Postnatale depressie

8 maanden geleden werd ik moeder. Ze was een huilbaby, zware kma en reflux. 2 weken voordat ze geboren werd, startte mijn man op een nieuwe job. 8 dagen na haar geboorte zat hij in een dal, wou ontslag nemen,…. De dag na haar geboorte bleek zijn vader uitgezaaide prostaatkanker te hebben. Pas sinds vorige maand neemt hij antidepressiva. Na maanden depressief lopen en geen hulp te willen. Ik overleefde met een huilbaby, die vaak 8-12u huilde op een dag, met uitschieters van 17u. Maandenlan. 4,5-5 maand lang. Ik heb al mijn ouderschapsverlof opgenomen zodat ik alles op mij kon nemen qua zorg en huishouden.

Nu het beter begint te gaan met hem, voel ik hoe diep ik ben gegaan. Ik deed alles alleen, 7 maanden aan een stuk. Er zijn dagen dat ik alleen maar kan huilen. Ik zie het niet zitten om in augustus te gaan werken. Ik wil thuismoeder worden. Ik zit er ook gewoon zo door. Is dit nog gewoon een deel ontzwangeren en dealen met de situatie of ben ik nu ook in een depressie beland?

Ik voel mij echt ellendig. Vandaag is weer zo een dag. Misschien verwijder ik dit straks weer. Ik zit er gewoon ff doorheen.

1355 x gelezen, 3

reacties (18)


  • Scheirischa

    Bedankt voor je reactie op mijn blog. Ik ben bij de huisarts geweest. Hij heeft me medicatie voorgeschreven om het scherpe randje eraf te halen zodat ik later evt therapie kan starten moest het nog nodig zijn. Hij heeft me voorlopig voor onbepaalde duur thuisgezet

  • Vlinder456

    Het klinkt niet alsof je depressief bent, maar alsof je oververmoeid bent. Dat lijkt op basis van dit verhaal bovendien erg logisch! Gooi het er vooral uit, daar ben je vast nog niet aan toe gekomen de afgelopen maanden!

  • 3kids1dog

    Herken veel in jouw berichtje.. Hier nog steeds een zwaar depressieve partner nu onze kleine bijna 11 maanden is.. Het klinkt heel hard maar twee weken geleden heb ik aangeven dat ik het leven zo niet verder wil gaan en ik heb aangegeven wat ik wel voor leven wil. Hij kan kiezen er in mee gaan of (tijdelijk) zijn eigen weg te gaan. Dit heeft hier echt geholpen.. Ik ging er met een gezin met drie jonge kinderen waarvan een ongezonde baby bijna mee aan onderdoor. Mocht je even willen sparren voel je vrij een pm te sturen. Niemand weet hoe zwaar het is, maar misschien is er wel iemand hier die je kan steunen en inzichten kan geven. Houd vol!

  • Dibbus

    Pfoe wat heftig. Ik ben zelf 7,5 mnd geleden moeder geworden en heb een vriend naast me staan die ook veel op zich neemt. Maar ik merk nu ook dat zorgen (heel veel verkouden, daardoor slecht slapen en nog bv in de nacht) en werken en opleiding daarnaast me langzaam begint op te breken.

    Het hoeft echt geen pnd te zijn om echt even op de rem te trappen.

    Het helpt mij heel erg om mijn zoontje af en toe een dagje naar mijn moeder te brengen of zelfs wel een keertje naar de opvang terwijl ik vrij was. Die momenten laad ik langzaam een beetje op.

    Nou klinkt wat jij hebt meegemaakt echt een heel stuk heftiger en zou ik eerder denken aan burnout dan direct aan pnd. Maar zo van een afstandje kunnen we dat natuurlijk niet echt beoordelen (ook al ben ik gz-psycholoog...).

    Als advies zou ik je willen mee geven: zoek steun en hulp, zowel mentaal (bv POH-GGZ) als ook praktisch door af en toe een dagje voor jezelf te hebben. Verder zoals al genoemd door anderen, nu echt geen beslissingen maken over wel of niet stoppen met werken. Kijk gewoon tegen die tijd hoe het gaat, gaat het niet, meld je dan in eerste instantie ziek.

    Veel sterkte, ik voel met je mee! (Eergisteren hele avond huilend op de bank gezeten omdat mijn fiets gestolen was.....)

  • trotsemoeder123

    Zoveel ellende, en hormonen .. je mag je kut voelen. Soms duurt de weg omhoog langer dan je zou willen maar die komt wel weer. Ga eens langs de huisarts voor advies rondom je gezondheid en afspraak bij bedrijfsarts over werk. En zorg voor genoeg beweging en iets voor jezelf. Werk kan je ook heel langzaam opstarten hè. Kan juist ook fijn zijn. Overleg eens. Grote keuzes maken kan altijd nog. Sterkte!! Je bent een topvrouw :)

  • Assiral

    Het is echt niet raar dat je je zo voelt. Denk je niet dat werken juist een uitlaatklep kan zijn? Even je eigen ding, zonder baby…

  • Moedervanmooieknulleneneenmeid

    Lieve meid zo te lezen is het allemaal niet niets geweest. Ga naar je huisarts, en vertel dit... Hoe eerder hoe beter. Je bent toe aan rust en gun jezelf die rust... meld je ziek op je werk en zorg ervoor dat jij je weer happy gaat voelen. Dikke knuffel voor jou!

  • Assiral

    Het is echt niet raar dat je je zo voelt. Denk je niet dat werken juist een uitlaatklep kan zijn? Even je eigen ding, zonder baby…

  • Assiral

    Het is echt niet raar dat je je zo voelt. Denk je niet dat werken juist een uitlaatklep kan zijn? Even je eigen ding, zonder baby…

  • Pindakaasappel

    In ieder geval geen keuzes nu maken. Je kan je ziekmelden op het werk en als je weer normaal functioneert keuzes maken. Heel veel sterkte en denk ook aan jezelf!

  • Mykha

    Ja ik denk dat je je prima ziek kan melden. Burn-out is ook ziekte en het lijkt me dat je daar al zit of bijna bent! ):

  • Beukenblaadje

    Dit kan ik beamen. Dit is nu geen situatie om grote beslissingen te maken en augustus is nog ver weg. Bovendien zien er tussenvormen als later beginnen, rustiger opbouwen etc. Het is vooral een signaal dat je nu te weinig energie hebt en je te slecht voelt!

  • Mykha

    Ach jeetje wat een zware tijd heb je achter de rug! Zoek hulp lieve vrouw, dat verdien je!♥️

  • Beukenblaadje

    Pfffft wat heftig voor je zeg! Alleen al moeder worden is echt een hele transformatie en intense periode, zelfs als je partner topfit is en je een model-baby hebt. En dan heb je er nog echt een hele berg aan andere heftige emotionele en zorg-vragende dingen bijgekregen. Geen wonder dat je er nu doorheen zit... Of het een pnd is of niet kan echt niet zo van een afstand beoordeelt worden. Daarvoor zou ik toch langs de huisarts, en met een vermoeden van dat dat zo kan zijn, een doorverwijzing naar een GGZ psycholoog die gespecialiseerd is in perinatale psychische klachten. Kan helemaal geen kwaad om te laten checken, want het is moeilijk te zeggen en er is best een grijs gebied. Niet eens omdat dat labeltje zo uitmaakt - als jij je voelt zoals je je nu voelt, heb je in een of ander opzicht hulp nodig. Maar welke hulp dat is, wordt wel weer mede bepaald door de diagnose. Een pnd is echt heel goed te behandelen, maar dan moet je wel weten dat dat is wat speelt en de juiste ingang naar hulp vinden. Supergoed dat je er open voor staat die te zoeken.

    Hoe dan ook heel veel sterkte met alles!!

  • Jvb

    Wat jij hebt meegemaakt is heftig en het is heel logisch dat je er doorheen zit. Dit is niet gewoon ontzwangeren, je bent bijna of misschien zelfs helemaal opgebrand.Trek aan de bel, ga naar je huisarts. Je hoeft het niet meer alleen te doen.

  • Lehaison

    Meid, wat heb je het zwaar gehad! Je bent aan het overleven geweest en nu het wat beter met je man gaat, kun jij het weer een beetje los laten en geen wonder dat jij je nu zo voelt. Ik weet niet of je man er iets van af weet, maar deel het ook met hem. Dit is niet meer ontzwangeren hoor, ik zou zeker even naar de huisarts gaan met je verhaal en als je het nog niet ziet zitten om te werken of eerst helemaal niet te gaan werken, dan is dat wat je moet doen. Het is nu tijd om goed voor jezelf te gaan zorgen! Rustig aan hoor en ga naar de huisarts, die kan je verder helpen!

  • Lyn2021

    Of je wel of geen pd hebt kan ik niet zeggen want ik ben geen dokter maar ik kan je wel zeggen dat je echt aan jezelf moet denken en doe wat goed voelt, wil je niet werken voorlopig of helemaal niet meer en het kan, ga dan je gevoel achterna. Alles is goed zolang jij je er goed bij voelt.

  • oemmiee

    Je hebt een zware periode achter de rug. Bevallen is al een ding, en dan nog zo veel op je bord kort na je bevallen bent is niet niks. Ik zal zeker hulp zoeken bij een deskundige. Zal zeggen begin bij je huisarts .