Bijna 2 jaar, en.....zo moelijk!

Lieve M.

Volgende week word je al weer 2 jaar, en sommige dagen zijn zo gezellig, andere dagen niet om door te komen... dan kijk ik ieder uur op de klok om te kijken wanneer je papa thuis komt, zodat ik even een kopje koffie kan drinken (en terwijl ik dat dan doe voel ik me alweer schuldig dat ik daar blij om ben!)

De fijne dagen beginnen met een kus, vervolgens in de tuin spelen, je overall aan over je pyama en lekker naar buiten met de hond, met de ballonnen en de plantjes die jij zo graag in de potten zet. Vervolgens 2 boterhammen, fruit en nog even een puzzeltje of Bumba kijken voor je gaat slapen. 's middags gaat het dan net zo, en soms lopen we ook nog naar de speeltuin, loop je lief mee en is ons leven een groot feest!

Maar soms...........beginnen de dagen gillend, geen kus, niet buiten, niet binnen spelen, wel schoenen aan, geen schoenen aan, wel boterham (maar die dan aan de hond voeren en mij heel fel aankijken), keukenla leegruimen, toch geen puzzeltje, puzzeltje door de kamer heen slingeren, op de rug van de hond klimmen en maar gillen... Die dagen lig ik 's avonds in bed en vraag ik me af waarom ik nou zo graag een 3e kind wil! (wat ik nooit hardop ga zeggen, want dit voelt als falen, en ik wil wel graag een 3e!)

Vannacht had meneertje een slechte nacht, hij was heel verdrietig en wilde iets zeggen en dat lukt nog helemaal niet zo goed. Zoveel dikke tranen over dat kleine gezichtje, zo veel verdriet, en een mama die je niet begrijpt, en dan ook nog een papa met nachtdienst.

Bijna 2 jaar, de tijd vliegt voorbij, en ik kan maar een ding zeggen (ondanks de piep in mijn oren van het gillen):    IK HOU ZOVEEL VAN JOU, DAT HEB IK NOG NOOIT GEVOELD! En dat praten komt wel goed, je hoeft niet alles als beste en eerste te kunnen (al komt me dat wel heel bekend voor)!

X