Termijn echo

Vandaag was het dan zo ver, de termijnecho. "Hoe gaat het?" vraagt de verloskundige. "Nou ik geloof heel goed, aangezien ik om het uur de kans krijg het witte porselein van dichtbij te bestuderen ga ik er van uit dat die kleine het er goed van neemt" antwoord ik. En het heeft er ook absoluut geen boodschap aan waar we zijn, de Karwei, een pompstation, op visite maakt niet uit op de meest irritante momenten is het gewoon tijd om de inoud van mijn maag te laten voor wat het is en met een schone maag verder te gaan. Aangezien mijn verloskundige dit toch wel als een klein propleempje ziet voor mijn eigen dagelijkse behoeftes en bezigheden krijg ik een recept voorgeschreven en mag ik 15 dagen aan de zetpillen die de misselijkheid ten lijf moeten gaan.

Wanneer ik lekker lig en mijn verloskundige ons kleintje opzoekt zie ik ineens het reusachtige kind in beeld. Reusachtig in mijn ogen uiteraard aangezien het de laatste keer 1,57cm was en nu ruim 2 cm groter. 'Zo dat is een lekker groot kindje" merkt de verloskundige op. In beeld zien we het hartje flink knipperen maar voor de rest ligt de kleine er rustig bij. Wel zien we de kaakjes op en neer gaan, alsof het lekker aan het grazen is. "Eh kunnen we  hem misschien even een duw geven en wakker maken" vraag ik triomphantelijk. De verloskundige geeft een paar porren in mijn buik en de kleine begint gelijk wild te spartelen en zijn buikje in te trekken, na een paar seconden is het weer rustig en bewegen weer alleen de kaakjes. "Eh kunnen we dat nog eens doen?" Opnieuw wordt er in mijn buik geport wat wordt beantwoord met gespartel en een sprongetje van de kleine. Aan Brians gezicht is te zien dat hij het nu welletjes vindt en dat ik nu moet ophouden te verzoeken mijn eigen kind te plagen. Oh wat een leuk gezicht om die kleine wild te zien spartelen en onze baby in mijn buik te zien bewegen.



Ons kindje ligt met zijn hoofdje naar beneden en met zijn rug naar voren, ik hoop dat hij over 4 weken even de moeite kan nemen om te draaien zodat we misschien een de NUB theorie kunnen toepassen op de volgende echo, want zoals het nu ligt is dat denk ik erg lastig om te zien. We zijn een dagje naar voren gezet wat betekend dat ik nu iedere dinsdag ipv de woensdag van week wissel en ik morgen al 11 weken ben! Mijn uitgerekende datum is nu 23 oktober.



En toen moest ik er aan geloven. BLOEDPRIKKEN! Als ik ergens diepongelukkig van word zijn het naalden, en naalden waarmee bloed wordt verwijderd in het bijzonder. Ik houd Brians hand stevig vast en kijk de andere kant op terwijl een klein venijnig prikje mijn arm in gaat. Na een minuut of 3 ben ik klaar en is er niets te zien. Behalve aan Brians hand. Die is rood met hier en daar witte stippen en mijn nagels hebben diepe halve maantjes achtergelaten in zijn huid.... sorry....

Over 4 weken mogen we weer terug en wordt er weer een echo gemaakt, dan met 16 weken wordt er naar het hartje geluisterd en net voor onze vakantie met ongeveer 20 weken gaan we nog eens terug voor de 20 weken echo. Ik kan nu in iedergeval wee lekker gaan genieten van de beelden en fotos van vandaag!