De moed niet opgeven, maar wat is het moeilijk...

In een weekend met een logeerpartijtje met/bij buren, die twee leuke jonge fladdertjes van meisjes hebben, verjaardag van familie met kinderen en baby’s naar een kraambezoek bij vrienden met een baby van ruim een maand oud.....ik ben kapot, verdrietig, jaloers, zo blij met zulke lieve mensen om me heen, maar voel me zo eenzaam in mijn eigen lijf en in mijn hoofd.
We moesten een uur terug rijden naar huis maar heb bijna de hele terug reis gehuild. Hoe ver was ik geweest als ik niet de miskraam had gehad. Zou het deze maand dan wel eindelijk raak zijn? En wat als het weer niet raak is? Doen we het wel goed? Doen we het wel op de goede momenten? Deze ronde weer ovulatietesten gebruikt maar vind er niet zo’n duidelijke piek naar voren komen (zie fotoalbum). Cyclus is niet wat het voor de miskraam is geweest: langer en onregelmatig. Door de test denk ik dat afgelopen week de vruchtbare week was, zoals mijn app ook al aan gaf. Maar voel me zo onzeker. Drink al minder want stel je voor het beïnvloed mijn lichaam zo (en t voelt ook gewoon beter door niet te drinken). Maar ik mis de spontane en vrolijke meid die wel altijd serieus was maar er nooit te lang in bleef hangen. Nu blijf ik er in hangen. Ben niet happy. Maak me zorgen. Kan me sociaal niet zo goed vinden in grotere groepen vrienden. En maak me zorgen. Over mijn lichaam (doet het wel wat het moet doen) en mijn hoofd (stoppen met nadenken, het loslaten, gaat het niet de verkeerde richting op en moet ik met iemand gaan praten: maar met wie dan?).
Ik had geen zin vanavond. Maar we vrijen deze week om de dag dus het moet wel even. Maar ben verdrietig, boos en blij tegelijk met mijn vriend die het wel even kan. Ik kan mijn tranen bedwingen maar wil gewoon even niet. Wil onder de dekens kruipen, in zijn armen en heel hard gaan huilen. Door al die gemixte gevoelens. Soort liefdesverdriet, verdriet om gemis, om teleurstelling, om jaloezie, omdat ik niet happy ben en me niet happy voel. Ik vertel er wel over als mensen vragen naar onze kinderwens. Er komt van de meeste mensen wel begrip. Maar wil zo graag even een knuffel. Dat iemand tegen me zegt dat het goed komt. Dat we even geduld moeten hebben. Maar voel de hoop met de maand wegebben... Ik wil geen verlies in hoop hebben, in moed en onze kracht...
Augustus hebben we vakantie en gaan we ruim 2 week genieten op Corfu. Je hoort en leest wel verhalen van mensen die het dan juist echt loslaten en zwanger terug komen. Ik moet er niet teveel aan denken: maar probeer het maar eens los te laten. #HOEDAN?! Als het na de vakantie nog niet raak is gaan we naar dr huisarts en willen we een doorverwijzing: dan zijn we 12 maanden, een miskraam en vele temperatuur en ovulatietesten verder en heb ik naar mijn idee alles geprobeerd. Pfff en dan.... gaan we de ‘molen’ in zoals ik het me voorstel. Ik wil het niet: hoe moeten we het dan in hemelsnaam los gaan laten??
Ik vond de buurmeisjes verschrikkelijk irritant, de baby van mijn schoonzus lelijk en de baby van onze vrienden leek net een stonede garnaal. Maar jeetje wat zou ik graag slapeloze nachten, vervelende puberende kleuters en vieze poepluiers willen hebben. En net zo blij zijn met zo’n prachtig kind als al deze lieve ouders om ons heen. Wat had ik me het zwanger worden anders voorgesteld. Romantisch. Vanzelf. Leuk. Bijzonder.
Maar we gaan ervoor. Geven de moed niet op. Ondanks dat onze gevoelens (die van mij en mijn vriend) op dit soort dagen erg uiteen liggen, groeien we nog steeds naar elkaar toe. Maar erover praten hoe ik me echt voel, zoals hier beschreven, vind ik erg lastig. Mijn diepste gevoelens, mijn verdriet, mijn ups en downs.... ik wilde dat ze er niet waren, maar we geven de moed niet op.... Want hoop is een lichtje in je ❤️ dat vandaag moed geeft en morgen kracht 🍀🙏🕯
Voor alle aanstaande moeders 🕯🍀🕯 dat onze grootste wens ooit in vervulling mag komen ❤️

1563 x gelezen, 6

reacties (33)


  • Merlootje

    Aaah nee..! Ik was even niet op bb geweest. Wat vreselijk voor jou/jullie... jeetje zeg.. dit had ik niet verwacht.. heel begrijpelijk hoor je gevoelens, echt!! Het mag er zijn, het is heel normaal dat je deze gevoelens hebt. 🍀 heel veel sterkte

  • Sunny_90

    Dank je lieverd voor je reactie ❤️

  • Hopperdiehop

    Lieve Sunny,

    Ik herken veel dingen in je blog. Zoals hieronder te lezen is dit voor veel vrouwen een herkenbare tekst. En het wachten tot je cyclus weer hersteld is, gruwelijk! Het liefst zou je met een camera af en toe even in je lichaam willen kijken.......

    Wat mij een beetje hielp was de gedachte dat het gemiddeld een jaar duurt voordat je zwanger bent. En anders is het ondergemiddeld! Dus elke keer hield ik een beetje hoop dat ik nog even had (ja en anders was ik misschien toch wel iets bovengemiddeld....daar hield ik wel rekening mee). Uiteindelijk was het na een jaar toch raak (in een lange cyclus, cd 24/25 pas mn ei sprong).....

    Ik weet dat het héél moeilijk is maar je moet de moed niet opgeven. Je weet dat het kan lukken, houd je aan die gedachte vast!!!

  • Sunny_90

    Oh dat is ook een mooie ja, van die onder en bovengemiddelde.... maar jeetje wat is het moeilijk zeg.... ik geef de moed niet op maar zou het zo graag wat meer los willen laten...niet zo verdrietig zijn na zulke visites... mijn vriend houdt dan mijn hand vast en zegt niets...eenmaal thuis geeft hij mij een dikke knuffel en hij voelt het anders, zo lastig soms....maar geef niet op.... we gaan ervoor....!

  • Yune

    Herkenbaar...

  • Sunny_90

    xxxxxxxxxx

    Mooi mantra van Tuuter: 'De wens is zo groot dat ik iedere tegenslag opnieuw kan overwinnen. De wens geeft me ook kracht om door te gaan'

  • roosje5

    Wat vreselijk meid! Ik herken je verhaal en gevoel! Het is heel lastig als het niet wil lukken terwijl je graag wil. Elke maand weer die teleurstelling... en dan die mensen om je heen die elkaar maar hoeven aan te kijken om zwanger te worden.... heel frustrerend. En van die uitspraken als dat je er niet mee bezig moet zijn... *zucht* ... dat kun je niet 'uit' zetten.

    Via via heb ik gehoord van iemand die gynaecoloog is dat je het zwanger worden moet zien als geluk en pech. (In de meeste gevallen dan) er moeten zoveel dingen goed gaan om zwanger te worden en de zwangerschap in stand te houden.

    Het is hetzelfde als je met een dobbelstten gooit en dat je 2x achterelkaar 6 moet gooien.

    Maar geef het niet op, hou moed en vertrouw op je eigen lichaam.

  • Sunny_90

    haha ja dat idee heb ik ook: echt bij al onze vrienden gaat het vanzelf.. doordat ik zelf wel vertel (als het onderwerp er een beetje op komt) waarin we zitten dan komen die mensen ook wel met verhalen. Nee dat kun je niet uit zetten. Zeker niet als ik ovulatietesten gebruik want dan ben ik ermee bezig: drink ik wel te weinig want straks niet duidelijk een streep, meenemen naar mijn werk, testje doen, kijken en denken: moeten we weer vanavond...

    Haha dat is wel een mooie met die dobbelstenen, die ga ik onthouden.

    Dankje wel voor het delen van je verhaal, doet me heel veel... hartverwarmend...xxx

  • Demi89

    Ik herken zoveel in je blog. Het verdriet... De jaloerse gevoelens... Onbegrip en de enorme sterke drang om zwanger te raken. Na 23 maanden raakte ik zwanger van onze dochter met behulp van hormonen, clomid. Ik vond het heftig dat mijn lijf niet in staat is om uit zich zelf zwanger te raken. Maar uiteindelijk was ik zo blij dat we de stap naar de huisarts hadden gemaakt. Ik ben nu 22 weken zwanger van onze tweede. Ik stopte met de pil en we hadden de eerste controle afspraak al weer staan voor de hormoon kuren. Echter... Bleek ik spontaan zwanger te zijn. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Heel veel succes en ik hoop dat jullie gauw zwanger mogen zijn.

  • Sunny_90

    Hoe bizar gek zit ons lichaam soms in elkaar he... snap er niets van... wat moet dat een mooi moment geweest moeten zijn dat jullie erachter kwamen dat jullie spontaan zwanger zijn geworden, geweldig!

    Dank je voor het delen van je verhaal. Dat lijkt mij ook heftig inderdaad, dat er zoveel mensen met je bezig zijn en alles in de gaten wordt gehouden zodat je wens in vervulling kan gaan (zo zie ik me dat voor dan). Ik neem aan dat de eerste stap de stap naar de huisarts is, krijg je dan een doorverwijzing naar de fertiliteitsarts en gaat het vanaf daar verder?

  • Demi89

    Klopt... na een jaar zijn we naar de huisarts geweest en die heeft ons doorgestuurd. Ik kreeg vervolgens een echo waarop te zien was dat ik PCOS heb en mijn man een zaadonderzoek, dat was gelukkig goed. Toen is besloten om te kijken of mijn eileiders toegankelijk waren, ook dit was zo. Daarna begonnen met clomid. Ik mocht dit een half jaar slikken, daarna zouden we door gaan voor IVF. na 3 maanden hormonen was ik zwanger! Het is heftig, die medische mallemolen, maar echt... doen!

  • Demi89

    Klopt... na een jaar zijn we naar de huisarts geweest en die heeft ons doorgestuurd. Ik kreeg vervolgens een echo waarop te zien was dat ik PCOS heb en mijn man een zaadonderzoek, dat was gelukkig goed. Toen is besloten om te kijken of mijn eileiders toegankelijk waren, ook dit was zo. Daarna begonnen met clomid. Ik mocht dit een half jaar slikken, daarna zouden we door gaan voor IVF. na 3 maanden hormonen was ik zwanger! Het is heftig, die medische mallemolen, maar echt... doen!

  • Lynn5

    He meis,

    Ik herken je gevoelens heel goed.

    De buitenwereld probeert je te steunen, maar de woorden vallen vaak niet goed.

    Na onze zoon heb ik 2 miskramen gehad. Toen ik na de 1e mk weer zwanger was 5 maanden later zei iemand ‘zo dat is snel gegaan’. Ik was woest! Elke maand was er 1 teveel. We hebben onderzoeken laten doen. Niks uitgekomen. Op vakantie gegaan en zwanger terug gekomen. Dus het kan echt. Na die goede zwangerschap weer een mk gehad. Ik was er klaar mee, zoveel pech, zoveel verdriet. En toen we het niet verwachten toch weer zwanger.

    Ik deel mijn verhaal omdat ik hoop dat t je toch hoop en kracht geeft.

    Laat jullie droom niet los, maar probeer het ‘moeten’ wel wat los te laten!

    Ik denk aan je en duim voor heel snel heel goed nieuws!

    Dikke knuffel voor jou

  • Sunny_90

    Bedankt voor je ontzettende lieve reactie, doet me zoveel dit... zo hartverwarmend... even soort van bevestiging dat het niet raar is wat ik voel en dat ik niet de enige op deze aardkloot (soms voelt dat zo) ben die dit zo voelt. Ja elke maand is 1 teveel. Ik kan me niet voorstellen dat mensen door de pil of in 1x zwanger raken. Hoe bizar ingewikkeld zit ons lichaam in elkaar. Dank je wel voor het delen Lynn xxx

  • miesjelle1

    hee lieverd, ik wil even zeggen dat ik hoop dat je wens snel mag uitkomen!

    Loslaten is makkelijk gezegd, maar is niet echt een optie. Maar het is wel moeilijk voor andere om te begrijpen wat jij doorstaat en wat jij voelt.

    Ik weet hoe het is om er op te moeten wachten en keer op keer die vervelende teleurstellingen te moeten doorstaan. Het is verschrikkelijk.

    Ik ben zelf zwanger geworden via ivf, en dit was echt niet op het moment dat ik het kon loslaten of niet in de stress erover zat! ik hoop zo dat het je snel lukt!

    Wij hebben er totaal 2,5 jaar over gedaan en 7 behandelingen. (6iui 1 ivf)

  • Sunny_90

    Wat ontzettend lief, alle reacties zijn zo lief, hartverwarmend... het overweldigde mij gewoon gister avond/vannacht toen ik het las (kon niet slapen, zat teveel na te denken).

    Ja maar ik wil het ook graag een beetje loslaten maar vind het zo ontzettend moeilijk. Oh jee jullie zijn ook wel een tijdje onderweg geweest. Maar dus bij de eerste ivf raak zie ik, wat mooi dat dat allemaal kan, dat we zo geholpen kunnen worden om onze wens in vervulling te laten gaan. 2,5 jaar, das lang... ik denk wel eens: als we er langer op moeten wachten, zullen we dan nog meer genieten van alles dan mensen die in 1x zwanger zijn geraakt? Dom om te denken.. al geeft het me soms moed, dat bijzondere dat wil ik ook zo graag..

  • miesjelle1

    Tuurlijk ben je des te dankbaarder als het zo ver isal moet ik zeggen dat de omschakeling voor mij heel groot is en het nog steeds onwerkelijk voelt.. voor mensen waar het in een keer is gelukt of gelijk Is het gewoon vanzelfsprekender.... de weg erna toe op jou manier of mijn manier is zo ontzettend zwaar..dat zal je echt nog een tijd bij blijven loslaten is zo moeilijk! Snap wel dat je dat wilt proberen.. hopelijk heb ie snel geluk en hoef je niet na de dokter, alhoewel je dat miss wel meer kan geruststellen dan zo zelf blijven proberen, de stap na de onderzoeken en na de dokter is heel groot.. maar het zal je uiteindelijk wel verder gaan helpen!

    Niet opgeven en je wens zal uiteindelijk vervult gaan worden ♥️♥️🍀🍀🤞🏻🤞🏻

  • Comingsoon2019

    Ooh, ik herken je verhaal echt helemaal... ik snap je echt! Ik hoop zo dat je snel zwanger mag worden en blijven... dikke knuffel en het is misschien een schrale troost maar er zijn vele dames zoals in jouw situatie en die weten hoe je, je voelt (inclusief ik).

  • Sunny_90

    ❤️❤️❤️ Dank je wel, heel dom om te zeggen maar voelt zo fijn om te horen/lezen (maar eigenlijk weet ik het natuurlijk wel) dat ik echt niet de enige ben. Maar in mijn directe omgeving gaat alles zo vanzelf bij iedereen, zo verschrikkelijk. Oneerlijk. Is het bij jou al eens gelukt? Raak en blijven zitten? 🍀🙏

  • Comingsoon2019

    Ja, snap ik helemaal hoor! Nee, helaas nog niet. Ik heb al 3 keer een vroege miskraam gehad op 5 weken... Ook bij ons zit het geluk niet mee, helaas, kunnen wij wel zwanger worden maar moeite om het te blijven. Ik herken je emoties echt... en proberen loslaten of de goede raad van anderen werkt bij mij omgekeerd :-) Dikke knuffel meid, onze tijd komt ook nog, je zal zien! X

  • Sunny_90

    Mooi mantra van Tuuter: De wens is zo groot dat ik iedere tegenslag opnieuw kan overwinnen. De wens geeft me ook kracht om door te gaan. Dikke knuffel voor jou!!

  • Comingsoon2019

    Klopt inderdaad! 💗

  • B756

    Ik weet hoe je je voelt! Vooral dat punt waarop je bijna die 'molen in moet'... vreselijk. Aan de ene kant ben je hoopvol omdat er dan misschien iets verandert en het wel lukt, en aan de andere kant ben je dan ineens dus een medisch geval en dat voelt ook zwaar en wat als dit ook niet helpt... ik was super blij en doodsbang tegelijk. Ik hoop voor jou dat het helemaal niet nodig is natuurlijk, maar mocht je de molen in gaan dan hoop ik dat je net zoals wij toen je vast kunt houden aan de nieuwe hoop. Na de eerste intake al hadden wij echt nieuwe moed ofzo. Er gingen professionals meekijken die bij bijna alles wat ze tegenkomen wel iets kunnen proberen. Kom maar op! Hier ruim een jaar zonder succes geprobeerd, en een half jaar IUI zonder succes maar toen we aan IVF begonnen was het meteen raak. En daarna nog 2 keer.

    Maar ook als je vol goede moed in de molen zit, blijft het lastig om aan te moeten horen op de zoveelste kraamvisite (serieus, hóeveel baby's worden er dan ineens om je heen geboren?!) dat het 'oh oeps, toch wel veel sneller raak was dan verwacht, haha'. Wat bij ons wel hielp in het loslaten was juist niets testen en plannen. Dan ging dat 'moeten' er af (wat een dooddoener voor je mood is dat..) en werd het veel leuker thuis en tussen de lakens. En deden we het vanzelf al vaak genoeg. Ook hebben we afgesproken dat we er niet te vaak over praatten, als een van ons het nodig had natuurlijk wel, maar het werd op een geveven moment zo'n beetje ons enige gespreksonderwerp en daar zijn we dus mee gestopt. Wie weet heb je er iets aan. Voor nu nog even succes zo vlak voor die afslag naar de molen!

  • Sunny_90

    Bedenkt voor je bemoedigende woorden! ❤️❤️ Ik heb ook een aantal maanden niet getest maar wist eigenlijk niet hoe mijn cyclus er nu uit ziet dat we toch dachten: we hebben nog testen die gaan we even gebruiken. Maar ben dan zo bang als je het helemaal los gaat laten of je ‘het’ moment dan niet mist.. Zo moeilijk: wat als..... maar bedankt voor de tip, wie weet doen we dat wel richting de vakantie... ☀️🌴☀️ Dank je wel, doet me veel! ❤️

  • Tuuter81

    Heb eigenlijk geen opbeurende woorden, behalve: houd moed...

    Voor ik zwanger was van mijn dochter, was ik drie mk en 18m verder. Net op het moment dat we de MM in zouden gaan bleek ik zwanger van een blijvertje. Nu 2mk en 7m verder, maar wel zwanger (7+3w). Ook nu hadden we in juli de afspraak al staan om auto-immuunonderzoek te gaan verrichten. Die heb ik afgezegd. Ik had (lees: heb) ook weinig vertrouwen in mijn lichaam. Zwanger worden lijkt het probleem niet, maar zwanger blijven dus wel.

    Mensen die op de hoogte zijn van je wens zeggen goedbedoeld de meest vreselijke dingen: "Je bent nog jong, je hebt nog tijd." (Uhuh... Dat voelt ook echt zo als je 35, nu 37, bent. NOT) "Dan was het niet goed." (Kan wel zijn, maar het was zo vreselijk gewenst, met of zonder afwijking.) "Je weet in ieder geval dat je zwanger kunt worden." (Ja, en? Blijkbaar kan ik het niet blijven.)

    En toch, die laatste opmerking is wel een houvast geweest. Mijn gyn zei mooi: "Op dat moment waren de omstandigheden gewoonweg perfect, anders was er geen bevruchting tot stand gekomen. Er is alleen nu iets mis gegaan in de aanleg. Hoogstwaarschijnlijk dikke pech."

    En je mag echt wel boos, verdrietig en zelfs onredelijk zijn. Het zou eerder vreemd zijn als je die emoties niet zou voelen. Probeer wel met je partner hierover te praten, zodat hij weet waar je nukken vandaan komen, maar ook zodat hij je kan troosten en begrijpt wat er in je hoofd omgaat. Mijn man vond dat erg prettig. Mannen staan toch wat meer langs de zijlijn.

    Ik hoop dat je snel een positieve test in handen hebt en dat je over bepaalde tijd een mooi kindje mag vasthouden. 💕🍀

  • Sunny_90

    Bedankt voor je lieve woorden, doet me heel veel (moet ik ook weer om huilen 😭😭).

    Wat verschrikkelijk moet dat gevoel zijn als het zo vaak mis is gegaan, geen woorden voor.. wat een enorm verdriet 😢 Ik hoop heel erg voor jullie dat het deze keer wel goed blijf plakken en zich vast blijft houden! 🕯🍀🙏

    Klopt veel mensen denken dat het helpt om bemoedigende woorden tegen je te zeggen terwijl ik dan denk: maar zo voelt het niet. Maar andere mensen die het niet hebben meegemaakt weten niets hoe het voelt; om lang te wachten voordat het raak is of als het fout is gegaan. En ik vind het lastig om dat gevoel wat ik voel te omschrijven, aan mezelf, aan mn partner en aan mensen om ons heen. Hoe heb je de moed gehouden? En wat heb je gedaan om door te blijven gaan? Wat een kracht heb je in je, heel veel respect voor en bedankt voor je reactie ❤️❤️

  • Tuuter81

    Hoe ik de moed erin heb gehouden? Uhm... soms gewoon helemaal niet... Dan jankte ik mijn ogen uit mijn kop, kroop ik terug in mijn hol (lees: onder een fleecedeken in een outfit waar je een bekeuring voor zou moeten krijgen), vrat me kapot in de chocolade en dronk af en toe een te dure fles rode wijn leeg..

    De wens was/is echter zo groot dat ik iedere tegenslag opnieuw kan overwinnen. De wens geeft me ook kracht om door te gaan.

    Ik ben overigens tegen de mensen die dicht bij me staan open over mijn wens, miskramen en mijn (negatieve) gevoelens. Door gewoon te benoemen dat ik me enorm kut voelde bij de zoveelste zwangerschap: "Oh wauw, ik ben echt super blij voor jullie! Ik gun het jullie zo ontzettend! ... Maar tegelijkertijd moet ik ook even slikken, hoor, want ik gun het mezelf ook zo... (al dan niet gevolgd door tranen.)" Hierdoor creëer je een open gesprek, ben je eerlijk, zonder dat je negatief naar een ander bent. Ik heb gelukkig nooit negatieve reacties ontvangen. Ook ben ik opener geworden over mijn miskramen. Hierdoor ontving ik mooie gesprekken met vrouwen die dit ook meemaakten en begrip.

    Als je het lastig vindt om jezelf uit te drukken, schrijf het op, zoals je nu ook gedaan hebt. Hieronder wordt ook al gezegd: laat anders je man deze blog lezen.

    Nog een weetje: ik had voordat ik deze maand een positieve test had, de boel even gelaten voor wat het is. Veel lunchafspraken met wijn, avondeten met wijn en zaterdagavond met kaas en... wijn... Ik had dus ook totaal niet verwacht dat ik nu zwanger zou zijn. Doordat ik droomde, deed ik een test, niet omdat ik erop wachtte. Dus probeer ook nog een beetje te genieten en leuke dingen te doen. Maak het gezellig omdat je zin hebt, niet omdat het moet. En als je je wel enorm kloten voelt, omarm het, ervaar het en pak jezelf de volgende dag/week weer bij elkaar.

    Succes lieverd! Het komt vast goed! ❤😘

  • Sunny_90

    Zo herkenbaar wat je zegt.... zo kruip ik ook wel eens weg.... maar ik drink ook bewust juist even een biertje en probeer het dan even los te laten (wat soms echt wel een beetje lukt).

    Klopt ik ben er ook wel open over hoor, als mensen vragen naar onze kinderwens dan vertel ik het ook. Bijna alle mensen reageren dan wel heel lief. Maar zo op een kraambezoek waarin je alleen maar hoort wat er in hun leven is verandert..oef...lastig hoor... ik kan dan moeilijk over mezelf beginnen als er niet naar gevraagd wordt (en ze het wel weten via mijn vriend). Daar worstel ik misschien ook wel heel erg mee: zelf het openingetje maken ipv afwachten totdat ze vragen: en hoe zit dat bij jullie dan? (verschrikkelijke vraag, ik denk altijd een paar seconden na hoe ik ga starten). Maar vind het wel heel mooi wat je zegt: er zijn ook vrouwen die mij dan ook vertellen dat het moeilijk gaat of dat ze een miskraam hebben gehad en weten hoe het is.

    'De wens is echter zo groot dat ik iedere tegenslag opnieuw kan overwinnen. De wens geeft me ook kracht om door te gaan' Mooi mantra. Die ga ik onthouden. Dank je wel daarvoor. Alle reacties doen me zoveel!!

  • An3

    Hele dikke knuffel

  • Sunny_90

    😘😘😘 dank je wel

  • Esther_1981

    Meissie toch! Wat verschrikkelijk allemaal...

    Moeite met loslaten ken ik wel. Onze zoon is 5,5 jaar. Heeft ruim 1,5 jaar geduurd voordat het zo mocht zijn. Na de geboorte geen voorbehoedsmiddelen gebruikt en nu zwanger van de 2e.

    Wij zijn dan ook heel blij, maar hadden het niet meer verwacht. We hadden allebei sinds een maand of 6 geaccepteerd, dus losgelaten, dat we met z'n 3-en zouden blijven. Wij wilden namelijk niet die malle molen in... en nu mag het dan toch nog zo zijn.

    Ik wens jullie heel veel sterkte en geluk...

    En om je gevoelens te uiten zou je dit stuk aan je vriend kunnen laten lezen, het is maar een suggestie...

  • Sunny_90

    Soms sta ik echt versteld van hoe het lichaam nou precies werkt en in elkaar zit! Man wat prachtig! ❤️ En ja, dat had ik zelf ook al gedacht. Bedankt voor je tip en je lieve woorden ❤️