Bevallingsverhaal

Na eerst 2 hele saaie dagen opgenomen te zijn, besloten ze me op dag 3  zaterdag 10 november in te leiden.
Na een nacht amper tot niet geslapen te hebben werd ik om 7 uur wakker. De hele nacht heb ik met een bevalling mee mogen genieten en zat ik in de zenuwen over de volgende dag. 

Maar goed ik werd dus wakker, keek op de klok en raakte teleurgesteld. Ze zouden me namelijk om half 7 wekken voor ctg, tenzij het onwijs druk was dan kon het zijn dat het later werd! Ik zag al weer een hele dag plafon staren voor me, maar besloot toch op de bel te drukken. Al gauw kwam de verpleegster, vroeg ik of ik niet aan de ctg moest om en kreeg ik tot mijn geruststelling te horen dat ze me even iets langer wou laten slapen..

pfieuwww... Hoe eng ik het ook vond, vandaag ging er iets gebeuren!!!!

Kwart over 7 lag ik aan de ctg en ik kreeg te horen dat net voor of net na de overdracht van de artsen (die is 8 uur) iemand zou langskomen om te kijken hoeveel cm ik zou hebben. Ik was net even bijgekomen van het nieuws en had besloten een blog op babybytes te maken, om van me af te schrijven hoe verschrikkelijk bang ik was. Want dit was ik zo verschrikkelijk..... Normaal gesproken begint een bevalling spontaan & onverwachts en nu wist ik gewoon dat het zou gebeuren..  Zoals jullie kunnen zien is er nooit een blog gekomen, want toen ik net de eerste zin had neergezet stond de arts al voor me neus. Even de ctg bekijken, het buikje voelen en toen kwam het moment van voelen of ik al enkele cm's had..  Erg spannend moment weer, want dit was bepalend van het soort inleiding. 

Nou even voelen, even goed voelen om te kijken of het echt zo was... nou mevrouw u heeft 2cm, we kunnen uw vruchtwater breken!.

Ene kant dacht ik YESSSSSS geen ballon of gel, maar aan de andere kant kwam die angst weer terug. Ik zou weer gaan bevallen, weer pijn leiden en waarschijnlijk heb ik vandaag mijn prachtige zoon in mijn armen. 

Werd naar de verloskamer gebracht en er werd een ontbijt voor me gemaakt. Wie kan er in godsnaam nou eten als ze weet dat ze zo gaat bevallen?????? Nou met pijn en moeite dus mijn ontbijt weggewerkt, want ja heb toch energie nodig voor het harde werk!

Net voor 9en kwam de arts met de verpleegkundige voor het zetten van een infuus en het breken van mijn vliezen. De verpleegkundige moest even oefenen, maar het lukte haar niet en dus deed de arts het nogmaals in me andere arm.. heeeerlijkk.. Toen dat zalige infuus erin zat, werd de waterval in werking gezet.. mmm voelde me al kilo's lichter zoveel water kwam er!

De arts wou me al gelijk aan de weeen opwekkers hebben, maar de verpleegkundige stelde voor om eerst het resultaat van de gebroken vliezen af te wachten.. (mmm moet dit niet andersom verteld worden :P???).. nou half 10 voelde ik de eerste krampjes en berichtte mijn vriend, dat hij nu moest opschieten (ik wou hem rustig wakker laten worden om 8 uur en onze zoon klaar maken zodat hij naar de oppas kon, dat laten breken van het vruchtwater of gel laten inbrengen redde ik zelf ook wel!). Nou gelukkig was hij al onderweg, dus 09:40 was hij er.

GELUKKIG................ want 09:45 werden de weeen pijnlijk!!  Ik moest echt gaan puffen nu! Even later (10:10) kwam de arts voelen hoeveel cm ik al had en volgens mij had ik 3/4 cm.. Heel verwend was ik niet dankbaar voor de 2cm die ik al had, maar het enige wat ik zei was 'wat!! moet ik nog 6cm... pfffffffff'  (haha kan nu echt lachen om mezelf nu).

Met elke wee werd ik bozer en was ook echt niet meer te genieten. Mijn vriend kon beter niks meer zeggen, want hij kreeg de volle laag! Ik was toe aan de ruggenprik, want deze pijn ging ik niet langer meer trekken. De annaethesist werd gebeld, maar die was nog bezig en kon er pas over 20 min zijn! Toen even later de gynaecoloog kwam en zich netjes voorstelde vroeg ik alleen 'bent u de annaethessist?' en toe ik een nee te horen kreeg was ze ook niet heel belangrijk meer op dat moment en negeerde ik haar gewoon verder (haha hoe erg kan een barende vrouw zijn?). Ze ging me ontsluiting voelen en ik zat op dat moment op 6cm.

Toen ik de verpleegkundige, arts en gynaecoloog hoorde smoezen, werd ik wel wat zenuwachtig. Ik zag bij elke wee de hartslag van me zoon wel dalen, maar werd bang dat het fout aan het gaan was. Kort erna kreeg ik eindelijk uitleg. Ik had al beste weeen die niet paste bij de hoeveelheid cm's die ik had. Omdat de hartslag daalde bij elke wee zouden bloed gaan afnemen om hoeveelheid zuurstof te bepalen (als ik het me goed herinner). Ze zouden de spullen gaan halen en dan beginnen.

De gynaecoloog ging net zitten en ik begon onwijze persdrang te krijgen.. de gynaecoloog zou gaan voelen hoeveel cm ik en daarna bloed afnemen! Het volgende moment ging erg snel.... de gynaecoloog had alle spullen klaar liggen en begon te voelen. Hetgene wat ik hoorde was: je hebt 6cm.... nee wacht 7..... 8......  je mag meepersen de volgende wee!

Binnen enkele minuten was ik van 6cm naar 10cm gegaan en naar 3 min en 3 keer persen werd mijn prachtige zoon geboren. Hij begon gelijk te huilen en het moedergevoel overspoelde me! Dit was mijn kleine man, ik was zijn moeder en moest hem troosten en veilig laten voelen!! Ow wat was dit geweldig en ik veranderde van een heks weer in een lieve tevreden moeder! Het hechten wat nog moest gebeuren deed me niks meer, ik had mijn zoon vast..

Het bloed uit de navelstreng werd ter controle weggebracht en Jayden werd gecontroleerd.. Gelukkig waren beide controles goed en nu was het dus genieten!!!! Na aangekleed te zijn, ging Jayden naar zijn papa toen die met ogen vol tranen stond toe te kijken. Wat was dit mooi om te zien, weer een trotse papa!

Zo dit was mijn bevallingsverhaal! xxxx