17-10-2012 Daar is tie dan!!!

Terwijl Brian s'ochtends nog zijn (voor mijn inmiddels vertrouwde) hyper flipmode heeft vanwege spanning en adrenaline sta ik rustig de vaatwasser uit en in te laten en wandel ik op mijn dooie akkertje door het huis. Er wordt druk heen en weer gebeld door Brian en zijn vrienden en hoewel we hadden afgesproken dat we de bevallingsdatum als staatsgeheim zouden behandelen, lijkt zijn hele vrienden kring op de hoogte van het feit dat ik over 2 uur onder het mes ga.

Om 8:11 rijden we ruim tien minuten te laat naar het ziekenhuis (want telefoontjes gaan immers voor...) waar ik me om 8:30 mag melden bij de kraamafdeling op de 4de etage. Terwijl Brian in de stromende regen hevige strijd voert met de maxicosi (ik vond het uberhaupt overbodig deze gelijk mee te nemen...), de achterbank en een autogordel sprint ik snel met mijn koffer, weekendtas en laptop naar binnen om nog op tijd te zijn voor mijn afspraak. Na een minuut of 5 blijkt mijn man het gevecht van zojuist gewonnen te hebben en komt drijfnat maar MET maxicosi (en zowaar zonder achterbank of autogordel) ook de afdeling oplopen met de verontwaardigde vraag "waarom heb je niet even op mij gewacht?!".

Eenmaal op onze kraamsuite, die in niets lijkt op de foto's uit de brochure maar verdacht veel wegheeft van een bezemkast komt de eerste verpleegkundige ons begroeten om bloed te prikken en mijn katheter in te brengen. Ik haal mijn bont en blauwe armen tevoorschijn en het is haar direct duidelijk dat de notitie 'Mevrouw is ERG bang voor naalden" op haar dossier niet gelogen is. Met tegenzin laat ik me toch voor de derde keer die week weer prikken en ik ben blij dat ik 1 van mijn "auw dit gaat pijn doen" handelingen mag afstrepen. Dan de katheter. Met luid gegrom, mijn gezicht op onweer en het zinnetje "ikvindditnietleukikvindditnietleukikvindditnietleuk" begroet ik de verbazingwekkend dikke rubberen slang die mijn urinebuis in komt. Mijn hemel wat een *** gevoel, Brian heeft de krassen in zijn nek staan (helaas voor hem was hij een makkelijke prooi want hij hield mijn hand vast) en tegen de tijd dat de slang er voldoende in zit blijk ik inmiddels bovenop de achterleuning van mijn bed te zitten. Direct ben ik de verpleegster ,die zojuist nog werd genomineerd tot minst favoriete persoon op aarde, dankbaar. Wat een opluchting mijn blaas leegt zich direct en ik ben van die pijnlijke druk in mijn onderbuik af. Om de 3 minuten moet Brian op mijn verzoek de katheter zak tonen zodat ik kan zien hoeveel urine ik al weer kwijt ben. Later die dag toon ik (high van morfine) ook trots de volle zak met urine aan mijn kraambezoek.

rond 9:45 ga ik naar de "holding" de ruimte waar je mag wachten tot de OK gereed is en je naar binnen mag. Ik kreeg daar mijn infuus. Er werd mij verteld dat het infuus het minst fijne van de serie "auw dit gaat pijn doen" zou zijn dus je kunt nagaan dat ik mezelf alweer tegen het plafond zag zitten. Als de persoon die het infuus aanbracht niet had gezegd "hier komt tie" had ik nooit geweten dat hij er zat. Een botsing met een fruitvlieg is werkelijk waar gevoeliger dan het aanbrengen van het infuus. Om 10:10 zit ik op tafel in de OK.  Gelukkig is het hele team op de hoogte van mijn naalden fobie en begrijpen ze dus dat ik niet echt sta te springen op de 20cm lange naald die zo dadelijk mijn ruggenwervel in zal glijden. De OK assistent die mij vasthoudt beloofd met goed stil te houden en dat ze echt niet opschrikt van het betere knijp en duw werk van het "slachtoffer". Voordat ik echt de naald ingebracht krijg, wordt er met pen het eea uitgetekend op mijn rug, niet heel fijn want het is gewoon een soort balpen die op je huid schrijft. Vervolgens wordt de verdovende prik gezet en begint het mij echt te veel te worden. Opnieuw jammer ik "ik vind dit niet leuk" uit en begin ik zielig te jammeren, een beetje een moedeloos gejammer zonder tranen. Wanneer ik een hoop druk op mijn rug voel begrijp ik dat de naald er al inzit en dat ik eigenlijk niets gevoeld heb, ik moet alleen nog even goed stilzitten zodat het slangetje netjes geplaatst wordt.

"Ik ga even slapen" zeg ik vastberaden en inmiddels high van mijn verdoving tegen het personeel in de OK. Ik word neergelegd en vastgebonden en ik voel grote warme vlinders door mijn onderlijf vladderen, wat een heerlijk gevoel. Aangemoedigd door de verschillende verdovende middelen verander ik in een spraakwaterval die iedereen lief vind, met Brian als grote favoriet. Hij zit naast mij tijdens de operatie en wacht net als mij geduldig tot ons kleine mannetje boven het tentje uit wordt gehezen. Ik voel het gerommel onder aan mijn buik en opeens word ik flink heen en weer geduwd. Een enorme druk ontstaat in mijn buik en ik begin diep te zuchten en te puffen om met de druk om te gaan. Ik zie Brian een beetje angstig kijken maar verzeker iedereen dat ik geen pijn heb maar even niet weet hoe ik anders met het vreemde gevoel moet omgaan. Ik hoor iemand aan de andere kant van de tent zeggen "Zo die heft een hoop haar" En dan ineens gaat het tentje een stuk naar beneden en zie ik mijn zoontje in een flits voorbij komen. Brian krijgt hem mee om te drogen en een minuut later kan ik mijn kleine man weer zien en even in zijn nekje snuffelen. Tranen met tuiten huil ik en ik jammer van geluk dingen als "Dank je wel Brian" En "Brian ik hou zoveel van je"

Terwijl Brian met de verpleegster en zijn kersverse zoon in een couveuse naar de kraamafdeling rijdt, word ik gehecht, een half uurtje later wordt ons gezin herenigd op de verkoever afdeling. De opmerking over het haar was niet overdreven. Onze zoon is gezegend met een volle bos lange donkere haren. Hij is prachtig en zo klein. Voor 39 weken is hij goed op gewicht (3230 gram) het is een klein maar compleet jongetje en ik kan me niet voorstellen dat het in mij heeft gezeten.

In de afgelopen 3 dagen is hij meer en meer mijn zoon geworden, van "een baby" die naast mij slaapt in een plastic bakje is hij in sneltreinvaart echt mijn zoon geworden die ik zou beschermen met mijn leven en voor wie ik een onvoorwaardelijke liefde heb. Mijn lichaam reageert op zijn gehuil, als hij huilt spant mijn baarmoeder zich krampachtig aan en ik hoef nu maar naar hem te kijken mijn borsten beginnen te lekken. Wat een fantastische functies zitten er op het vrouwelijk lichaam.

Morgen mogen we naar huis, mijn zoon doet het fantastisch en ik ben super trots op mijn lichaam die ongelooflijk goed herstelt. Ik loop al weer rechtop, heb absoluut geen pijn, de borstvoeding komt goed op gang en ik doe eigenlijk alles zelf (douchen, naar de wc, aankleden etc) ik lig niet meer op bed maar zit lekker in een stoel of zit op mijn bed met mijn zoon te knuffelen. Het herstel valt me dus echt 100% mee en ik had dan ook veel pijn verwacht waardoor ik afhankelijk zou zijn, maar dat ben ik alles behalve.

17 oktober 2012 is de dag dat mijn hele leven veranderde, het is de dag dat Brian en ik vader en moeder werden van:

Quintin Anthony.