Update...
Even weer een update. Ik kreeg van een aantal van jullie al een berichtje met de vraag hoe het ging, met een blog is iedereen meteen weer op de hoogte.
In deze zwangerschap gaan we eens in de 4 weken op controle bij de gynaecoloog (met meestal een echo). Daarnaast ga ik ook een keer in de 4 weken naar de verloskundige. Dus iedere 2 weken heb ik weer controle. Dit ervaar ik als erg prettig. Het zijn zo kleine periodes die ik steeds moet overbruggen. Tot zover werkt het zo dat ik na een controle weer gerust ben gesteld, dit houdt ruim een week aan en dan begint het langzaamaan weer te kriebelen (gaat het wel goed daar in mijn buik?). Tegen de tijd dat ik weer echt onzeker wordt, heb ik weer controle en begint het weer opnieuw. Op de termijnecho met 10 weken lag kleine uk lekker te zwaaien en trappelen (Nola lag altijd rustig te relaxen met een echo) dus dat belooft nog wat. Maar ik denk dat het alleen maar fijn is al ik het veel voel bewegen. Vandaag zijn we weer bij de gyn geweest. Ukkie lag weer lekker te zwaaien en ik ben 6 (!) echofoto's van ons wordertje rijker. Ik zal er zo even een aantal in mijn profiel zetten.
Ik blijf wel moeite houden met het vertrouwen van mijn lichaam. We gaan daarvoor naar de haptonoom, waar we ook leren omgaan met de angst en onzekerheid die we (ik meer dan mijn man) hebben. Dit kleintje verdient het ook dat er van hem/haar wordt genoten, net zoals we bij Nola hebben gedaan en zeker omdat we weten hoe kostbaar die momenten kunnen zijn. Ik merk ook dat er nog wel een knoop met verdriet/pijn in mijn buik zit. Daardoor voel ik minder (en daar gaat het met haptonomie juist over). Er zit een blokkade die dat tegenhoudt. Daar zijn we ook mee aan het werk. Opnieuw leren voelen...
Binnenkort verwacht in nieuws van het UWV. We hebben nog een beoordeling gehad door een arts van het UWV. Of ik daar iets mee ben opgeschoten betwijfel ik. Het UWV hanteert de richtlijn dat je alleen maar een uitkering van 100% krijgt als je lichamelijke klachten hebt n.a.v. zwangerschap/bevalling. Toen ik vroeg hoe dat dan zit met een postnatale depressie, gaf de arts (overigens best een okee man) aan dat er zelfs gynaecologen zijn die het bestaan van die depressie niet erkennen. Belachelijk natuurlijk! Maar ze verschuilen zich lekker achter die richtlijnen. Misschien besluit ik nog wel om een rechter hiernaar te laten kijken. Ik ben in ieder geval van plan er nog wel iets mee te gaan doen.
Na de vakantie ga ik weer rustig aan het werk. Eerst even op een bekende school een aantal uurtjes meedraaien en dan rustig opbouwen met de woensdag en vrijdagochtend groep 1 t/m 4. Wat dat betreft mis ik (als invalleerkracht) nu een vaste werkplek met een vast team heel erg. Niet weten waar je aan toe bent, onbekende klassen maakt de drempel om weer te gaan werken hoger. En wellicht kom ik in klassen waar ze me vorig jaar ook met dikke buik hebben gezien, dus dat zal best confronterend kunnen zijn. Daarom wilde ik wachten tot ik het gevoel had daar stevig genoeg voor in mijn schoenen te staan. Ik neem er de tijd voor, heb er nu wel weer zin in. En ik hoef maar tot de kerstvakantie omdat ik dan weer met verlof zal gaan.
Vorige week had ik nog wel even een moeilijke dag (wat wel al een poos geleden was). De dochter van een vriendin werd 3 en ik zou (zonder man) naar de verjaardag gaan. Vanaf dat ik opstond had ik aleen maar in mijn hoofd dat Nola haar verjaardag nooit zo kan vieren... Flinke huilbui... En daarna kreeg ik het ook maar niet uit mijn hoofd. Dus ben maar niet gegaan. Had geen zin om mezelf te gaan kwellen en daar steeds met tranen te zitten (wie doe ik daar een plezier mee?). Hebben meerdere van jullie dat? Niet dat je het anderen niet gunt dat ze de verjaardag van hun kind kunnen vieren, maar het feit dat je overleden kind dat nooit kan. "Lang zal ze leven" zingen vind ik ook zo moeilijk... Hoewel ik natuurlijk wel wil dat ze nog heeeeeel veeeeel verjaardagen kunnen vieren. Dit zal wel iets zijn dat in de loop van de tijd zal slijten.
Al met al gaat het hier best okee. Met z'n ups en af en toe nog een down. We komen er wel.
reacties (0)