Jeetje, schat, ik vind het zo rot voor je...

Lieve M.orrison Bickel, mama's kleine grote vriend!

Wat is het leven voor jou soms moeilijk...

Zo boos, verdrietig, koppig, maar ook zo gevoelig en onzeker soms.

Vandaag, de hele tijd uitproberen tot hoe ver je kunt gaan, maar toen ik met mijn hoofd tussen de deur klem zat en jij toch nog even een schop tegen de deur moest geven was ik het beu. We doen elkaar geen pijn in dit huis! En ik weet dat je het niet expres deed, maar de maat was vol. Dat ik je dan op je kamer zet en dat je even moet afkoelen (en mama ook), is niet omdat ik niet van je houdt, maar JUIST omdat ik van je houdt!

Gelukkig hebben we de dag afgesloten met lekker eten, in de kinderstoel (en daar bleef je heel lief in zitten, dus zonder discussie, misschien vind je dat zelf ook gezelliger?) en een fietstocht naar het bos waar we kunstwerken hebben bekeken, vonden we allebei super, dat schept toch een band...

Na het bad en de tv kreeg ik opeens een dikke kus en kwam je lekker bij me liggen. Je bent zo lief, maar je bent me zo erg aan het uitproberen, dat zelfs mijn geduld soms op is.

Mama is zo moe van alle discussies, ben jij dat nog niet?

Lieve prins van me, zullen we de strijdbijlen neerleggen en weer vriendjes worden?

Voor altijd, je mama...