Nog even geduld hebben...

Het heeft lang geduurt, maar dan is het eindelijk zover. Ik heb groen licht van mn mannetje! Alleen jammer om de verkeerde reden, dan ik had gehoopt!

6 jaar geleden, was ik zwanger van onze eerste zoon...En hele lieve jongen, met wat problematieken. Na de geboorte van onze zoon, had ik al snel weer de kriebels voor een 2e. Ik dacht dat is te snel, dat zal wel met hormonen te maken hebben...Zo sudderde dat al een jaar door! Tot we meer problemen kregen met onze kleine man...Ik had in die tijd al eens aangegeven, dat ik graag nog een 2e zag. Mijn vent had er nu nog even geen oren naar, hopelijk komt dat wel over een tijdje, als hij aan het idee gewent is...Helaas duurde dat voor mij nog eens 4 jaar en veel emotionele gesprekken en terleuerstellingen. Ondertussen al wat therapieen ondergaan,omdat mijn leven nogal zwaar viel en bijna niet meer van mijn gezin kon genieten...Begin dit jaar had ik voor mezelf besloten, niet meer over een 2e te praten en mezelf zelfs wijs gemaakt, dat ik zelf ook niet meer wilde. Maar dat bleef knagen tot op een paar maanden geleden, de bom barstte! Ik wilde veel te graag!

Ik die periode heeft mijn mannetje me zien strijden, tegen de ontkenning.Tot hij op een avond er zelf over begon. Mss. is het verstandig dat je stopt met de pil, er is genoeg ruimte in ons huis! Ik wil dat je weer gaat lachen en gaat genieten!

Soms slaat me de twijfels weer toe, zeker nu we in een onderzoeksfase zitten met onze zoon...vreet het nodige energie. En de angst dat ik de verkeerde keuzes maak! Ondertussen probeer ik te genieten van de aanwezigheid van mijn mannen en de wens, die mogelijk in vervulling zal gaan!