Gefaald..

Zoals de titel al aangeeft, heb ik gefaald.. Althans zo voelt het momenteel.. Ik zag de bomen door het bos niet meer, en na de zoveelste huilbui heeft mijn moeder gisteren mij meegenomen naar de huisarts..... Daar waar ik bij ons oudste zoon een postnatale depressie had, zit ik nu met een burn-out thuis... Of overspannenheid, of wat je het ook noemen wilt... Ik geniet van de kindjes, maar alles van de afgelopen tijd is mij niet in de koude kleren gaan zitten.. De jongste die heel veel huilt, een week in het ZH is opgenomen geweest, en daarbij werken, en proberen aan mijn uren te komen, thuis de boel draaiende houden etc etc etc etc etc... Het werd me de afgelopen dagen allemaal veel te veel...


In de ochtend sta ik hondsberoerd op, en kan me amper concentreren, en met name op hetgeen wat zo mooi moet zijn.. Ik wilde graag ouderschapsverlof opnemen, maar ook dat is weer van de baan, omdat het over een tijdje gewoon niet uitkomt ook al is het maar tijdelijk.. Weer een klap in je gezicht.. Hartkloppingen met regelmaat, en elke dag van de spanning gewoon overgeven... Net of ik de zwangerschap van de oudste weer aan het herbeleven ben.. Ik snap het niet, dat ik ineens als blad aan de boom weer zo in een dip kan zitten.. 


Normaal ben ik zo positief en was ik zo gegroeid, en nu is alles mij al snel veel te veel.. Ik hield werken amper vol, en als ik er al aan denk word ik hondsberoerd... Ik sta werkelijk te trillen op mijn benen, en weet zelf geeneens waarom.. Slapen doe ik overigens als de beste, ik kom zelfs amper uit mijn bed omdat ik zo ontzettend moe ben.. 


Genoeg redenen voor mijn moeder om aan de bel te trekken.... En de huisarts gaf aan dat ik inderdaad overspannen ben... Wat een woord, of hoe hij het zei, een burn-out wat volgens hem niet zo vreemd is... Natuurlijk zal het deels ook wel hormonaal zijn, maar omdat er eerst niets 'loos' was en nu wel, noemt hij het overspannen zijn.. Nu anti-depressiva gekregen alweer.... En weer een begindosis om mee te starten, hopen dat dit voldoende is, en gauw mijn rust weer kan vinden.. Daarom ook per gistermiddag ziek gemeld op mijn werk... Terwijl ik die ochtend nog vroeg om allerlei diensten omdat ik niet aan mijn uren kwam... Beetje erg dubbel...


Ik ben gisteravond met de medicijnen gestart, en heb nu al last van de inwerk bijwerkingen.. Hopelijk snel gewend aan het medicijn, en hopen dat het snel aanslaat.. Soms begrijp ik echt niets meer van mezelf... Ik schaam me dood tegenover al mijn lieve collega's... Maar ook tegenover mijn kinderen, man, en familie... Waarom kan ik niet sterk blijven als het moet, waarom val ik toch steeds weer in die stomme put.. Waarom mag ik niet genieten van alles... Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken... Dit is in mijn leven al mijn derde depressie... 


Ik dacht echt dat ik sterker was geworden, maar opnieuw gefaald.. Huilen waar mijn kids bij zijn, en de oudste die zich afvraagt of dat aan hem ligt.. Hij komt dan naar me toe en zegt; Mama nie huiwie? Oftewel mama niet huilen... En krijg dan een dikke knuffel en een kus van hem... Zo lief, maar dit hoort niet! Hopen dat de medicatie snel mag aanslaan.... Wat heb ik gefaald zeg! BAH!!

454 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • CindyAdmiraal

    Lieve meid, wil je alsjeblieft iet zeggen dat je gefaald hebt?!? Ik kan mij voorstellen dat jij het zo voelt. En ook al besef je het momenteel niet, je doet het met je kinderen heel goed. Laat de andere maar even op zijn beloop en denk aan jezelf en nog belangrijker werk ook aan jezelf. Je bent een mooi mens en na regen komt zonneschijn. Ik zal aan je denken meid. Kop op!!!

  • Fynn2011

    Wat zal je man een spijt hebben dat hij je niet wat meer heeft geholpen.Nou zal hij wel moeten. Dikke knuff meid

  • kennametal

    maar nee,je hebt niet gefaald,dat kan ieder mama tegenkomen, gewoon stap per stap en ja ik weet het is gemakkelijk gezegt,gewoon rustig blijven, rust uit op de momenten dat je kan,en niet verlegen zijn om hulp te vragen van vrienden,familie,enz...je komt er wel, knuf...xxxxx

  • mama-van-samuel-en-liana

    Je hebt niet gefaald! Deze gevoelens kun en mag je niet onderdrukken! het is gewoon vreselijk! ik weet precies hoe je je voelt! Heftige tijden! mijn jongste was een huil baby en zat er ook helemaal doorheen was ook heel depressief. Medicatie sloeg snel aan en voelde me al snel weer helemaal goed

  • Manonna25

    Lieve meid. Je hebt niet gefaald! Ik weet hoe je je voelt (tenminste dat denk ik) Ik heb er ook nogsteeds last van en heb zoiets van; komt dit ooit nog goed? En dat komt het vast en zeker! Ik heb het al moeilijk met 1 kindje.. laat staan jij met 2! en dan de jongste die zoveel huilt Schouders eronder meid, hoe moeilijk het ook is.. jij red dit!

  • ize

    Jij was het toch ook met die best intense vraag over je man die zo weinig deed? Sterk zijn staat niet gelijk aan alles altijd maar zelf doen. Sterk zijn is ook grenzen aangeven en voor je eigen rust kiezen als dat nodig is. De kans is groot dat je daarom steeds weer in de put valt; je blijft over je eigen grenzen heen gaan. Goed dat je medicijnen hebt gekregen, maar gebruik ze als hulpmiddel en niet als oplossing. Ga met jezelf aan de slag, anders komt het gewoon weer terug. Sterkte!

  • proudmomforeverx

    nee je hebt idd niet gefaald ! En het komt toch wel weer goed. Lijkt me normaal dat je je zo voelt als je baby zoveel huilt en je niet kan helpen. Ach meid trek je ook maar wat p aan je oudste is zalig als ze je zo troosten Soms hebben ze het ook door als je niet huilt hoor .. Voel me soms ook echt in een dipje zitten en dan komt de oudste me ook styeeds troosten. Is echt geweldig lief, en voel me danmeestal oook wel een pak beter.

  • Roos86

    Helaas is de een gevoeliger voor een depressie dan de ander, maar falen doe je zeker niet. Het overkomt je, en het beinvloedt alles hoe graag je het ook anders zou zien en hoe je ook je best doet. Ik weet helaas hoe het voelt... maar onthoud, dat het weer beter zal worden, hoe uitzichtloos het nu lijkt. net als vorige keren ga je uit de put kruipen. heel veel sterkte!

  • sabina19

    Ik zie me zelf terug in je verhaal. Ik ben zelf 5jaar geleden bevallen van een mooi dochter, zie is wel te vroeg geboren met 33 weken en woog 1300 gr. Eerst ging alles ook goed met mij maar naar een poosje voelde het heel anders, ik ben toen ook naar de dokter geweest en die zag ook dat het niet goed met me ging. Heb toen ook medicijnen gekregen en die slik ik ju nog steeds, wel minder als in het begin maar heb al een paar keer geprobeerd er mee te stoppen maar dan binnen een paar dagen merk ik al verschil dat ik me minder ga voelen. Ik heb nu besloten om iedere dag gewoon de medicijnen in te blijven nemen, het kan geen kwaad volgens de dokter. Misschien zou jou het ook helpen als je het zou blijven in nemen. Ik hoop dat je je snel weer beter gaat voelen heel veel sterkte.

  • 3wondertjes L-R-D

    Ik wil 1 ding zeggen je hebt niet gefaald! Het kan elke moeder te veel worden en een ziekenhuisopname en een huilbaby werken en de zorg voor je gezin! Het is ook allemaal veel!