Intocht Sinterklaas.. pfff
Vanmorgen gewoon opgestaan, zoals altijd. Eigenlijk niets bijzonders aan de hand. Ontbijten, bedenken wat we gaan doen vandaag. Straks Sinterklaas intocht op tv kijken, zoals ieder jaar.
Ik sta met mijn jas aan om gauw nog even naar de markt te gaan. We wonen midden in het centrum, dus zo gebeurd. Ik hoor muziek, de intocht van Sinterklaas is hier al aan de gang. En dan ineens ... het besef... Ik had vandaag met mijn meisje naar de intocht moeten gaan. Klein pietenmutsje op... De oneerlijkheid dat ik dit niet, en dus nooit, met onze Nola kan doen, komt ineens heel hard binnen... tranen... Jas uit, ik blijf wel even thuis. Even geen zin in de confrontatie met alle ouders met vrolijke kinderen. Waarom toch? Het had zo anders moeten zijn... De herinnering aan deze dag vorig jaar, waar we al vooruit keken naar die van dit jaar. Toen met Nola nog in mijn buik... En dit jaar weer met dikke buik... Hopelijk volgend jaar wel een klein pietenmutsje...
Ik denk dat ik niet de enige ben met deze gevoelens vandaag. Daarom wil ik iedereen die een kind heeft verloren heel veel sterkte wensen vandaag. Hopelijk hebben we volgend jaar allemaal de mogelijkheid om met ons kleintje (of kleintjes) naar de intocht vam Sinterklaas te gaan... (tenminste degene die graag weer zwanger willen worden of dat al zijn).
Liefs!
reacties (0)