Stress

Ik kreeg gisteren 2 dagen voor mijn nod mn menstruatie.
Ik was er zo zeker van dat ik zwanger was dit keer.
Heb mn eisprong gevoeld en elke dag wel geklust.
De teleurstelling had me zo intens verdrietig dat ik ontroostbaar was. Je voelt je bijna geen vrouw meer, althans ik, omdat ik niet gewoon zwanger kan raken.
Denk nu dat mn operatie me niet veel heeft geholpen en zit er al goed doorheen.
Misschien heb ik nog of weer dermoid cysten en verhinderen die het proces. Of hebben de artsen iets nagelaten te vertellen?
Ik weet het niet. Voel me gewoon kut en onvolledig.

Wat best komisch is dat ik zo opkijk tegen vrouwen die niet opgeven en ben zelf klaar om mn handdoek in de ring te gooien.
Ik hou nog maar 2 pogingen vol en daarna laat ik het gaan.
Ik kan mezelf niet zien leven met dit rotgevoel maanden achtereen. Lijkt mij een ware hel waar ik gewoon niet aan wil al wilt mn partner zo graag.

Ik heb nog 1 cyclus voor mijn ivf traject start. Ivf zou een snellere manier moeten zijn om zwanger te kunnen raken in mijn situatie.
Maar ook daar is er geen garantie op succes en ik denk niet dat ik het emotioneel kan trekken om meer dan 1 poging te wagen.

Ik hoop echt dat ik zwanger kan raken binnen de komende 2 maanden of zelf of via mijn ene ivf poging.
Het is gewoon te zwaar dit.
Moest dit even kwijt ergens.