Zwangerschaps charmes

Wanneer ik me na het dichtklappen van mijn boek wil omdraaien om mijn nachtlampje uit te klikken, kom ik niet verder dan een luide kuch en twee armen die enigszins paniekerig de kant van het nachtlampje op maaien. Mijn lijf blijft als een zware zandzak liggen. Brian kijkt me verbaasd aan en van zijn gezicht is af te lezen dat hij zich afvraagt wat ik van plan was. " Ja ik probeerde me om te draaien, maar dat lukt niet".

Het is officieel: mijn lichaam heeft een merkbare metamorphose ondergaan met als belangrijkste verandering dat het nu niet meer de opdrachten kan uitvoeren die ik uitdeel. Zelfs een doodeenvoudige handeling als naar de wc gaan is ineens een grote uitdaging die met uiterste concentratie moet worden uitgevoerd want de schade die ontstaat bij het te nonchalant zijn is nog dagenlang voelbaar.

Hoewel ik mij weken geleden niet kon voorstellen dat ik mezelf niet meer zelf zou kunnen scheren, ben ik ook daar een ervaring rijker. In de meest acrobatische houdingen heb ik een poging gedaan het geheel nog netjes zelf kort te houden, linksom, rechtsom, zittend in bad, met een been op de rand van de wastafel, maar helaas moet ik me er toch bij neerleggen en deze zorg uit handen geven. Ook begin ik redelijk nerveus te worden wanneer iets uit mijn handen dreigt te vallen of niet binnen handbereik (lees:van heup tot maximaal kruinhoogte) is weggelegd want bukken gaat op de weg naar beneden nog erg soepel maar terug overeind is een inspanning van het kaliber topsport, ook het klimmen op het aanrecht is een handeling die ik wijs niet meer uitvoer. Met grote regelmaat functioneert Brian nu dus ook als keukentrapje of moet hij komen aandraven wanneer er weer eens iets op de grond is gevallen.

Ondanks dat ik nauwelijks iets ben aangekomen (nadat ik eerst 5 kilo afviel ben ik nu weer 6 kilo aangekomen dus weeg ik maar 1 kilo zwaarder dan voor de zwangerschap) is het gewicht duidelijk in mijn buik gaan zitten. Het is alsof ik een voetbal gevuld met zand heb ingeslikt, en ik heb dan ook al meerdere malen gedreigd een zak zand aan Brian's buik te binden wanneer ik onbegrip bespeur in zijn reacties. Die dikke buik functioneert tevens als opvangplateau want er gaat geen maaltijd voorbij of er beland wel iets in de buurt van mijn navel waardoor mijn wasmachine momenteel grote bijdrage levert aan de global warming, ik vraag me soms ook echt af of ik nieuwe kleding nu wel waard ben want het is een kwestie van dagen voordat er een permanente vlek inzit.

Ondanks dat het door bovenstaande lijkt alsof ik hoogst ontevreden ben over alles wat deze zwangerschap met zich meebrengt ben ik boven alles vooral heel trots. Trots op de voetjes die met regelmaat uit mijn huid steken, trots op het nog nooit eerder zo egale huidje van mijn gezicht, trots op mijn haar wat zeker 2x zo snel groeit, maar vooral heel trots op die dikke ronding onder mijn shirt die ik fier naar voren steek, vlek of geen vlek!