Ik ben bang dat ik er alleen kom voor te staan

Hee meiden,

Ik zit er even helemaal doorheen, kan wel janken..
Vorige week ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben.
Ik ben er zeker blij mee, erg gewenst..
In tegendeel mijn partner niet..
Hij zegt van wel, maar sinds dag 1 is hij kortaf.
Nog geen enkele reacties van 'goh, wat leuk! '
Hij zit alleen maar te zeiken van 'hoe ga je dat betalen,
En je werk dit/dat, er komt een knoop in bij 1 van ons,
Ik wil geen 2e, wil wel zat nog kunnen doen voor m'n eigen'
Dit maakt mij bang, verdrietig, boos en onzeker.
Je kiest samen er voor toch?
Nu het volgende..

Vrijdag 10 augustus heb ik dus de eerste echo..
(Dan ben ik 8 wkn)...
Meneer deed al moeilijk of die vrij kon krijgen,
aangezien zijn collega met vakantie is.
Ik hoop dus dat hij echt wel mee gaat, anders
vind ik dit echt waardeloos en ga ik alleen.
Ik ben er wel nerveus voor, omdat ik genoeg lees
over lege vruchtzakjes... Tot op heden zie ik
niks bijzonders tijdens het toiletbezoek...
Ik heb af en toen steekjes, soms maagzuur en
bijna niet misselijk, met vlagen zeg maar.

Morgen gaan we het zijn ouders vertellen,
en doordat mijn vriend zo is, ben ik bang
voor zo'n reactie ook.
Ik heb wel aardige schoonouders, maar
bemoeien zich met alles en iedereen en
weten alles beter. Hij is gierig en zij denkt
af en toe dat ze 20 blijft qua kleding style.
en poos geleden dacht ze mij ook de les
even te lezen door te zeggen dat we lang
niet aan kinderen moeten beginnen.
Dat bepaal ik zelf! Ik word in oktober 30 en
mijn vriend 33. Hoe langer je wacht, hoe
minder vruchtbaarder je word??!!
Hij is typisch ook zon moederskindje, die
dagelijks met haar appt, belt of voor elke
scheet op haar stoep staat. Moeten ze zelf
weten, juist daarom ben ik er bang voor wat
ze gaan zeggen. Het voelt nu al niet gewenst,
voor hun dan.. Ik zou zeker voor t kindje zijn.
Al lijd de relatie eronder.. Mijn kind gaat
Gewoon nu eenmaal voor.
Ik hoop gewoon echt dat hij bijdraait,
anders ga ik dit echt niet trekken.

Sorry voor mijn lange blog.. Moest het
gewoon even kwijt -x-

2384 x gelezen, 5

reacties (30)


  • mama-van-een-kleine-prins

    Hier ook ongepland zwanger. Baby was wel welkom voor ons maar onze relatie liep helemaal stuk! Dus ben er toch alleen voor komen te staan.

  • MissSheephead

    Ohjeetje wat erg.. Sterkte!

  • Jjm

    Hier was ik ongepland zwanger. Mijn nu inmiddels man was erg geschrokken, wilde het niet. Ik heb gezegd dat ik het niet weg ging laten halen. Daarna kwam een redelijk onverschillige oké, dan gaan we er voor.

    Ik heb alles op zijn tempo gedaan. Eerst echo met 8 weken. Hij vond het niks, zag niks, deed hem niks. Daarna ben ik opgenomen in het ziekenhuis met bijna 12 weken. Smoes verzonnen voor familie, echo was goed maar hij wilde echt tot die 12 weken wachten. Na de echo met 12 weken bekend gemaakt aan familie. Hij heeft hij eigenlijk iedereen verteld! Hij kwam toen wel trots over! Maar thuis merkte ik daar weinig van.

    Hij wilde het geslacht wel weten. Dus met 16 weken een echo laten maken. Een zoon! En trots dat hij was! Voor hem leek het nu ook meer op een baby en werd het gevoel meer echt.

    Heb ik daarna nog echt veel aan hem gehad in de zwangerschap? Nee, we zijn samen 1x kleertjes gaan kopen. De rest heb ik zelf uitgezocht. Ik heb de kamer in orde gemaakt. Mijn buik aaien, zwangerschapsyoga of wat dan ook was niet aan hem besteed. Maar na de geboorte een hele trotste en een geweldige papa die zelfs een traantje moest laten toen zijn zoon er was! Af en toe heeft hij nog moeite om zijn eigen planning aan te passen op die van de kinderen, maar hij doet het geweldig! Ik ben blij dat ik hem op zijn tempo heb laten wennen. Voor een vrouw is het meteen heel echt, je hebt kwaaltjes, waarschijnlijk veel gelezen, het groeit in jouw buik en als vrouw zijnde met je er met de eerste positieve test al aan gehecht. Mannen niet, en ergens is dat wel logisch toch? Op een echo lijkt het nu ook meer op een stipje of boontje dan op een baby. Alleen het gegeven dat een baby komt is er, en dat zorgt ook voor onrust.

  • Eleah

    Bij mijn man merk ik ook niet heel veel enthousiasme. Gelukkig helpt hij wel met de babykamer, al heb ik eerst weken moeten zeuren.

    Maar helaas, geen aai over mijn buik, geen babyshoppen samen en ook pas nadat we wisten dat het een zoon is werd hij trots(ig).

    Ik denk dat het voor mannen hele lastig is inderdaad, wij voelen aan alles en de hormonen werken bij ons ook gelijk.

  • MissSheephead

    Ik snap het wel, maar steeds die negativiteit.. Ook over het meegaan van de echo weet hij niet ivm een collega die al op vakantie is en er dan vaak moeilijk over gedaan word. Ik zeg het al steeds hou vrij, maar aan het gelaat van zijn gezicht zie ik dat hij het gewoon niet leuk vind. Hij zei al ik kijk wel of ik mee gaat. Tuurlijk doet het me pijn, zijn keus, maar dan ga ik alleen er naar toe.. Ik hoop het niet natuurlijk, hoop echt dat hij bijdraait.. Want het is wel een bijzonder en spannend moment..

  • Assera

    och meis, wat naar. Gingen jullie samen voor de zwangerschap, of is het een ongelukje?

    Ik weet niet of het je helpt, maar even (hopelijk in het kort) mijn verhaal.

    Mijn man en ik zijn gaan trouwen, omdat wij heel graag kinderen wilde; sterker nog hij heeft mij overgehaald, ik wilde liever een 'carriere'. Na ons trouwen direct zwanger; vanaf toen begon de "ellende". mijn man had er weinig interesse in, wilde elders gaan wonen (3 uur rijden afstand, en dan op zaterdag ochtend naar mij komen en zondag avond weer weg, voor een nieuwe baan). Dit en meer; kortom ik was bang er alleen voor te staan. Wij zijn bijna gaan scheiden. (we waren net enkele maanden getrouwd, en al JAREN samen). en hij wilde het ooit echt. Hij kreeg een bepaalde vorm van bindingsangst..... Maar na de geboorte is het uitendelijk goed gekomen (vanaf een maand of 4-5). Toen gingen we voor een tweede, en weer van voor af aan. Hij vond mijn buik niet interessant. Keek tijdens controles liever op zijn telefoon etc. Maar nu de kleine er is, gaat het behoorlijk goed (al baalt hij van huiluurtje, maar ok dat is legitiem). Wat ik hier mee wil zeggen; er verandert ineens een hele hoop, en iedereen gaat daar anders mee om. Soms is het echt het einde; en dan ben je hem liever kwijt dan rijk lijkt me. Maa rhij kan ook echt bijdraaien. Probeer begrip voor zijn situatie te vinden (en niet ja maar ik ben zwanger, nee jullie zijn samen in verwachting en dat doet ook met hem dingen.

  • MissSheephead

    Dat snap ik volledig. Ik hoop ook dat hij bijdraait.. We hebben in september besloten om een kindje te willen, dus uiteindelijk gelukt. Ik snap dat het eng is, alle begrip ervoor. Maar dat ben ik ook. Dit is ons eerste en geen idee wat ons te wachten staat allemaal. Ik heb het amper over zwangerschap omdat ik gewoon niet weet hoe hij reageert..

  • china-dad

    Ik heb ongeveer hetzelfde gevoel hierover als NogEven hieronder ergens. Ik denk dat hij bang en onzeker is. Bang dat er niet genoeg geld is, dat hij.er veel voor moet opgeven, kortom hij is bang voor de verantwoordelijkheid die op hem af komt, onzeker of hij die wel aankan. Dat denk.ik, afgaand op wat jij schrijft. Veel sterkte.

  • MissSheephead

    Dat wist hij voor dat hij er aan begon. Hij wou ook kinderen en dan zo reageren.. Ik snap het wel, tuurlijk moet je verantwoordelijkheid nemen, maar dan had hij het vanaf begin af aan kunnen zeggen.. Hij is oud en wijs genoeg ervoor.. Ik zie het gewoon gebeuren dat hij vaak weg is en dat ik er voor opdraai. Is niet erg, maar ga dit gewoon niet pikken..

  • nog-even!

    Ik begrijp jouw gevoel echt, maar ik denk dat je nu niet tegen elkaar moet gaan vechten, maar geduld voor elkaar opbrengen zodat je het straks wél samen kan gaan doen. Als jij nu aanvallend en boos gaat doen, maak je waarschijnlijk meer kapot dsn je lief is... Het gaat er nu niet om om je gelijk te halen. Het gaat er nu om dat jullie samen volwassen ouders voor dit kindje gaan worden. Dat verdient dit kind. Jij verdient steun en ik hoop van harte dat je die gaat krijgen, maar door te eisen en boos te doen vrees ik dat je niet gaat krijgen wat je wilde. En dan blijf je nog veel eenzamer achter. Probeer jouw eigen schrik over zijn reactie een plek te geven. Probeer weer tot rust te komen en ga daarna samen praten. Zonder verwijten.... Sterkte meid! Het is een beproeving, maar vecht alsjeblieft voor je gezin! Dat is het waard...ook al kost dat iets van jezelf....

  • Assiral

    Ik begrijp even zijn reactie niet helemaal, je bent toch samen voor een kindje bezig? Lijkt me dat je er bewust samen voor kiest, waarom zou hij dit doen als hij er niet blij mee is?

  • MissSheephead

    Klopt! Ik snap er ook niets van.. Ik denk toch dat hij het niet verwacht dat het snel gegaan is. Rond september gestopt met de pil, nu raak. Weghalen ga ik zeker niet doen!

  • Ting55

    Dat is kut zeg.

    Ik denk dat je zo snel mogelijk met hem moet praten.

    Hij is net zo verantwoordelijk voor deze zwangerschap als jij en het is niet eerlijk dat hij je zo'n rot gevoel geeft.

  • MissSheephead

    Hij is niet bepaald een prater.. Nu wil hij liever het vertellen als we de echo gehad hebben, prima, ik denk dat het gewoon te snel is gegaan dan dat hij dacht ofzo.. We zijn bijna 5 jaar samen en soms denk ik wel eens hoe hou ik het uit....

  • Ting55

    Mijn vriend is ook geen prater en vindt dat ook gewoon vaak niet nodig maar jammer dan, soms moet dat gewoon.

    Als je dat gevoel hebt wat je omschrijft dan is het mss een idee om samen hulp te zoeken en te kijken hoe jullie verder gaan. Als het kindje er is dan is het best lastig om je relatie goed te houden of te krijgen.

    Succes

  • LadyVee

    Nou meid volgens mij heb je al een kind en helaas lijkt t op een enorm verwend en jaloers kind. Wat een kinderachtige reactie, dat je geschrokken bent oké maar er zijn wel grenzen. Waarom vraagt hij hoe "jij" dit gaat betalen etc ? Het moet "wij" zijn vind je ook niet? Ik zou je vriend één kans geven en de keus om.mee te gaan. Wilt hij dit niet? Dan hoop ik dat je voor jezelf en je kindje kiest (je kunt het goed alleen en voor alles.is een oplossing) en dat je vriend eerst maar eens wat ballen krijgt, hij heeft hier ook meegewerkt!

  • MissSheephead

    Ik ga hem dan zeker voor t blok zetten.. Of je kies er voor of niet.. Hoop dat hij gewoon bijdraait.. Weet nu al dat ik veel alleen zou moeten doen, is niet erg, heb hier ook voor gekozen, maar is gewoon niet eerlijk.. Ik praat wel eens in mezelf.. Je vader is gewoon een egoïstische eikel zulke dingen.. Raar he, lucht wel op dat wel.. Hoop dat het gewoon goed komt

  • LadyVee

    Heel veel.succes! Ik ben benieuwd hoe het afloopt en ik hoop voor jou positief. Ja schelden lucht heel erg op

  • MissSheephead

    Ik ga hem dan zeker voor t blok zetten.. Of je kies er voor of niet.. Hoop dat hij gewoon bijdraait.. Weet nu al dat ik veel alleen zou moeten doen, is niet erg, heb hier ook voor gekozen, maar is gewoon niet eerlijk.. Ik praat wel eens in mezelf.. Je vader is gewoon een egoïstische eikel zulke dingen.. Raar he, lucht wel op dat wel.. Hoop dat het gewoon goed komt

  • Jessplus1

    Wat heftig zeg.

    Ik wil je een ding mee geven, als hij niet bijtrekt, kies alsjeblieft voor je kindje!!!!!

    Je kindje zal altijd van je houden en als je vriend je laat kiezen tussen het kindje en hem dan houd hij niet “echt” van je.

    Heel veel succes verder.

  • MissSheephead

    Zeker kies ik voor het kindje. Daar zal ik zeker voor zijn.. En er voor vechten.. De lusten maar niet de lasten.. Ik denk dat hij gewoon bang is om heel veel op te geven, maar dat had hij kunnen weten voor dat we er aan begonnen. Ik ben daar wel bereid voor

  • Jessplus1

    Idd had ie kunnen weten. Dus onzin dat ie zich nu terug trekt. Had ie gewoon veilige seks met je moeten hebben als ie niet bereid is om dingen op te geven.

  • MissSheephead

    Ik snap niet wat voor emotie die moet hebben.. Hij komt uit een heel warm nest, is verwend, goede band met ouders.. Terwijl ik het met mijn familie moet doen en telefonisch contact met me zusje.. Maar goed.. Heftig is het zeker.. Hij hoef te bellen naar zn ouders of iets anders.. En hij krijg het bijvoorbeeld.. Terwijl ik er voor moet knokken bij wijze van spreke.. Bedankt voor je reactie, we gaan gewoon door.. Als of het zo moet zijn dan he.. Hij kijkt zeker mee vanaf daarboven :)

  • nog-even!

    Als ik het zo lees, als buitenstaander, lijkt het erop dat hij als verwend kind zich bedreigd voelt.... Misschien is hij bang dat hij tekort zal komen qua aandacht, vrije tijd, geld voor zichzelf? Of is hij bang om volwassen te moeten worden? Jullie waren al een half jaar bezig om zwanger te worden. Blijkbaar zag hij dat dus zitten. Alleen wordt het nu opeens heel echt en slaat de angst voor het onbekende toe.... Zouden jullie niet even wachten met het te vertellen tot hij een beetje aan het idee gewend is? Dat moment gaat echt komen, maar geef hem de tijd..

    De kans dat je met 8 weken een leeg vruchtzakje te zien krijgt is vrij klein hoor, dus daar zou ik me niet druk over maken... Dat is meer iets bij vroege echo's tot 6/7 weken... Komt allemaal vast goed!!!!

  • MissSheephead

    Ik hoop het.. Zit gewoon met tranen.. Weet het gewoon even niet meee allemaal... :(

  • nog-even!

    Je hoeft het vandaag ook niet te weten.... Probeer geduld te hebben...heel lastig met zwangerschapshormonen...maar ik denk echt dat je hem de tijd moet gunnen... Misschien is hij wel hartstikke onzeker over of hij wel een goede vader kan zijn... Dit kan zijn mammie niet voor hem gaan doen en zij heeft hem geen zelfvertrouwen geleerd door hem alles uit handen te nemen... Laat hem deze worsteling doormaken, dan komt hij er waarschijnlijk sterker uit. Bemoedig hem: hij kan echt een leuke vader worden!!

  • 3wordmeer

    Omdat je er zo voor moet knokken weet je meer de waarde van liefde

    Als je altyd alles in je schokt geworpe krijgt verwacht je ook meer dat hele wereld om jou draaid....

    En hoezo moet hij veel opgeven!? Moet je zien wat voor onbetaalbaars je ervoor terug krijgt!?!!!

    De liefde van je kind is met geen miljoen tekoop.

    Ik hoop dat t allemaal een schrik reaktie is en dat t licht aangaat

    Sterktein iedergeval

  • Birth

    Wat vervelend voor je om mee te maken. Lijkt me een klap in t gezicht als je dit zo hoort. Maar toch, probeer (met spanningen of niet) toch je vriend mee te krijgen met de echo. Zo'n bijzonder moment. Wellicht realiseert hij zich dan (of met de volgende echo) dat het leven is... En dat hij daar ook zijn verantwoording voor heeft. Sterkte.

  • MissSheephead

    Dat is het zeker.. Vorige week ben ik er dus achtergekomen, precies rond die tijd dat mijn vader op sterven lag. Ook geen contact met moeder door ruzies. Mijn zusje woont niet in de buurt, bijna een uur rijden, zou fijn zijn als ik door hem gewoon gesteund zou worden.... Bedankt in iedergeval voor je lieve reactie -x-

  • Birth

    Pff heftig. Gecondoleerd met je vader.. Ook pittig voor je. Wellicht zit je vriend daar ook hoog door in zn emotie? Familie kan je soms mee treffen, soms ook niet. Vrienden zijn dan onmisbaar.