Hoe kom ik af van deze angst... 11w6d (ivf)

Het misgaan van een zwangerschap heb je niet in de hand. Probeer echt het los te laten. Het is zo zonde als je deze maanden je alleen maar zorgen gaat maken. Je kan het nl niet meer overnieuw doen (deze zwangerschap dan)

Bij mij hielp het dat ik een doppler had gekocht en kon luisteren wanneer ik wilde en ik had twee (zwart witte simpele) pret echo's ingepland in de periodes dat ik "lang" moest wachten op de volgende echo. Dat gaf mij een fijn gevoel dus waarom niet.

Mijn 1e miskraam zagen we op de eerste echo met 8w. Toen ik van mijn dochter zwanger raakte was het leven van week naar week en toch kon ik wel genieten. Met 16w kon ik haar voelen toen meer gerust uiteindelijk richting het einde was ik net zo bang als in begin, want wat als de tegen het einde mij als nog ontnomen werd. Zelf 3,7 jaar over gedaan en dacht altijd eenmaal zwanger zijn we vd ellende af. En toen niet wetende hoe mentaal die 9 maanden waren om vervolgens te bevallen en dan ook obstakels tegen te komen, dus je gaat van ene in andere.

Vorige maand ongepland natuurlijk zwanger geraakt. Hoe dan natuurlijk na al die jaren traject helaas werdt dit een miskraam nummer 2 met 5 weken. Maar nu direct weer zwanger geraakt gepland en weer natuurlijk. Nu 4+2 zwanger en dinsdag vroege echo en is allemaal spannend.

Ik had telkens een vroege miskraam dus eenmaal wat verder wat rust toen en hoop nu ook. Je hebt het niet in de hand en de angst er laten zijn meer kan je niet doen, er is geen oplossing helaas. Wat je aandacht geeft groeit en vast houden aan gevoel van de vorige goede echo en erkennen dat je je zo mag voelen. Ik kon extra echo of hartje luisteren als ik wilde maak het vooral bespreekbaar met je VK. Ik heb weer dezelfde wij zitten al bij hen sinds de eerste miskraam dus enorm fijn.

Ik herken me heel erg hierin.. maar probeer het ook los te laten. Hier ook diverse miskramen gehad en echt jaren bezig geweest. Ook gister de termijnecho gehad en 1 dagje verder dan jij. Ik denk dat het toch nog een dingetje blijft voorlopig hoor. Ik heb het gister bekend gemaakt op fb etc zodat het voor mezelf ook meer echt wordt. De kans dat het niet goed gaat is echt zoveel kleiner dan dar het wel gewoon goed gaat. Meis.. we worden moeder en dit hebben we dik verdiend!

Oh dit had ik ook. Toen ik met 27 weken opgenomen was ivm dreigende vroeggeboorte. Toen hij met 36 weken geboren was woog hij 2166 en was 44cm dus echt een kleintje. Ik was overtuigd dat hij niet meer leefde . Arts riep me ook 3x kijk naar je zoon . Ik moest echt even bijkomen! Ben daarna kort zwanger geworden. En verloskundigen was al bang dat ik weer vroeg zou bevallen 1 omdat ik het eerder mee had gemaakt 2. Omdat ik dus weer binnen een jaar zwanger raakte was kans verdubbeld. Heb laatste zwangerschap ook bloedverlies gehad en ook longrijping prikjes . Ik was toen ook overtuigd dat het foute boel was. Ik heb het eigenlijk niet los kunnen laten . Zelfs na de geboorte van mijn zoon , ging ik steeds vergelijken met mijn middelste. Kraamverzorgster zei dan ook sluit die dossier is gewoon in je hoofd .

Pff ja kom je er ooit vanaf? Ik ben nu 11.3 weken zwanger en zeker ook paniek momenten maar ik zorg dat ze niet de overhand krijgen. Positief blijven zolang het tegendeel niet bewezen is?

In het verleden een periode met paniek aanvallen gehad dus ik kan mezelf nu redelijk goed tegenspreken als ik zo’n moment heb… maar feit is dat het onzeker blijft.. en toch geniet! Het zou zonde zijn als je achter af denkt had ik er maar meer van genoten, want dan is het al te laat!

Dat kindje ik je buik heeft er zoveel meer aan als mama er van geniet en de paniek momenten los zou kunnen laten… mocht het wel fout gaan dan is dat iets om op dat moment mee te dealen.

Makkelijk is het niet! 💜