Ik besef me nu, dat ik de afgelopen 16 maanden een muur om mij heen heb gebouwd. Niemand in mijn leven toelaat die er voor dat moment niet in zaten.. Ik vind het moeilijk om een man toe te laten in het leven wat ik nu heb. Voor mijzelf maar grotendeels voor mijn ventje.. Bang dat als ik weer ga houden van iemand, en dat mijn ventje gaat wennen aan iemand die voor hem in zijn ogen zijn grote voorbeeld word.. Een papa figuur. Dat hij gaat houden van de man die hem gaat opvoeden. Bang dat dit ook op den duur weer stuk loopt en hij teleurgesteld word. En nee dit hoeft niet zo te gaan dat weet ik ook als ik om me heen kijk. Het kan ook anders, maar daar moet ik in vertrouwen en dit vertrouwen is bij mij enorm ver te zoeken. Ik heb besloten hier aan te gaan werken.. Te proberen het muurtje langzaam aan af te bouwen, en nieuwe mensen toe te laten in ons leven!
reacties (0)