Van blijdschap, naar verdriet, en de laatste groet....

Zoals de titel van de blog al omschrijft, zo gaat het hier momenteel... 

Eerst mochten wij 19 juli onze trots Jochem in de armen sluiten, ons geluk en blijdschap konden niet op.... En in mijn achterhoofd wetende dat mijn oom ernstig ziek is.... Toen ik amper wist dat ik zwanger was, bleek mijn oom de diagnose kanker te krijgen, met hooguit nog 2 a 3 maand te leven... Maar die 2/3 maand heeft hij boven verwachting overleefd, en zelfs toen nog heeft hij het ruim 9 maand vol gehouden, en dan moet je volgens mij wel heel erg sterk zijn!!

Tot afgelopen vrijdag.... 10 oktober... In de nacht om de klok van 5 uur werd ik wakker met een onbehagelijk gevoel, maar kon t niet plaatsen, de hele dag voelde ik mij belabberd en hondsberoerd... Ik gooide het nog eens op de rode duivels... want die ellende is eindelijk weer begonnen... Tot kwart over 5 in de middag toen mijn moeder mij belde.... (haar broer)... Hij is er niet meer Fenn... Niet? Nee, rond de klok van 5 uur vanmiddag is hij overleden... Hij is rustig ingeslapen... 

Ongelooflijk wat er dan voor klap binnenkomt... Meteen ben ik in de avond naar mijn moeder gegaan, en even steun geboden... Meer kon ik ook niet doen, hoe graaqg ik zou willen, maar de puzzelstukjes vielen ineens op hun plek... Natuurlijk was het niet onverwachts, maar het komt altijd hard aan... Hij zou anders savonds een morfinepompje hebben gekregen, omdat het sowieso niet meer ging, hij was woensdags van de trap gevallen, en had veel last van zijn heup en toen mijn moeder vrijdagochtend nog belde, zei de vriendin van mijn oom dat hij de hele tijd al veel sliep... En tja... uiteindelijk rond 5 uur, blies hij zijn laatste adem zelf al uit.... 

Waar voor 2 jaar terug zijn vrouw was overleden, is ook hij nu weg...En vandaag op de verjaardag van mijn oma (niet haar zoon) mogen wij hem de laatste groet brengen... Ik ben overigens zijn vriendin heel dankbaar dat zij mijn oom nog een fijn anderhalf jaar heeft bezorgd met liefde, hij had zijn vrouw ook verloren aan kanker... Wat een vreselijke ziekte is dat toch!! 

A fijn... Toch nog een beetje positief nieuws... Met Jochem gaat het stukken beter... Hij huilt steeds minder, en we voelen hem steeds beter aan wat hij wilt... Het is een buikligger, dus overdag ligt hij op zijn buik in de box, kinderarts is daar niet zo blij mee, maar snapt onze keuze... En ik houd hem goed in de gaten als meneer op zijn buik ligt in de box! En gisteren met Jochem naar de kinderarts geweest, en mijn vermoedens klopten, hij heeft reflux... Hij blijft steeds voeding opgeven, soms met 1 rechte straal, maar ook als hij toe is aan de volgende fles, komt dat zure brokkelige voeding omhoog.. En dan heeft hij enorm veel last... Zijn boxkleed is een drama, die kan ik zowat elke dag uitwassen met spuugvlekken, dus dat zegt genoeg..

Jochem is een hongerige baby, dus je kunt hem niet kleinere beetjes gaan geven, dat is onrealistisch, want dan mag ik ieder uur gaan voeden.. Ik moet nu A.R voeding gaan proberen, en over 6 weken weer terug komen.. Ook heb ik de kinderarts even naar Jochem zijn piemeltje laten kijken, Jochem is geboren met hypospadie, is een aangeboren afwijking en het komt voor bij 1 op de 200 à 300 jongens.. Je kunt het zien alsof hij besneden is, maar dat is niet zo.. Ook is zijn plasbuisje tekort, en dit moet rond zijn tweede levensjaar operratief gecorrigeerd worden.. 

En advies van de kinderarts was dat hij voor zijn eerste verjaardag nog gezien moet worden door de kinderuroloog, zodat we een plan kunnen maken.. Het moet nou eenmaal, omdat anders het plassen later voor problemen kan zorgen, en zittend plassen voor een jongen is vooral later een psychologisch belastend zijn.. Dus ik ben benieuwd.. Gelukkig heeft jochem tot nu toe geen problemen met plassen... 

Tja en met Jelle gaat het ook super, we zijn hem steeds meer uit de box aan het halen, en het gaat hartstikke goed! Hij begint zich nu hard te ontwikkelen, en word op zijn manier steeds wijzer hahaha... De zinnetjes worden voor ons steeds duidelijker, en hij begint steeds meer interesse te krijgen in dingen willen leren en helpen.. Hij is zo ontzettend lief!! Ik kan er gewoon niets anders van maken... Het is gewoon een super lief en fijn mannetje om, om je heen te hebben... Hij is lief, zorgzaam, en behulpzaam... Hij helpt met alles zo goed mee, wel op zijn manier, maar toch! Ook voor zijn kleine broer is zo lief... Soms wat lomp nog, maar hij bedoeld zo goed!

Jelle helpt mij mee met opruimen, en broertje een flesje geven (liefst de fles in zijn eigen mond hahaha) Als broertje gespuugd heeft, dan komt hij met het spuugdoekje om schoon te maken, en helpen met duwen van de wandelwagen, luiers pakken, ja luiers, want meneer komt standaard met een stuk of 3 a 4 aansjouwen hahaha.. Agh het gaat om het idee hahaha... Hij helpt smorgens mee de beesten eten te geven, en kusjes te geven, hij is echt een dierenvriend! We hebben 2 honden en 2 katten, en dat is allemaal 'jief'.. 

Maar zoals elk kind heeft hij ook wel wat ondeugends, want vanmorgen vroeg heeft hij het onderste laadje van de dressoirkast 'kapoet' gemaakt... Maar hij was zich er duidelijk van bewust, hij riep meteen; 'mama oeh oeh kapoet'.. en toen ik zei, oh oeps dat is niet zo lief van jou he? Zei hij al schuddend; 'Neh mama, nieh jief, neh neh..' En daarna volgde 'neh wer neh wer'... Wat ik maar houd op, niet weer? hahahha... Ook bij mijn ouders schijnt hij nu veel te kletsen, Jelle is nogal verlegen en daardoor in staat om niets meer te zeggen... Maar het was gisteren volgens mijn moeder dat hij steeds zei; 'Mama toehhh...' Maar mijn moeder zei ook, nee mama komt straks, maar is met broertje naar het ziekenhuis..

En toen was het 'boetje toehhhh... ' En later; 'Papa toehhhh....' zo mooi om de ontwikkelingen te zien van hem.. Voordat de blog te lang gaat worden, en mijn kids en ik nog in de pyama zitten, wilde ik nog even laten weten dat het met mij ook goed gaat, en dat mijn eerste werkdag steeds dichterbij komt.... Spannend 21 oktober, mag ik weer beginnen.... Dus nog even genieten van mijn jongens!! Nou en nu stop ik, even een bakje koffie, de beesten gauw eten, en dan de stofzuiger door huis gooien en mij omkleden, vanmiddag om kwart voor 1 word ik door mijn ouders gehaald om mijn oom zijn laatste groet te brengen.... 

Liefs mij!