Bedrijfsarts, 9 mnd update en tandjes!

Weer eens tijd voor een update...er is zoveel gebeurd!

Inmiddels is Naomi 9 maanden en 5 dagen oud. Na de ziekenhuisopnames heeft ze flink aan moeten sterken. Hoewel ze met 7 maanden al kon kruipen, kon ze na de ziekenhuisopname niks meer. Zelfs haar hoofdje optillen was al te zwaar. Ook was ze bijna een kilo afgevallen. Maar de kleine dame heeft een sterk willetje en ze at voor tien, dus in twee weken tijd had ze al een flinke inhaalslag gemaakt en was ze alweer 0.8 kilo aangekomen. Met 8 maanden begon ze weer te kruipen en al snel kwam daar ook klauteren en optrekken bij. Inmiddels gaat ze zelf zitten en hijst ze zich op in de box, aan de meubels en onze benen en staat ze dan fier rechtop. Doet daarbij wat stapjes heen en weer en ze probeert zelfs al aan dr loopkarretje te stappen, maar dat is eerlijk gezegd nog levensgevaarlijk ;) haha. Zwaaien, in de handjes klappen, hele verhalen brabbelen, geven en nemen spelen en vormpjes in de juiste gaten van de vormenstoof stoppen...die kleine meid komt er wel! Ze huilt vrijwel nooit en is zo ontzettend vrolijk!

Komende week moeten we weer op controle bij het ziekenhuis. Haar longen zijn nog altijd niet schoon (wat niet heel prettig is na een longontsteking). Soms doet het hoesten haar zichtbaar pijn. Ook had ze verleden week bloed in haar ontlasting, dat was even schrikken. De huisarts bevestigde dat het bloed was maar dacht dat wellicht de slijmvliezen in de darmen geirriteerd waren. Haar ontlasting is namelijk al een poos nogal zuur...

Ennnn....tadaaaa: zure ontlasting...afgelopen dagen sloeg ze steeds met haar handje tegen haar mondje en vanochtend waren ze daar dan eindelijk: TWEE TANDJES!

Komende zomer moet Naomi nog een dag opgenomen worden in het ziekenhuis voor een DMSA scan: ze gaan dan radioactieve contrastvloeistof in haar urinewegen en nieren spuiten. Scans moeten dan uitwijzen hoeveel littekenweefsel en schade die e-coli bacterie en de ontstekingen hebben aangericht. Dan wordt bepaald of er actie ondernomen moet worden om de nieren tegen verdere beschadigingen te beschermen (levenslang antibiotica). Ook gaan ze kijken of de blaas, urinewegen en nieren helemaal goed aangelegd zijn omdat de artsen het wel vreemd vinden dat die bacterie zich daar uberhaubt heeft kunnen nestelen...

En dan ikzelf...

De afgelopen 3 weken gaat het iets beter met me. Ik heb weer een andere anticonceptiepil (3 fasen pil) en ben bepaalde vitaminen gaan slikken waardoor ik me binnen een paar dagen nadat ik daarmee startte wonder boven wonder wat lekkerder begon te voelen. De misselijkheid verdween, ik begon weer wat eetlust te krijgen en de stemming verbeterde ook wat. Inmiddels ben ik nu van "ondergewicht" weer terug op "gezond gewicht" ;) Dus dat gaat de goede kant op. Bizar toch hoeveel invloed hormonen op je kunnen hebben? De antidepressiva ben ik niet gaan gebruiken omdat ik dat stomweg niet durfde. Mijn behandeling bij de psychiater is nog altijd niet gestart wegens wachtlijsten en afwezigheid van de intaker. Erg vervelend, maar er lijkt nu schot in te komen. In mijn privé leven begin ik de zaken nu weer een beetje op orde te krijgen. Ik kan weer genieten van Naomi. Ik doe netjes het hele huishouden en de zorg voor Naomi rust nu ook weer grotendeels op mij. Af en toe doen we wat leuks, bezoeken we een verjaardagje hier of daar... Maar het is me allemaal nog snel te veel.

Afgelopen vrijdag moest ik naar de bedrijfsarts. Ik had al twee nachten wakker gelegen van spanning (waarom? al sla je me dood ;)). En waar ik bang voor was gebeurde...hij stelde voor om komende week al weer op het werk langs te gaan en te vragen of ik langzaam weer wat taken kan oppakken (okee, niet echt werken hoor, meer in de zin van mail bijlezen, vragenlijstje scoren, notulen lezen etc. gewoon om weer wat aanwezig te zijn en een eerste stap naar het arbeidsproces te maken). Maar wat een KLAP zeg! Ik moest direct huilen en gaf aan dat ik er erg tegen op zag. Maar ik kon geen woord meer uitbrengen verder, klapte helemaal dicht. Dus ik moet er gewoon aan geloven komende week.

Achteraf ben ik zo kwaad op mezelf geworden. Ik moet eens leren voor mezelf op te komen: Mijn behandeling is nog niet eens gestart, ik heb mn priveleven net ietsiepietsie op orde (maar nog lang niet als van ouds), ik heb feitelijk gezien pas 2 volledige dagen zelfstandig en alleen voor Naomi gezorgd sinds januari...en dan moet je al weer aan de bak?!?! Dat klinkt toch een beetje van de gekke? Zo voelt het voor mij nu eventjes wel....ik ben bijna in staat om "gewoon" ontslag te nemen...

Maargoed...Ik ga de komende dagen gewoon proberen aan het idee te wennen en ik geef het een kans. Wie weet valt het allemaal mee. Ik probeer positief te blijven en het niet te zwart te zien!

 Wat in elk geval als een paal boven water staat is dat Naomi zo'n fantastisch meisje is! Ze is altijd het zonnetje hier in huis en bezorgd me regelmatig de slappe lach... en zeker nu het zonnetje buiten ook weer begint te schijnen krijg ik echt weer zin in dingen, om weer de deur uit te gaan. Komende zomer zijn we dan ook van plan om lekker naar italie of frankrijk op vakantie te gaan. Wellicht frankrijk, op de plek waar mijn man en ik elkaar 6 jaar geleden ontmoet hebben (viva la romantique ;) haha). Dus in het kader van kamperen met ons gezinnetje bedachten we ook een grotere auto nodig te hebben...dus hebben we ons opel corsaatje nu ingewisseld voor een 7-persoons-opel-zafira-met-airco. (een auto op de groei ;)) Laat die zomer maar komen!

Heel veel liefs van ons!

Roos en Naomi

p.s. ik zal ook nog even wat nieuwe fotootjes plaatsen...