer wanhopig.. verlatingsangst? Oververmoeid..

Op dit moment is mn zoontje nog steeds wakker.

Bijna 3,5 en in zijn leventje heeft hij slechts een aantal nachten doorgeslapen.

We brengen hem naar bed en blijven erbij tot hij slaapt (10-15 min meestal)
Midden in de nacht, of soms na een uurtje al, wordt hij paniekerig wakker en gilt om mij.

Ik laat hem plassen en hij slaapt vervolgens tussen ons in.
In eigen bed verder slapen lukt niet, wordt een erg lang verhaal en ik heb daar echt de puf niet voor..
Maar bij ons in bed, is het voor man en mij een drama met voeten in ons gezicht en ga zo maar door.

In slaap vallen is nu ook een ding, dus hadden we gezegd dat hij met matras naast ons bed mag slapen.
Heb geen energie meer om er voor te gaan 😓
Maar hij wil ín ons bed, dus oke.
Ik lig naast hem tot hij slaapt, maar al ga ik iets verliggen, meteen ogen wijdopen en bang dat ik weg ga.
Slaat arm om me heen om te voelen wanneer ik weg ga..

Sliep eindelijk maar na een uurtje weer gillen om mij.

Dit icm met het dramatische afscheid nemen bij de peuterspeelzaal vraag ik me echt af waar we nou goed aan doen.
Is hij verlatingsangst aan het ontwikkelen hierdoor?

Morgen is zijn psz dagje, ik heb dat vanochtend eventjes benoemd zodat hij morgen niet voor een (voor hem) vervelende verrassing staat.

Zou hem dat nu zo onrustig maken?
Hij wil ook nergens meer spelen 'zonder mama'.

Ondertussen ga ik hier bijna aan onderdoor.. mijn man is heel lief en probeer me te ontlasten, zegt doe jij je ding maar, ik
Blijf wel bij hem.
Maar wat ís MIJN ding???

Dat zijn de kinderen maar dat alles is me even echt teveel aan het worden. Kan op dit moment moeilijk lichtpuntjes zien.

Gevoelsmatig hou ik hem morgen thuis van de psz, maar andere kant snak ik naar een paar uur zonder heftige peuter (jonger zusje pijn doen, express rommel maken).

1352 x gelezen, 0

reacties (26)


  • Regenboogje

    Mensen keurden het af, maar ik gaf de mijne speelgoed in bed. Hierdoor huilde hij zoveel niet als ik weg ging. Ook een projector met mooie afbeeldingen.

    Je situatie is enorm slopend. Ik zou dat echt niet aankunnen in jouw plaats, ik ben een mens dat veel rust en slaap nodig heeft. Ik ben bang dat jullie hieraan kapot gaan. 3 jaar en nog wakker worden snachts lijkt mij een hel. Dat probleem heb ik gelukkig niet met mijn kind van 3 jaar.

    Om niet gesloopt te worden door je kind zou ik toch proberen in jouw plaats om je kindje in bedje te steken en er even bij te blijven en dan weg te gaan als die nog wakker is. Geef misschien ook iets als speelgoed of boekjes dat die afgeleid is, iets dat werkt, en ga weg.

    Dat slapen in jullie bed moet ook stoppen.

    Veel succes dit is niet makkelijk

    ...

  • Bosco

    Ik zou vragen of de psz ook een pedagoog heeft die eens mee wil kijken. Dit is een probleem. Het consultatiebureau kan hier evt ook een probleem in spelen, vraag een telefonisch consult aan en kijk of er een aanbod bij zit dat je past. Hoe is het contact met de leidsters op de speelzaal met je zoon. It takes a village to raise a child. Je zult zien dat mensen je willen helpen als je aangeeft waar hulp nodig is. (Dat is mijn persoonlijke ervaring die ik je enorm gun) Zijn ze niet behulpzaam dan moet je een andere speelzaal kiezen

  • Liesjesch

    Zolang jij meegaat/toegeeft in zijn (onwenselijk) gedrag zal het alleen maar aanhouden, en jou nog verder slopen. Zoals hieronder al vaker wordt benoemt is grenzen stellen heel belangrijk. Wees duidelijk in wat je van hem verwacht, en wees daarin consequent, 1x toegeven en je kan weer van voor af aan beginnen.

    Doordat jij meegaat in zijn (verlatings)angst los je het eigenlijk niet op. Hij moet leren dat hij ook zonder jou kan slapen en dat je wel in de buurt ben, als hij roept je er ook voor hem bent.

    Psz net zo, als jullie weg zijn en zijn gedrag is daar verder prima zie ik niet in om hem thuis te laten. Laat je noet meeslepen in een "dramatisch" afscheid, jas uit kus, "mama komt je straks weer ophalen" en overdragen aan de juf. Hij moet leren dat dingen ook leuk kunnen zijn zonder zijn vader/moeder en dat andere volwassenen hem ook kunnen helpen als er wat is.

    Ik lees een peuter die door zijn gedrag de gang van zaken bepaald en een moeder die er moeite mee heeft om daarmee om te gaan. Goed dat je opnieuw hulp heb gevraagd, als de klik er weer niet is vraag je om een ander...

  • mamavananouk

    Je dochter is nog net te jong denk ik maar wat wij deden als 1 van de twee slaap problemen had dan lieten we de kinderen een tijd bij elkaar logeren. Sliepen ze vaak bij elkaar in bed . Zo schattig . Zit 2,5 jaar tussen en deden we denk ik vanaf jongste 1,5 a 2 was .

    Slaap problemen waren als sneeuw voor de zon verdwenen

  • Mammavandrie3

    Ik heb precies hetzelfde probleem , om gek van te worden . Alleen bij mijn dochter is het al vanaf 7 maanden en ze word volgende maand 3 geen ene nacht door kunnen slapen.

    Ik heb 2 x een slaap coach gehad wat op zich wel hielpt. Dat is 2 weken goed gegaan tot we gingen verhuizen nu mag im blij zijn als ik 2 uurtjes slaap totaal dus ga weer een slaap coach inschakelen .

    Misschien kan je dat eens proberen ?

    Peuterspeelzaal doet ze ook huilen maar zodra ik weg ben dan is het na 1 min over en speelt ze gewoon. En die paar uurtjes rust heb ik echt nodig zodat ik rustig boodschappen kan doen en kan schoonmaken en even kan uitrusten

    Meine speelt graag de baas over der zussen van 9 en 16 dus overdags ook vaak een strijd met der hihi meine slaapt wel in middag een uurtje omdat ze vanzelf in slaap valt omdat ze de nachten heel slecht slaapt .

    Ik heb via de arts melatoline gekregen voor het slapen van mijn dochtertje dat werkt wel goed eerste 2 uurtjes helaas maar normaal hoort het langer te werken .

    Misschien kan je daar eens naar informeren of een slaap coach . Verlatingsangst is nooit leuk en kan knap vermoeiend zijn.

    Heel veel sterkte en hopelijk kom het snel goed met het slapen .

    En wat je man aanbied zou ik zeker doen meis . Dat heb je echt nodig af en toe .

    Ik ga altijd even lekker de stad in wat kleertjes voor de kids kopen of zo

    Mijn middelste dochter was ook zo tot ze naar groep 1 ging sindsdien sliep ze vanaf dag 1 door en op der eigen kamertje. Dus die hoop hou ik nu maar ook voor mijn jongste hihi

  • My-two-Pride-and-Joys

    Hier ook een peuter gehad met veel verlatingsangst, maar wij gingen maar tot op een bepaalde hoogte mee. Erbij blijven tot hij slaapt hebben we gedaan. En tussen ons in leggen als hij huilend wakker werd ook. Maar op het moment dat hij dan niet zou gaan slapen, want voeten in je gezicht, hoe dan? Dan zou ik heel duidelijk zijn. Je komt hier en je gaat slapen. Zo niet, ga je weer in je eigen bed en dan maar drama. Zo onderscheid je wel of ze echt angstig zijn of dat ze dondersgoed weten wat ze doen. Ons zoontje ging altijd meteen weer slapen zodra hij bij ons lag. Voor ons prima, want dan hadden we allemaal een goede nacht. Hij is nu bijna 5 en slaapt nog regelmatig bij ons, maar nu komen er ook steeds meer nachten dat hij gewoon in zijn eigen bed slaapt. Hij slaapt trouwens wel bij zijn grote broer op de kamer. Ons uitgangspunt was trouwens niet dat hij zo snel mogelijk in zijn eigen bed moest slapen. Maar meer hem het vertrouwen geven dat alles goed is en hij niet bang hoeft te zijn. Dat bereik je alleen maar om in zijn behoeftes te voorzien, maar ook grenzen stellen. Hier wilde hij nog wel eens drama maken en als hij dan weer naar beneden werd gehaald, dan was het ineens over en ging hij spelen.. Dat was de eerste en de laatste keer. Hij heeft het nog een paar keer geprobeerd maar na een avondje drama was de boodschap duidelijk.

    Hoe gaat het verder op de PSZ dan? Hier nu ook een fase dat hij op school wel gewend is, maar nu gaat hij huilen als ik hem bij de zondagschool afzet in de kerk. Maar ik neem afscheid, en loop weg. En eigenlijk is het dan meteen goed. Als het echt hele ochtenden drama zou opleveren zou ik hem eraf halen. Maar als het na enige tijd weer goed gaat, dan lekker laten gaan. Daar leren ze van, en dan heb je ook even tijd voor je zelf of je dochter. Maar ik denk dat het heel erg zit in grenzen stellen. Hoever wil je mee gaan? En tot zover is dan de grens en die moet je dan gaan bewaken.

  • Vicja

    Het is vooral begonnen toen het middag dutje eraf ging (begin van het jaar). Toen begonnen ook weer de hele slechte nachten. Niet lang wakker, maar wel vaak. Dat is zo vermoeiend.

    Al sinds hij baby was, kan je aan hem niet zien of ie moe is. Hij is net als zijn vader een brok energie. Daarom werkte wakkertijden altijd als een trein bij hem, tot een jaar of 2. Nu zonder middagdutje vraag ik me altijd af of hij niet ook oververmoeid is. Maar slaapt hij weleens een keer ‘perongeluk’, dan maak ik hem na 10-15 min wakker want hij doet dan weer zoveel energie op dat hij met gemak tot 2200 of als het aan hem ligt, nog langer doorgaat.

    Mijn twijfel zit dus altijd in het feit, is ie moe of is ie dat niet?

    Ik kan het dus niet aan hem zien, en als ik hem dan op bed leg en hij is daar zo aan het stuiteren, dan denk ik ‘als je nog niet moe ben, is het logisch dat je niet kan slapen’. Dus mag hij nog even spelen. Maar dat is wel een eindeloos verhaal vaak.

    Met mn man afgesproken dat we het zo doen dat we hem naar bed brengen, er max 15 min bijblijven en wanneer hij dan nog niet slaapt hij mag spelen, maar wel ín zn eigen kamer, verder niet.

    In onze beide families zijn meerdere gevallen van adhd, het zou me niets verbazen als hij ook onder die paraplu zou vallen. Dit noem ik even omdat ik daar ook zie dat slapen icm veel energie problemen geeft soms.

    Verder de psz, het begint wanneer ik het alleen maar laat vallen. Morgen mag je weer naar de kindjes. ‘Neeee ik wil niet ik wil bij jou blijven’.

    Ik vind dat met wegbrengen echt heel erg.. dus doet mijn man dat. Maar dan begint hij al met huilen en vastklampen aan mij als hij uit bed komt zowat..

    dat voelt echt niet goed. Maar ik heb die tijd idd nodig voor mezelf, dochtertje, het huis…

  • Vicja

    Het is vooral begonnen toen het middag dutje eraf ging (begin van het jaar). Toen begonnen ook weer de hele slechte nachten. Niet lang wakker, maar wel vaak. Dat is zo vermoeiend.

    Al sinds hij baby was, kan je aan hem niet zien of ie moe is. Hij is net als zijn vader een brok energie. Daarom werkte wakkertijden altijd als een trein bij hem, tot een jaar of 2. Nu zonder middagdutje vraag ik me altijd af of hij niet ook oververmoeid is. Maar slaapt hij weleens een keer ‘perongeluk’, dan maak ik hem na 10-15 min wakker want hij doet dan weer zoveel energie op dat hij met gemak tot 2200 of als het aan hem ligt, nog langer doorgaat.

    Mijn twijfel zit dus altijd in het feit, is ie moe of is ie dat niet?

    Ik kan het dus niet aan hem zien, en als ik hem dan op bed leg en hij is daar zo aan het stuiteren, dan denk ik ‘als je nog niet moe ben, is het logisch dat je niet kan slapen’. Dus mag hij nog even spelen. Maar dat is wel een eindeloos verhaal vaak.

    Met mn man afgesproken dat we het zo doen dat we hem naar bed brengen, er max 15 min bijblijven en wanneer hij dan nog niet slaapt hij mag spelen, maar wel ín zn eigen kamer, verder niet.

    In onze beide families zijn meerdere gevallen van adhd, het zou me niets verbazen als hij ook onder die paraplu zou vallen. Dit noem ik even omdat ik daar ook zie dat slapen icm veel energie problemen geeft soms.

    Verder de psz, het begint wanneer ik het alleen maar laat vallen. Morgen mag je weer naar de kindjes. ‘Neeee ik wil niet ik wil bij jou blijven’.

    Ik vind dat met wegbrengen echt heel erg.. dus doet mijn man dat. Maar dan begint hij al met huilen en vastklampen aan mij als hij uit bed komt zowat..

    dat voelt echt niet goed. Maar ik heb die tijd idd nodig voor mezelf, dochtertje, het huis…

  • Minibeeb83

    Bij adhd zie je vaak ontregeling qua hormonen waardoor men pas heel laat inslaapt…zou zeker zorgen dat als je hulp vraagt men daar kennis van heeft ..

  • Yune

    Slaaphulp opstarten en via het cjg ondersteuning gezins begeleiding aanvragen.

  • Minibeeb83

    Ik zou heel snel hulp opstarten om te zorgen dat hij weer naar eigen bed kan. Dat gaat aanpoten zijn maar je kan niet anders. Werk je? Anders even vrij nemen als je erdoor moet en zo niet partner af en toe halve dag laten vrij nemen zodat je wat bij kan slapen. Met hulp en consequent zijn ga je er doorkomen maar dat kost echt even wat. En ja kindje gewoon in normale ritme houden! Als ik te moe ben zie ik het soms ook niet, ik heb een lijstje gemaakt ooit waar ik op terug kan vallen … een bad nemen (met boekje), slapen, muziek luisteren, wandelen (incl muziek luisteren), muziek maken, puzzelen, stuk fietsen. En niet denken dat lukt niet of heb de puf niet … je lijf is moe dus slapen maar je hoofd ook en dat betekent fietsen, wandelen, zwemmen etc ..

  • Jvb

    Hem zeker wegbrengen, jij hebt af en toe tijd zonder hem nodig. Ik denk dat je moet stoppen met invullen voor hem en redenen zoeken die het 'oke' maken dat hij zich zo gedraagt. Zelfs als er redenen zijn, is het namelijk niet oke. Er mag verlatingsangst zijn, er mag een sterke wil zijn, etc. Maar iemand pijn doen mag niet. Iedereen wakker houden ook niet. Schep die kaders voor het gedrag, en als hij dat moeilijk vindt kun je hem heus troosten, maar die duidelijkheid van waar de grenzen liggen heeft een kind echt nodig. Zo ook voor bedtijd. Bedtijd is bedtijd, dus in bed. Ook als je wakker bent. En niet steeds weer er uit. Dat is hartstikke leuk, geeft weer prikkels en het beloont verkeerd gedrag. Gewoon in bed blijven dus. En alles saai, stil en donker houden en nergens op reageren. Alleen bij verdriet troosten, maar dan direct weer terug in bed.

    Grijp het aanbod van je man aan. Ga er af en toe even tussenuit. Maakt niet uit als je niet weet wat je gaat doen. Ga lopen of fietsen, zie maar waar je uitkomt. Neem iets te eten en drinken mee, een (luister)boek en strijk ergens neer. Of bel een vriendin en ga ergens lunchen samen. Het maakt niet veel uit wat je doet, als het je cirkel maar doorbreekt.

    Misschien is het ook een goed idee dat je man de avonden/nachten even overneemt met je zoon. Ga desnoods even een paar dagen op een andere kamer liggen (mama is heel moe, die kan even niet) en laat het even tussen hun twee. Dat kan ook echt iets doorbreken en weer wat lucht geven daarna.

  • Dame68

    Direct de hulp weer opstarten en een plan gaan bedenken voor zelfstandig slapen in eigen bed/kamer.

    Dat gaat je de rust geven.

    Misschien denk je dat het een hel wordt, je al moe bent etc etc. Bij ons hetzelfde gehad mbt de nachten (overdag geen probleem) en het was na 2 nachten klaar, toen sliep onze peuter zelfstandig op haar eigen kamer. Ze kunnen je ook verrassen!

  • Chudo

    Heel herkenbaar. Van het slechte slapen en op zelfde tijdstippen wakker worden en paniek. Naar peuterspeelzaal brengen was ook een ramp 4 ochtenden per week.

    Toen hij naar school ging ging hij na een paar weken doorslapen! Hij slaapt nu bijna elke nacht door. Heel soms komt hij stilletjes binnengeslopen en komt bij ons liggen.

    Afscheid op school gaat 9 van de 10 x goed

    Het is een heerlijk sociaal mannetje.

    Heb met mn handen in het haar gezeten maar alles kwam goed.

    Hoop dat het jou wat hoop geeft🙏

  • Vicja

    Fijn om te horen 🙏🏻

    Hoe hield jij het vol?🙈

  • Chudo

    Poeh amper hoor. Het was mega overleven. Voelde mij een spook. Dochter slaapt ook slecht maar zo als als bij de middelste is het niet!!

    Mij hielp het om iets voor mijzelf te doen

    In haken vind ik ontspanning en rust. Als kids op bed liggen haak ik. Vind het heel leuk en geeft rust in mn hoofd.

    Waren moeilijke tijden. Toen mijn zoon net 3 was overleed ook mijn moeder kort na geboorte van mn dochter.

    Mijn oudste met autisme wat gewoon thuis lastig is en op school.

    Ik werk ook 20uur per week en weinig energie over voor huishouden.

    Af en toe wil ik gillend wegrennen hier😂

  • Nog-even!

    Meid, volgens mij is het echt tijd om hulp te zoeken voor jezelf.. Elke keer als ik jouw stukjes lees, lees ik grenzeloosheid en geen puf om grenzen te bewaken... Heel begrijpelijk, wanneer je leeggezogen bent... Maar het zal niet veranderen door te wachten of het beter wordt... Daarom gun ik je hulp om je zelfvertrouwen op te krikken. En je zelfbeeld. Jij bent iemand en mag er zijn. En jouw kinderen moeten leren rekening te houden met jou.... Dat gebeurt niet, zolang jij dit alles toelaat....uit angst voor afwijzing of falen... Je bent een prima moeder. Echt. Maar je zinkt weg in het moeras... zoek daar hulp bij!

  • Vicja

    De grap is wel dat juist alle hulp net is afgerond. Ik had gesprekken met een psychosociaal hulpverlener, best heel wat van geleerd over mezelf. Ook hulp van het cjg ingeschakeld en gehad, maar die klik was er niet. Toen het hier even beter ging daar dus mee gestopt.

    Het punt is dat ik zie dat mn zoontje heel gevoelig is voor afwijzing, negativiteit, maar tegelijkertijd ook heel errg vasthoudend kan zijn. Slapen is nu vooral een topic, weggaan kan niet want hij sloopt de boel, schreeuwt alles bij elkaar.

    Het zal zeker niet de eerste keer zijn dat zijn zusje daar wakker van wordt, wat me nóg verder brengt.

    Ik wil graag dat we er samen uit kunnen komen, maar wellicht overschat ik dan een 3 jarige. In veel opzichten is hij erg slim.

    Ik ben niet bang dat hij mij een stomme moeder zal gaan vinden door t een of ander.

    Maar mn kind dingen op bed te blijven is hier echt onbegonnen werk. Dan moet ik hem echt gaan vastbinden met een prop erin ofzo😅

  • Nog-even!

    Ik vrees dat je idd te snel gestopt bent met de hulp...

    Een driejarigezou in principe naar jou kunnen luisteren. Maar dat is iets wat hij dus nog moet leren... Hij heeft nu geleerd dat hij jou met slecht gedrag in de tang kan houden, lijkt het...

    Dat jouw zoontje de boel sloopt, heeft niets met afwijzing of verlatongsangst te maken. Dit komt voort uit grenzeloosheid en boosheid wanneer het niet gaat zoals hij wil. Paniek uit zich nl niet door slopen. Paniek/angst doet andere dingen met een kind.

    Dit is iets dat gedragsmatig nu aangepakt moet worden: wat hij doet is namelijk niet acceptabel. Het mag gewoon niet. En in plaats daarvan, merkt hij nu dat het juist goed voor hem werkt: hij mag gewoon bij papa en mama slapen... Ik stel voor dat je man eens even duidelijk gaat zijn en dat jij hem steunt. En als je dochter dan wakker wordt, ga jij naar je dochter. En je man grijpt in bij jullie zoon. Hij moet geeoon stoppen met dit belachelijke gedrag (ik zeg het expres zo, zodat jij stopt net smoesjes voor je zoon te bedenken).

  • flierefluiter

    Is het een idee om via de huisarts of t CB eens hulp in te schakelen? Een onpartijdig iemand met verstand van zaken die meekijkt in het gezin. En passende tips kan geven

    Al je blogs schreeuwen 1 ding: mama zit er vreselijk doorheen en kan niet meer. Hulp vragen is geen zwakte. Juist niet.

  • Vicja

    Gezinsplan van cjg is net afgesloten..

    We gingen weer redelijk de positieve kant op, vandaar.

    Er kwam een meisje wat haar kind nog jonger had dan die van mij, haar toon vond ik best heel irritant. Ze was aardig hoor maar ik kan niet zoveel met dat soort hulp vanuit de boeken. Bij elke zin ‘we zien vaak dat …..’

    Ik had het idee dat ik het wel weer zelf kon

  • Jeppie

    Redelijk de positieve kant op is wat anders dan de eindstreep behaald of de finishlijn al in zicht. En ook hier lijkt het mis te gaan met grenzen stellen: in plaats van om een andere hulpverlener te vragen, is de uitweg om het traject te stoppen.

    Bel het CJG en vraag om herstart van het traject, en zoek ook voor jezelf opnieuw hulp. Jij bent uiteindelijk de ouder en opvoeder, er samen uitkomen met een 3-jarige is een illusie dus je hebt daarin zelf ook nog stappen te maken.

    Verder geeft Jvb al mooie tips waar je al mee aan de slag kan.

  • flierefluiter

    Oké hard. Maar dat is dus niet gelukt. Dan moet je dat nu ook inzien en opnieuw ergens hulp gaan zoeken. Het gaat sowieso niet zonder slag of stoot. En je zoontje gaat zich verzetten. Maar met zulke nachten ga je nooit bij kunnen tanken, en word je geen leukere moeder.

    Ik snap dat je zegt dat je er nu de puf niet voor hebt. Maar dat roep je al maandenlang in je blogs. En zolang je het niet drastisch aanpakt gaat er niks veranderen. Veranderingen teweegbrengen zijn zwaar. Dat gaat je in het begin nog meer energie kosten. Maar als ik het zo lees heb je een welwillende man. Doe het samen. Ombeurten. Eentje slaapt op de logeerkamer ofzo. De ander bekommert zicht om jullie zoontje. En dan, over een tijdje, slaapt iedereen weer lekker in zijn eigen bedje.

    Tussenin slapen kan voor sommige gezinnen een oplossing zijn. Maar voor jullie klaarblijkelijk niet. Want zo komt niemand aan een fatsoenlijke nachtrust toe! Dit gaat een enorm pittige strijd worden. Maar als jullie nu niet doorzetten, vrees ik oprecht voor jouw eigen welzijn.

  • Vicja

    Klopt, mijn man helpt. Maar de nachten doe ik, want mn dochtertje wordt vaak ook nog eens wakker snachts en die voed ik dan even en slaapt ze weer verder. Mijn man trekt wakker worden snachts heeeel slecht. Maar echt dat hij de hele dag erna niet te vreten is😅 dus dan doe ik het meestal liever zelf. Maar kan best eens proberen om op logeerbed te gaan slapen.. niet eens over nagedacht

    En heb het cjg weer gebeld idd. We gaan weer samen kijken naar een vervolg..

  • Jeppie

    Fijn om te horen dat je het CJG hebt gebeld. Veel sterkte!

  • mamavananouk

    Stap 1 : paar nachten logeerbed zodat je wat meer energie hebt .

    Stap 2 : kind evt nog wel op jullie kamer maar wel op matras op grond , liefst gewoon eigen kamer maar dat kan ook stap drie zijn . En niet toegeven . 1 x toegeven en dan is het weer terug bij af .

    En laat hem maar gillen en huilen . Dan wordt zusje wakker . Jammer dan . Hij weet dat hij moet huilen of gillen om zin te krijgen